∞ Α π ε ι ρ 8

Wikileaks: Τα κοιτάσματα πετρελαίου στην Ελλάδα είναι γνωστά από το 2007

2012-03-03T23:21:00.000+02:00

Νέες αποκαλύψεις που αφορούν τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Ελλάδας έκανε ο διάσημος ιστότοπος Wikileaks. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, το ίδρυμα Stratfor- Strategic Forecasting Inc., ένα από τα μεγαλύτερα think tank των ΗΠΑ με τεράστιο κύρος- σε τηλεγραφήματα του κάνει λόγο για πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα που υπάρχουν στην Ελλάδα, ιδίως στην περιοχή της Νότιας Κρήτης. Τα εν λόγω τηλεγραφήματα αποτελούν ουσιαστικά συζητήσεις του επικεφαλής του Stratfor με αναλυτές του, δηλαδή ενδοεταιρικές συνομιλίες των στελεχών του αμερικανικού ιδρύματος στρατηγικών πληροφοριών.

Βάσει αυτής της διαρροής του περιεχομένου των τηλεγραφημάτων, προκύπτει ότι τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου το 2009 δήλωνε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο ή το πετρέλαιο που έχουμε είναι πολύ λίγο, είχαν ήδη εντοπιστεί πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα, ειδικά στην περιοχή της Νότιας Κρήτης, τα οποία ήταν γνωστά στους Aμερικανούς από το 2007.

Μάλιστα, στο Wikileaks διέρευσε και εσωτερικό σημείωμα που αναφέρεται στην πιθανότητα να ενταχθεί η Ελλάδα «στο μπλοκ του δολαρίου», στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων, ο συντάκτης του οποίου παρατηρεί ότι «τελικά η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του δολαρίου να είναι το μεγάλο παιχνίδι που παίζεται αυτό τον καιρό στα παρασκήνια».

Δείτε το βίντεο που ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός δήλωνε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πετρέλαιο:

dilwsi Papandreou gia petrelaio from Kouti Pandoras
on Vimeo.

___________________________________________________
______________________________________

Ντάριο Φο: Μήνυμα προς αγανακτισμένους

2012-02-27T20:29:00.000+02:00

Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες:
«αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι, να μου κάνετε λίγο χώρο
ν’ αναπνεύσω κι εγώ;
Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση;
Ας συμφωνήσουμε…»

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας…

Να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας.

Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.

Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις…

κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.

Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…”

από το Δεν πληρώνω

______________

Slavoj Zizek " Η μαριονέτα και ο νάνος "

2012-02-27T11:47:00.000+02:00

Ο Ιώβ, πίνακας του Leon Bonnat

Κεφάλαιο 5

Αφαίρεση,Ιουδαϊκή και Χριστιανική

Πως λοιπόν,περνάμε από εδώ στον καθαυτό Χριστιανισμό; Το κλειδί για τον Χριστό μας το παρέχει η μορφή του Ιώβ,του οποίου τα βάσαν προεικονίζουν τα βάσανα του Χριστού.Αυτό που καθιστά το βιβλίο του Ιώβ τόσο προκλητικό δεν είναι απλώς η παρουσία πολλαπλών προοπτικών που δεν βρίσκουν μια ξεκάθαρη λύση της έντασής τους (το γεγονός ότι τα βάσανα του Ιώβ σχετίζονται με μια διαφορετική προοπτική από ό,τι η θρησκευτική εμπιστοσύνη στον Θεό)' ο Ιώβ είναι μπερδεμένος επειδή βιώνει τον Θεό ως ένα απροσπέλαστο Πράγμα: δεν είναι σίγουρος για το τι θέλει από αυτόν ο Θεός όταν του επιβάλλει τις δοκιμασίες τις οποίες τις οποίες υφίσταται (το λακανικό "Che voi?"),και ,συνεπώς ,δεν μπορεί να κατανοήσει που κολλάει αυτός - ο Ιώβ - στο σύνολο της θείας τάξης ,δεν μπορεί να αναγνωρίσει τη θέση του σε αυτήν. Η σχεδόν ανυπόφορη επίδραση του Βιβλίου του Ιώβ ,δεν βρίσκεται τόσο στο αφηγηματικό του πλαίσιο ( ο Διάβολος εμφανίζεται ως συνομιλητής του Θεού,και οι δυο τους κάνουν ένα μάλλον σκληρό πείραμα για να δοκιμάσουν την πίστη του Ιώβ),αλλά στην τελική του έκβαση.Μακράν του να παρέχει κάποιο είδος ικανοποιητικής εξήγησης των άδικων παθημάτων του Ιώβ,η εμφάνιση του Θεού στο τέλος δεν είναι τίποτε άλλο από καθαρός κομπασμός,μια παράσταση φρίκης με στοιχεία φάρσας - ένα καθαρό επιχείρημα αυθεντίας το οποίο θεμελιώνεται σε μια επίδειξη δύναμης που σου κόβει την ανάσα: "Βλέπεις τι μπορώ να κάνω; Μπορείς εσύ να τα κάνεις; Ποιος είσαι εσύ,λοιπόν,που παραπονιέσαι;".Έτσι,δεν έχουμε ούτε τον καλό Θεό που δίνει στον Ιώβ να καταλάβει ότι τα βάσανά του ήταν απλώς μια δοκιμασία με σκοπό να δοκιμάσουν την πίστη του,ούτε τον σκοτεινό Θεό επέκεινα του Νόμου,τον Θεό του καθαρού καπρίτσιου,αλλά,μάλλον,έναν Θεό που συμπεριφέρεται σαν κάποιος που έχει πιαστεί σε μια στιγμή ανικανότητας - ή τουλάχιστον αδυναμίας - και προσπαθεί να ξεφύγει από τη δυσχερή Του θέση με κενούς κομπασμούς. Αυτό που μας δίνεται στο τέλος είναι ένα είδος φτηνής χολιγουντιανής παράστασης τρόμου με πολλά ειδκά εφέ - δεν μας εκπλήσσει επομένως που πολλοί σχολιαστές τείνουν προς την απόρριψη της ιστορίας του Ιώβ σαν κατάλοιπο της πρωθύστερης παγανιστικής ,μυθολογίας ,που θα έπρεπε να είχε αποκλειστεί από τη Βίβλο.

Ενάντια σε αυτόν τον πειρασμό,πρέπει να εντοπίσουμε επακριβώς το αληθινό μεγαλείο του Ιώβ: αντίθετα προς τη συνηθισμένη εικόνα του,ο Ιώβ,δεν είναι ένας υπομονετικός πάσχων που υπομένει τη δοκιμασία του με ακλόνητη πίστη στον Θεό - αντιθέτως,συνέχεια παραπονιέται,απορρίπτοντας τη μοίρα του (σαν τον Οιδίποδα επί Κολωνώ,τον οποίο επίσης συνήθως παρανοούν,θεωρώντας τον ως ένα υπομονετικό θύμα που έχει αποδεχτεί τη μοίρα του).Όταν οι τρεις θεολόγοι - φίλοι τον επισκέπτονται,η επιχειρηματολογία τους αποτελεί την τυπική ιδεολογική σοφιστεία(αν υποφέρεις,εξ ορισμού πρέπει να έχεις κάνει κάποιο λάθος,εφόσον ο Θεός είναι δίκαιος).Τα επιχειρήματά τους,ωστόσο,δεν περιορίζονται στον ισχυρισμό ότι ο Ιώβ πρέπει με κάποιον τρόπο να είναι ένοχος: αυτό που παίζεται σ' ένα πιο ριζικό επίπεδο είναι το (μη)νόημα των βασάνων του Ιώβ.Σαν τον Οιδίποδα επί Κολωνώ,ο Ιώβ επιμένει ότι τα βάσανά του είναι απολύτως άνευ νοήματος - όπως λέει και ο τίτλος του κεφαλαίου 27 του Ιώβ : " Ο Ιώβ θα παραμείνει ακέραιος μέχρι τελευταίας αναπνοής" 2 .Με αυτόν τον τρόπο,το Βιβλίο του Ιώβ μας δίνει ίσως την πρώτη παραδειγματική περίπτωση κριτικής της ιδεολογίας στην ανθρώπινη ιστορία,αποκαλύπτοντας τις βασικές ρηματικές στρατηγικές νομιμοποίησης των συμφορών: η πραγματικά ηθική αξιοπρέπεια του Ιώβ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο απορρίπτει επίμονα την ιδέα ότι τα βάσανά του μπορεί να έχουν κάποιο νόημα,είτε το νόημα της τιμωρίας για τις παλιές του αμαρτίες είτε της δοκιμασίας της πίστης του,ενάντια στους τρεις θεολόγους που τον βομβαρδίζουν με πιθανά νοήματα - και,αναπάντεχα, ο Θεός παίρνει το μέρος του στο τέλος,υποστηρίζοντας ότι κάθε λέξη που είπε ο Ιώβ,ήταν αληθής,ενώ κάθε λέξη που είπαν οι τρεις θεολόγοι ήταν λανθασμένη.3

Ακριβώς στο πλαίσιο αυτής της διακύρηξης του μη νοήματος των βασάνων του Ιώβ θα πρέπει να επιμείνουμε στον παραλληλισμό Ιώβ και Χριστού,στο ότι τα βάσανα του Ιώβ ανακοινώνουν τη Σταυρική Οδό: τα βάσαν του Χριστού είναι επίσης άνευ νοήματος και όχι μια πράξη εννοηματωμένης ανταλλαγής.Η διαφορά,φυσικά,είναι ότι,στην περίπτωση του Χριστού,το χάσμα που χωρίζει τον βασανισμένο,απελπισμένο άνθρωπο (τον Ιώβ) από τον Θεό μεταφέρεται στον Ίδιο τον Θεό,ως δική του ριζική σχάση ή,μάλλον, αυτοεγκατάλειψη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάρουμε το ρίσκο μιας ριζοσπαστικότερης ανάγνωσης του "Πατέρα,γτί με εγκατέλειψες" από τη συνηθισμένη : εφόσον εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με το χάσμα ανθρώπου - Θεού,αλλά με τη σχάση στον Ίδιο το Θεό, η λύση δεν θα μπορούσε να είναι η (επαν)εμφάνιση του Θεού σε όλο του το μεγαλείο, αποκαλύπτοντας στον Χριστό το βαθύτερο νόημα των βασάνων του (ότι ο Αθώος που θυσιάστηκε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα).
Το "Πατέρα γιατί με εγκατέλειψες" του Χριστού δεν αποτελεί διαμαρτυρία προς τον ιδιότροπο παντοδύναμο Θεό - Πατέρα του οποίου οι βουλές είναι ακατανόητες για μας,τους θνητούς ανθρώπους, αλλά μια διαμαρτυρία που δείχνει προς έναν αδύναμο/ανίκανο Θεό:είναι σαν ένα παιδί που, έχοντας πιστέψει στη δύναμη του πατέρα του,ανακαλύπτει με φρίκη ότι ο πατέρας του δεν μπορεί να τον βοηθήσει.

(Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα από την πρόσφατη ιστορία τη στιγμή της Σταύρωσης του Χριστού,ο Θεός- Πατέρας βρίσκεται σε μια κάπως παρόμοια θέση μ' αυτή του Βόσνιου πατέρα που τον ανάγκασαν να παρακολουθήσει τον ομαδικό βιασμό της ίδιας του της κόρης και να αντέξει το έσχατο τράυμα του συμπονετικού-παραπονεμένου βλέμματός της: "Πατέρα γιατί με εγκατέλειψες;".Εν συντομία, με αυτό το "Πατέρα γιατί με εγκατέλειψες;" είναι ο Θεός - Πατέρας που, στην ουσία, πεθαίνει, αποκαλύπτοντας την απόλυτη ανικανότητα του και έπειτα ανασταίνεται εκ νεκρών με τη μορφή του Αγίου Πνεύματος.

Γιατί ο Ιώβ έμεινε σιωπηλός μετά την καυχησιάρικη εμφάνιση του Θεού : Αυτός ο γελοίος κομπασμός (ο πομπώδης βομβαρδισμός των " πού ήσουν εσύ όταν..." ρητορικών ερωτήσεων : "Τίς ούτος ό κρύπτων μέ βουλήν,συνέχων δέ ρήματα έν καρδία,εμέ δε οίεται κρύπτειν ;...ού ής έν τώ θεμελιούν με τήν γήν; απάγγειλόν δέ μοί,εί επίστη σύνεσιν" [ Ιώβ 38: 2,4 ]) δεν είναι ο τρόπος εμφάνισης του αντιθέτου του,στο οποίο μπορούμε να απαντήσουμε λέγοντας απλά; "Εντάξει,αν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά,γιατί με άφησες να υποφέρω χωρίς νόημα;"Οι βροντερές λέξεις του Θεού δεν καθιστούν τη σιωπή του,την απουσία απάντησης,καταφανέστατη; Κι αν,τότε,αυτό ήταν που αντιλήφθηκε ο Ιώβ και που τον έκανε να σιωπήσει; Δεν παρέμεινε σιωπηλός ούτε επειδή συνετρίβη από την πληθωρική παρουσία του Θεού ούτε επειδή ήθελε να αναδείξει τη συνεχιζόμενη αντίστασή του,δηλαδή το γεγονός ότι ο Θεός απέφυγε να απαντήσει στην ερώτηση του Ιώβ,αλλά επειδή,σε μια κίνηση σιωπηλής αλληλεγγύης,αντιλήφθηκε τη θεία ανικανότητα.Ο Θεός δεν είναι ούτε δίκαιος ούτε άδικος,απλώς ανίκανος.Ο Ιώβ κατάλαβε ξαφνικά ότι δεν ήταν αυτός,αλλά ο Ίδιος ο Θεός,που δοκιμαζόταν πραγματικά με τις συμφορές του Ιώβ,και ο Θεός απέτυχε παταγωδώς.Για να γίνουμε πιο αιχμηροί,μπαίνω στον πειρασμό να ρισκάρω μια ριζοσπαστική αναχρονιστική ανάγνωση: ο Ιώβ προέβλεψε τα μελλοντικά βάσανα του ίδιου του Θεού - "Σήμερα είμαι εγώ,αύριο θα είναι ο ίδιος σου ο γιος,και δεν θα υπάρχει κανείς να παρέμβει υπέρ αυτού.Αυτό που βλέπεις τώρα σε εμένα προεικονίζει τα δικά σου Πάθη!"4

Εφ' όσον η λειτουργία του αισχρού υπερεγωτικού συμπληρώματος του (Θείου) Νόμου είναι να αποκρύψει αυτή την ανικανότητα του μεγάλου Άλλου,και εφόσον ο Χριστιανισμός αποκαλύπτει αυτή την ανικανότητα,αποτελεί,πολύ λογικά,την πρώτη και (μοναδική) θρησκεία που αφήνει ριζικά πίσω της το χάσμα ανάμεσα στο επίσημο/δημόσιο κείμενο και στο αισχρό μυητικό συμπλήρωμά του: δεν υπάρχει κάποια κρυμμένη ,ανείπωτη ιστορία σε αυτόν.Υπό αυτήν ακριβώς την έννοια, ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της Αποκάλυψης: τα πάντα αποκαλύπονται σε αυτόν,κανένα αισχρό υπερεγωτικό συμπλήρωμα δεν συνοδεύει το δημόσιο μύνημά του.Στις αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές θρησκείες ,το δημόσιο κείμενο πάντα συμπληρωνόταν από μυστικές τελετές μύησης και από όργια ' από την άλλη ,όλες οι προσπάθεις να αντιμετωπισθεί ο Χριστιανισμός με αυτόν τον τρόπο (να αποκαλύφθεί η "μυστική διδασκαλία" του Χριστού που βρίσκεται κωδικοποιημένη με κάποιον τρόπο στην Καινή Διαθήκη ή έχει βρεθεί σε απόκρυφα Ευαγγέλια ) σημαίνει την αιρετική επανεγγραφή του στη παγανιστική Γνωστική παράδοση.

________________________________

σημειώσεις2. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ ( Jung ),στα συνειδητά βάσανα του Χριστού,ο Θεός εξιλεώνεται για τα βάσανα του Ιώβ: " Γιατί ,ακριβώς όπως ο άνθρωπος πρέπει να υποφέρει από τον Θεό,έτσι και Θεός πρέπει να υποφέρει από τον άνθρωπο.Διαφορετικά,δεν μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση αναμετάξύ τους"(C.G.June, Answer to Job, Bollingen, Πρίστον 1958,σελ39).[βλ.ελληνική έκδοση: Κ.Γιουγκ, Απάντηση στον Ιώβ, μτφρ.Σ.Ζ.Αντζάκα, Σπαγειρία,Θεσσαλονίκη 1996, σελ.78-9.(Σ.τ.μ.)].Το πλαίσιο εδώ εξακολουθεί να είναι πλαίσιο ανταλλάγής ένα βάσανο έναντι κάποιου άλλου.

3. Το ενδιαφέρον του Ανακτημένου Παραδείσου (Paradise Regained ) του Μίλτου έγκειται στο γεγονός ότι σε αυτό το ποίημα ο Σατανάς έχει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από το Σατανά του Χαμένου Παραδείσου ( Paradise Lost ) : δεν είναι πια ο ηρωικός έκπτωτος Άγγελος,αλλά ε΄νας απλώς πράκτορας του πειρασμού - αν μη τι άλλο,είναι ο ίδιος ο Χριστός που αποτελεί το αντίστοιχο του Σατανά στον Χαμένο Παράδεισο εδώ.Το θέμα και των δύο ποιημάτων είναι κοινό' πώς να αντισταθείς στον πειρασμό' και ο Χριστός επιτυγχάνει εκεί που ο Σατανάς αποτυγχάνει.Ο Χριστός δεν είναι λοιπόν τόσο ο "δεύτερος Αδάμ" όσο ο δεύτερος Σατανάς : επιτυγχάνει εκεί που ο Σατανάς απέτυχε.Αυτή η εστίαση στη θεματική της αφοσίωσης και της αντίστασης στο πειρασμό συνδέει επίσης τον Ανακτημένο Παράδεισο με το Βιβλίο τού Ιώβ : η αντίσταση του Χριστού στον πειρασμό δεν είναι μόνο παράλληλη με του Ιώβ' μπορούμε επίσης να υποστηρίξουμε ότο ο Σατανάς στον Ανακτημένο Παράδεισο αποτελεί μια καινούργια ακδοχή των θεολόγων φίλων που έρχονται προς παρηγορίαν του Ιώβ - τα επιχειρήματα αυτών των "φίλων" είναι αυστηρώς ανάλογα με τους τέσσερις πειρασμούς του Σατανά : των πειρασμών των επίγειων ηδονών,του πλούτου,της εξουσίας, και της ίδιας της ψεύτικης θρησκευτικής θυσίας ( ακριβώς της θυσίας ως πράξης ανταλλαγής,σαν να " πληρώνεις το τίμημα" των αμαρτιών). Εν συντομία,οι πειρασμός είναι εγγενής στη θρησκεία: το βασίλειο του Σατανά είναι η ίδια η κίβδηλη θεολογία,η θεολογία ως ιδεολογία.Όπως ακριβώς οι φίλοι προσφέρουν στον Ιώβ τις τέσσερις βασικές εκδοχές της ιδεολογικής νομιμοποίησης,έτσι και ο Σατανάς θέτει τον Χριστό σε πειρασμό με τις τέσσερις εκδοχές της ιδεολογίας.

4. Στο πλαίσιο της " εβραϊκής εξαίρεσης ", νιώθω την επιθυμία να ρισκάρω μια ριζοσπαστική επανερμηνεία του Φρόυντ,που απέδωσε στους την απάρνηση του πρωταρχικού εγκλήματος ( της πατροκτονίας του Μωυσή) : κι αν ακόμη και οι εναλλακτικές φροϋδικές αναγνώσεςι,που προτείνουν την υπόθεση ενός μετατεθειμένου εγκλήματος (δηλαδή ότι,στην ουσία ,ο δίδιος ο Μωυσής ήταν ο ένοχος της "πατροκτονίας", σκοτώνοντας τον Φαραώ),είναι λανθασμένες : Κι άν το αληθινό έκλημα του Μωυσή δεν ήταν ο φόνος,αλλά η ταπείνωση του Φαραώ,η δημόσια επίδειξη της ανικανότητάς του; Αυτό δεν είναι χειρότερο από ένα φόνο; Μετά το φόνο,ο πατέρας επιστρέφει ως η ιδεώδη αρχή του Νόμου,ενώ ο ταπεινωμένος πατέρας απλώς επιβιώνει ως ένα γελοίο ανίκανο περίττωμα.Κι αν η ταπείνωση του πατέρα αποτελούσε την προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση του Ιουδαϊσμού ως της πρώτης σπουδαίας θρησκείας που,αρχικά και τον περισσότερο καιρό,δεν αποτελούσε θρησκεία ενός κράτους,αλλά θρησκεία μιας ομάδας χωρίς κάποια κρατική ταυτότητα.Επιπλέον,μήπως αυτό ακριβώς καθιστά την ιδέα ενός Κράτους του Ισραήλ προβληματική;

___________________________________

Slavoj Zizek
" Η μαριονέτα και ο νάνος "
Ο διαστροφικός πυρήνας του Χριστιανισμού
σελ.183-189
Μετάφραση: K.Περέζους
Επιμέλεια: Γιαννης Σταυρακάκης
Εκδόσεις : scripta

____________

επιμέλεια -παρουσίαση Carina

______________________________

O ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ -Βιτσέντζος Κορνάρος

2012-02-26T12:47:00.001+02:00

Oksana Chaus -Ερωτόκριτος

«...όποιος του πόθου εδούλεψε εισέ καιρό κιανένα

ας έρθει για ν' αφουκραστή ο,τί 'ναι εδώ γραμμένα...»

Ο Ερωτόκριτος είναι μία έμμετρη μυθιστορία που συντέθηκε από τον Βιτσέντζο Κορνάρο στην Κρήτη τον 17ο αιώνα. Αποτελείται από 10.012 (οι τελευταίοι δώδεκα αναφέρονται στον ποιητή) ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους στην Κρητική διάλεκτο. Κεντρικό θέμα του είναι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο νέους, τον Ερωτόκριτο (που στο έργο αναφέρεται μόνο ως Ρωτόκριτος ή Ρώκριτος) και την Αρετούσα, και γύρω από αυτό περιστρέφονται και άλλα θέματα όπως η τιμή, η φιλία, η γενναιότητα και το κουράγιο. Μαζί με την Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση είναι τα σημαντικότερα έργα της κρητικής λογοτεχνίας. Ο Ερωτόκριτος πέρασε στην λαϊκή παράδοση και παραμένει δημοφιλές κλασικό έργο, χάρη και στη μουσική με την οποία έχει μελοποιηθεί.
ο Ερωτόκριτος γράφτηκε ανάμεσα στα 1590 και 1610.

Υπόθεση

Το έργο διαδραματίζεται στην αρχαία Αθήνα, ο κόσμος όμως που απεικονίζει είναι ένα σύνθετο κατασκεύασμα που δεν ανταποκρίνεται σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα: παράλληλα με τις αρχαιοελληνικές αναφορές, εμφανίζονται αναχρονισμοί και πολλά στοιχεία του δυτικού κόσμου, όπως η κονταρομαχία. Η υπόθεση χωρίζεται σε πέντε τμήματα και είναι συνοπτικά η εξής:

Μέρος Α'

Ο βασιλιάς της Αθήνας Ηράκλης και η σύζυγός του αποκτούν μετά από πολλά χρόνια γάμου μια κόρη, την Αρετούσα. Τη βασιλοπούλα ερωτεύεται ο γιος του πιστού συμβούλου του βασιλιά, Ερωτόκριτος. Επειδή δεν μπορεί να φανερώσει τον έρωτά του, πηγαίνει κάτω από το παράθυρό της τα βράδια και της τραγουδά. Η κοπέλα σταδιακά ερωτεύεται τον άγνωστο τραγουδιστή. Ο Ηράκλης, όταν μαθαίνει για τον τραγουδιστή, του στήνει ενέδρα για να τον συλλάβει, ο Ερωτόκριτος όμως μαζί με τον αγαπημένο του φίλο σκοτώνει τους στρατιώτες του βασιλιά. Ο Ερωτόκριτος, καταλαβαίνοντας ότι ο έρωτάς του δεν μπορεί να έχει αίσια έκβαση, ταξιδεύει στη Χαλκίδα για να ξεχάσει. Στο διάστημα αυτό ο πατέρας του αρρωσταίνει και όταν η Αρετούσα τον επισκέπτεται, βρίσκει στο δωμάτιο του Ερωτόκριτου μια ζωγραφιά που την απεικονίζει και τους στίχους που της τραγουδούσε. Όταν εκείνος επιστρέφει, ανακαλύπτει την απουσία της ζωγραφιάς και των τραγουδιών και μαθαίνει ότι μόνο η Αρετούσα τους είχε επισκεφτεί. Επειδή καταλαβαίνει ότι αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του και ότι μπορεί να κινδυνεύει, μένει στο σπίτι προσποιούμενος ασθένεια και η Αρετούσα του στέλνει για περαστικά ένα καλάθι με μήλα, ως ένδειξη ότι ανταποκρίνεται στα συναισθήματά του.

Μέρος ΄Β

Ο Ηράκλης οργανώνει ένα κονταροχτύπημα για να διασκεδάσει την κόρη του και για να της βρει κατάλληλο σύζυγο. Έρχονται από πολλά μέρη πρίγκιπες και άρχοντες για να αγωνιστούν, παρουσιάζονται ένας – ένας και η εμφάνισή τους περιγράφεται λεπτομερώς. Τελευταίος φτάνει ο Κρητικός Χαρίδημος , ο άρχοντας της Γόρτυνας . Ένα ποιμενικό «ιντερμέδιο» εξιστορεί τον τραγικό του έρωτα για την κοπέλα που παντρεύτηκε και σκότωσε κατά λάθος στο κυνήγι. Ο Καραμανίτης Σπιθόλιοντας τον κατηγορεί ότι έχει στην κατοχή του ένα σπαθί που είχε κλέψει ο πατέρας του Κρητικού από τον δικό του πατέρα και τον προκαλεί σε μονομαχία. Ο Κρητικός δέχεται και σκοτώνει τον Καραμανίτη. Όταν η γκιόστρα αρχίζει τελικά την επομένη, ο βασιλιάς ορίζει τρεις «πρωταθλητές» - Τον Κυπρίδημο από την Κύπρο, τον Κρητικό Χαρίδημο και τον Ερωτόκριτο – που θα αναμετρηθούν με τους υπολοίπους . Ο Ρωτόκριτος νικά τον Φιλάρετο από την Μεθώνη, τον Ηράκλη από την Έγριπο και τον Δρακοκαρδο από την Πάτρα. Ο Κυπριώτης νικά τον Δημοφάνη από την Μυτιλίνη τον Ανδρόμαχο απο το Ανάπλι, τον Γλυκάρετο από την Αξιά (Νάξο) και τον Πιστόφορο του Βυζαντίου. Τέλος, ο Κρητικός νικά τον Δρακόμαχο από την Κορώνη, τον Νικοστράτη από τη Μακεδονία και τον Τριπόλεμο από τη Σκλαβουνιά. Ο Πιστόφορος, παρά την ήττα του, παίρνει το έπαθλο του ομορφότερου αγωνιστή. Γίνεται κλήρωση ανάμεσα στους τρεις για να αναδειχτούν οι δύο που θα αναμετρηθούν στο τελικό κονταροχτύπημα. Ο Κρητικός αποκλείεται και φεύγει χωλωμένος. Ο Ρωτόκριτος αγωνίζεται με τον Κυπριώτη, υπερισχύει και στεφανώνεται νικητής από την Αρετούσα.

Μέρος Τρίτο

Η αγάπη των δύο νέων εκδηλώνεσαι τώρα πιο τολμηρά: συναντιούνται κρυφά τις νύχτες και συνομιλούν από τη μια κι από την άλλη πλευρά ενός παραθύρου με σιδεριές. Ο Ρωτόκριτος ξεθαρρεύει και παρακαλεί τον πατέρα του να πλησιάσει τον βασιλιά και να ζητήσει το χέρι της Αρετούσας. Ο Πεζόστρατος δέχεται πρόθυμα να βοηθήσει τον γιο του και πηγαίνει στον βασιλιά. Ο Ηράκλης αντιδρά βίαια στην τόση αυθάδεια: ο γάμος της κόρης του μ' έναν κοινό θνητό είναι αδιανόητος. Ο Ρωτόκριτος τιμωρείται με εξορία Πριν φύγει, συναντιέται κρυφά με την Αρετούσα, ορκίζονται πίστη αιώνια κι εκείνη του δίνει το δακτυλίδι της, ενθύμιο και εγγύηση παντοτινής αφοσίωσης.

Η συνάντηση του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας

Ἐφανερῶσαν το κ’ οἱ δυὸ πὼς εἶναι ἐκεῖ σωσμένοι
κι ἀπόκει στέκου σὰ βουβοὶ κ’ ἡ γλώσσα τως σωπαίνει.
Ἤτρεμ’ ἐκείνη σ’ μιὰ μεριὰ κ’ ἐκεῖνος εἰς τὴν ἄλλη
κι ὁ γεῖς τὸν ἄλλο ἐνίμενε τὴν ἐμιλιὰ νὰ βγάλη˙
μιὰν ὥρα ἐστέκα ἀμίλητοι καὶ τὰ πολλὰ ὁποὺ χώνα
ἐχάσαν τα, σοῦ φαίνεται, τὴν ὥρα ποὺ ἐσιμῶνα.
Δὲν εἶχαν τὴν ἀποκοτιὰ στὰ θέλου νὰ μιλήσου,
δὲν ξεύρουν ἀπὸ ποιὰ μεριὰ τὰ πάθη τως ν’ ἀρχίσου.
Ὡσὰ λαήνι ὁποὺ γενῆ πολλὰ πλατὺ στὸν πάτο
κ’ εἰς τὸ λαιμὸ πολλὰ στενὸ κ’ εἶναι νερὸ γεμάτο,
κι ὅποιος θελήση καὶ βαλθῆ ὄξω νερὸ νὰ χύση
καὶ τὸ λαήνι μὲ τὴ βιὰ πρὸς χάμαι νὰ γυρίση,
μέσα κρατίζει τὸ νερὸ κι ἀπ’ ὄξω δὲν τὸ βγάνει
κι ὅσο τὸ γέρνει τόσο πλιὰ μόνο τὸν κόπο χάνει,
ἐδέτσι ἐμοιάσασι κι αὐτοὶ κ’ ἦσα γεμάτοι πάθη,
ἡ ἀποκοτιὰ τως νὰ τὰ ποῦν, ὡς ἐσιμῶσα, ἐχάθη
καὶ θέλοντας νὰ ποῦν πολλὰ, τὰ λίγα δὲ μποροῦσι˙
τὸ στόμα τως ἐσώπαινε, μὲ τὴν καρδιὰ μιλοῦσι.
Ερωτόκριτος, μέρος Γ΄, στίχοι 583-600.

Μέρος Τέταρτο

Υποψιαζόμενος τη συνενοχή της Αρετούσας, ο Ηράκλης αποφασίζει το γάμο της με το βασιλόπουλο του Βυζαντίου. Όταν εκείνη αρνιέται, οργισμένος τη ρίχνει σ' ένα μπουντρούμι μαζί με τα νένα της, τη Φροσύνη. Μπαίνοντας ο τέταρτος χρόνος της φυλάκισής της, ο ρήγας της Βλαχιάς εισβάλλει και απειλή την Αθήνα. Ο Ρωτόκριτος αποφασίζει να βοηθήσει. Με το υγρό που του δίνει μια μάγισσα βάφεται μελαχρινός, κι έτσι αγνώριστος ρίχνεται στον πόλεμο και γίνεται το φόβητρο του εχθρού. Σε μια κρίσιμη μάχη σώζει τον Ηράκλη και όταν, αργότερα, ο ξένος ρήγας προτείνει να κριθεί ο πόλεμος σε μια μονομαχία, προσφέρεται να αντιμετωπίσει αυτός το πρωτοπαλίκαρο των Βλάχων, τον Άριστο. Σε μια αναμέτρηση που κρατά ώρες, σκοτώνει τον Άριστο και σώζει την Αθήνα.

Oksana Chaus - Η μάχη του Ερωτόκριτου

"..Kάλλιά'χω εσέ με θάνατον, παρ' άλλη με ζωή μου,
για σένα εγεννήθηκε στον κόσμον το κορμί μου.."

Μέρος Πέμπτο

Ο Ρωτόκριτος έχει τραυματιστεί σοβαρά στη μονομαχία αλλά σιγά – σιγά καλυτερεύει . Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης , ο Ηράκλης του προσφέρει το βασίλειό του , όμως εκείνος ζητά μόνο για γυναίκα του την κόρη του βασιλιά . Η Αρετούσα αρνιέται επίμονα , πράγμα που χαροποιεί τον Ερωτόκριτο . Πάντα μελαχροινός , αγνώριστος , κρυμμένος πίσω απ’ το όνομα Κριτίδης , την επισκέπτεται στη φυλακή. Δοκιμάζει την πίστη της εξιστορώντας της τον ίδιο του τον θάνατο και δείχνωντάς της το δαχτυλίδι της , που του έδωσε δήθεν , ο Ερωτόκριτος πρίν πεθάνει. Εκείνη θρηνεί και χάνει τις αισθήσεις της και τότε αυτός φανερώνει την πραγματική του όψη , χρησιμοποιώντας ένα αντίδοτο υγρό. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται και στον βασιλιά, που πιά δεν μπορεί παρά να δεχτεί το γάμο. Ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα βασιλεύουν ευτυχισμένοι για πολλά χρόνια .

Και πώς μπορώ να σ' αρνηθώ; Kι α' θέλω, δε μ' αφήνει

τούτ' η καρδιά που εσύ'βαλες σ' τσ' αγάπης το καμίνι.

Ο Ερωτόκριτος και η Αρετούσα
Θεόφιλος (Χατζημιχαήλ)

______________________________________

Μπορείτε να κατεβάσετε όλο τον "Ερωτόκριτο" εδώ

Για το κείμενο χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές
Βικιπαίδεια και από Αφιέρωμα της Καθημερινής "Επτά Ημέρες" 11/06/2000

Κ.Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους

2012-02-24T19:53:00.001+02:00

Κωνσταντίνος Καβάφης
" Περιμένοντας τους Βαρβάρους "

μουσική...
Μυθωδία -Movement 4 του Βαγγέλη Παπαθανασίου
ζωγράφος....Γιάννης Στρατής

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

_____________________________________

YouTube

Οι βάτραχοι στην λάσπη

2012-02-23T21:31:00.000+02:00

Οι βάτραχοι στην λάσπη

Ν. Λυγερός

Σε επιστολή της πρώτης Δεκεμβρίου 1818 με σφραγίδα της Φιλικής Εταιρείας απευθυνόμενη στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη διαβάζουμε την εξής πρόταση: «Ο καιρός, φίλε, μας αναγκάζει να ζητήσουμε τα δικαιώματά μας, και διά να μη καταισχυνθώμεν από τα έθνη και μείνωμεν πάλιν ως οι βάτραχοι εις την λάσπην, δεν πρέπει ν’ αφήσωμεν να περέλθη αυτός ο χρυσούς καιρός». Ο Κολοκοτρώνης είχε μυηθεί στα μυστήρια της Φιλικής Εταιρείας από το 1817 και κατά συνέπεια είναι ένας συνειδητοποιημένος επαναστάτης ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Επιπλέον, ο σεβασμός του προς τον Αλέξανδρο Υψηλάντη είναι ξεκάθαρος. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται και αυτή η ανάγνωση. Βέβαια, μετά από 100 χρόνια δεν μπορούμε να μην δούμε μερικές αναλογίες δίχως να πέσουμε στην παγίδα του αναχρονισμού. Υπήρχε το πρόβλημα. Υπήρχε όμως και η τεχνογνωσία. Υπήρχε επιπλέον η αντίσταση. Θα μπορούσαν τότε οι δικοί μας να είχαν το ηθικό τους πεσμένο, αλλά αυτό δεν είναι το χαρακτηριστικό του. Αντιθέτως, μας δείχνουν με το έργο τους και με τη δράση τους χειροπιαστά παραδείγματα ανθρώπινης επανάστασης εκεί που οι εξωτερικοί παράγοντες και οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν έδωσαν δεκάρα για την πατρίδα μας. Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι θέμα βούλησης και όχι κατάστασης. Αν δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα είναι άλλο θέμα, αλλά τότε ας αφήσουμε τα μοιρολόγια. Αν θέλουμε όλοι μας να μείνουμε, όπως λέει ο επιστολογράφος, βάτραχοι σε λάσπη, τότε δεν είναι ανάγκη να φωνάζουμε, είναι ανούσιο και μάταιο. Αν θέλουμε να δράσουμε τότε πρέπει να κάνουμε στρατηγικές κινήσεις που μας εξασφαλίζουν την έξοδο από την τωρινή κατάσταση και προετοιμάζουν το μέλλον των δικών μας. Μια από αυτές τις κινήσεις είναι και η διεκδίκηση της ΑΟΖ. Δεν υπάρχει λόγος να μην εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό πλούτο της θάλασσάς μας, που τόσο μας χαρακτηρίζει ακόμα και στους άλλους λαούς. Είναι το δικαίωμά μας και πρέπει να το ζητήσουμε, όπως λέει και η επιστολή. Αλλιώς είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Υπάρχουν Έλληνες ικανοί και αποτελεσματικοί που μπορούν να δράσουν στρατηγικά. Απλώς θα ήταν καλό και οι πολιτικοί μας να τους αφήσουν να κάνουν το έργο τους και να τους ενισχύσουν τουλάχιστον σε θέματα εθνικά, τα οποία είναι εκ φύσης υπερκομματικά. Το ίδιο ισχύει και για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε τα θύματά μας, τους δικούς μας που έπεσαν νεκροί εξαιτίας του ναζιστικού καθεστώτος. Και το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά αξιοπρέπειας. Είμαστε ένας λαός της θάλασσας και της μνήμης. Έχουμε ριζώσει στη χώρα του ηλίου και αγαπάμε τον τόπο μας διότι οι δικοί μας τον έχουν πονέσει εδώ και αιώνες. Κανένας δικτάτορας των Οθωμανών, των Νεό-Τουρκων, του κεμαλισμού και του ναζιστικού καθεστώτος δεν κατάφερε να μας ξεριζώσει, αυτό πρέπει να ξέρουν οι νέες γενιές. Διότι πάντα βρίσκεται μια Φιλική Εταιρεία με ανθρώπους σαν τον Κολοκοτρώνη για να μην πεθάνει η Ελλάδα.

__________________________

Προϊόν ψηφιακής επεξεργασίας της εικόνας σχεδίου του Ν. Λυγερού

____________________________
_______________

αναδημοσίευση από το "κόσμος" των ανώνυμων

Kάλεσμα Γάλλων διανοουμένων υπέρ του ελληνικού λαού

2012-02-23T18:10:00.001+02:00

ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ

Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Βίκη ΣΚΟΥΜΠΗ, Αρχισυντάκτρια του περιοδικού αλήthεια, Αθήνα.

Michel SURYA, Διευθυντής του περιοδικού Lignes, Παρίσι.

Δημήτρις Βεργέτης, Διευθυντής του περιοδικού αλήthεια.

Και

Daniel ALVARO

Alain BADIOU

Jean-Christophe BAILLY

Etienne BALIBAR

Fernanda BERNARDO

Barbara CASSIN

Bruno CLEMENT

Danièle COHEN-LEVINAS

Yannick COURTEL

Claire DENIS

Georges DIDI-HUBERMANN

Roberto ESPOSITO

Francesca ISIDORI

Pierre-Philippe JANDIN

Jèrôme LEBRE

Jean-Clet MARTIN

Jean-Luc NANCY

Jacques RANCIERE

Judith REVEL

Elisabeth RIGAL

Jacob ROGOZINSKI

Avital RONELL

Ugo SANTIAGO

Beppe SEBASTE

Michele SINAPI

Enzo TRAVERSO

αρχική δημοσίευση από το Μέτωπο

Παρακάμπτουν το Σύνταγμα υπέρ των δανειστών μας

2012-02-21T16:59:00.002+02:00

Μπορεί τα πανηγύρια στην κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο καλά να κρατούν, όμως όσο περνά η ώρα όλο και περισσότερο φωτίζονται οι σκοτεινές πτυχές της χθεσινής συμφωνίας του Eurogroup.

Όπως αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr η Ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να αποπληρώσει κατά προτεραιότητα τα χρέη προς τους ξένους δανειστές τα επόμενα χρόνια και να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τη δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και την εθνική άμυνα παρά τα όσα ορίζει το διεθνές δίκαιο. Πιο απλά, ο έλεγχος των μελλοντικών προϋπολογισμών περνά στα χέρια των ξένων δανειστών και η Ελλάδα μπαίνει υπό καθεστώς πλήρους εποπτείας.

Μάλιστα η εξυπηρέτηση του χρέους αναμένεται να κατοχυρωθεί και συνταγματικά, προκειμένου να δεθούν χειροπόδαρα και οι επόμενες κυβερνήσεις. Κάτι τέτοιο όμως έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ελληνικό Σύνταγμα.

Όπως αναφέρει στο www.koutipandoras.gr, ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος «κάτι τέτοιο είναι ευθέως αντισυνταγματικό και προσκρούει στο σκληρό πυρήνα του Συντάγματος». Και αυτό διότι «ο κρατικός προϋπολογισμός δεν μπορεί να διατίθεται κατά βούληση αλλά είναι προορισμένος να εξυπηρετεί τους συνταγματικούς σκοπούς» σύμφωνα με τον ίδιο.

Η εξυπηρέτηση των εσωτερικών αναγκών μιας χώρας έναντι των ξένων δανειστών σε περίπτωση «εκτάκτου ανάγκης» είναι κάτι που προβλέπεται και από το διεθνές δίκαιο, όπου επικρατεί ο αντίστροφος κανόνας.

Δηλαδή το διεθνές δίκαιο αποδέχεται ότι εάν ένα κράτος έχει από τη μια να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών του και από την άλλη τις βασικές του κοινωνικές λειτουργίες, τότε του δίνεται η δυνατότητα να ικανοποιήσει τις δεύτερες, όταν βρίσκεται σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης».

Ωστόσο, οποιαδήποτε κίνηση για συνταγματική κατοχύρωση δεν δύναται να πραγματοποιηθεί πριν από το 2013, λόγω του γεγονότος ότι δεν έχει παρέλθει πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση. «Δεν μπορεί να ξεκινήσει καμία τέτοια συζήτηση για συνταγματική κατοχύρωση λόγω των διαδικασιών που προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα» σημειώνει στο www.koutipandoras.gr ο κ. Κατρούγκαλος.

Να σημειωθεί ότι ακόμη και η δέσμευση για προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του ύψους των δανείων που έχει λάβει η χώρα τα επόμενα χρόνια, θα κινούνταν και πάλι στα όρια της συνταγματικότητας. «Σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για οριακή αντισυνταγματικότητα, ενώ στην προκειμένη έχουμε πρόδηλη αντισυνταγματικότητα» συμπληρώνει ο κ. Κατρούγκαλος.

αναδημοσίευσηα από το κουτί της Πανδώρας

συντάκτης Β.Τριάντης

__________________________

ο Eduardo Galeano μιλάει για τον φόβο

2012-02-21T00:19:00.000+02:00

miedo.avi

miedo2

miedo3.avi 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Το βίντεο miedo2 περιέχει ήχο για τον οποίο δεν έχει παραχωρηθεί άδεια χρήσης από όλους τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων.Δυστυχώς ο ήχος έχει απενεργοποιηθεί.

________________________________

Eduardo Galeano - Καθρέφτες

2012-02-20T19:58:00.000+02:00

Το στυλ του Γκαλεάνο είναι σαφές και ευδιάκριτο.
Μικρά κεφάλαια (βινιέτες) από μία παράγραφο, έως μιάμιση σελίδα το πολύ. Ιστορίες (πάνω από 500), που καλύπτουν την πορεία του ανθρώπινου είδους, εστιάζοντας σε κάποια συγκεκριμένα επεισόδια, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στον αποκαλούμενο 3ο κόσμο (Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική).
Σχεδόν από την πρώτη σελίδα, προϊδεάζει τον αναγνώστη γι’αυτό που θα επακολουθήσει:

«Χαρμόσυνη οδοιπορία Ήταν ο Αδάμ και η Εύα μαύροι; Το ανθρώπινο ταξίδι πάνω στη γη άρχισε στην Αφρική. Από εκεί ξεκίνησαν να κατακτήσουν τον πλανήτη οι πρόγονοί μας. Διαφορετικοί δρόμοι δημιούργησαν διαφορετικούς προορισμούς, και ο ήλιος ανέλαβε να μοιράσει τα χρώματα. Τώρα οι γυναίκες και οι άντρες, το ουράνιο τόξο της γης, είμαστε περισσότερα χρώματα απ’ότι το ίδιο το ουράνιο τόξο. Όμως είμαστε όλοι Αφρικανοί μετανάστες. Ακόμα και οι πιο λευκοί απ’τους λευκούς κατάγονται από την Αφρική. Ίσως αρνούμαστε να θυμόμαστε την κοινή μας καταγωγή γιατί ο ρατσισμός προκαλεί αμνησία, ή γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως εκείνα τα μακρινά χρόνια το βασίλειό μας ήταν ολόκληρος ο κόσμος, ένας απέραντος χάρτης δίχως σύνορα, και πως τα πόδια μας ήταν το μοναδικό απαιτούμενο διαβατήριο.»

Οι θέσεις του Γκαλεάνο δεν κρύβονται. Ο λόγος ανήκει στους απόκληρους, στους παρίες, στους καταπιεσμένους. Τονίζει σκηνές βίας και φρίκης που η επίσημη ιστορία (η ιστορία «των νικητών») φροντίζει να καλύπτει επιμελώς. Το ύφος του βιβλίου ακολουθεί έναν ρυθμό «υπνωτιστικό» που σε παρασέρνει και σχεδόν σε αφασία βυθίζεσαι στις ιστορίες που παραθέτει ο συγγραφέας σαν να διαβάζεις ένα συναρπαστικό και συνάμα άκρως ποιητικό μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας δεν ακολουθεί παρά μόνο μια σχετική χρονολογική σειρά, από τα πολιτικά και σχεδόν καταγγελτικά κεφάλαια,από ιστορίες για τους "σφαγείς" της Ιστορίας γνωστούς και λιγότερο γνωστούς, πηγαίνει στο προσφιλές του ποδόσφαιρο με ιστορίες για τον Μαραντόνα και έτσι απρόσμενα μπορεί ξαφνικά να «πετάξει» μια ιστορία για τον αινιγματικό Πεσόα ανατρέποντας την ροή του βιβλίου με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

«Τα πρόσωπα του Πεσόα Ήταν ένας, πολλοί, όλοι, κανένας. Ο μελαγχολικός γραφειοκράτης Φερνάντο Πεσόα, αιχμάλωτος του ρολογιού, που έγραφε στη μοναξιά του ερωτικά γράμματα που δεν έστελνε ποτέ, είχε ένα τρελλοκομείο μέσα του. Από τους ενοίκους του γνωρίζουμε τα ονόματά τους, τις ημερομηνίες, ακόμα και την ώρα γεννήσεώς τους, τα ωροσκόπια, το βάρος και το ύψος τους. Και τα έργα τους, γιατί όλοι ήταν ποιητές. Ο παγανιστής Αλμπέρτο Καέιρο, που χλεύαζε τη μεταφυσική και τις άλλες ακροβασίες των διανοουμένων, οι οποίοι συρρικνώνουν τη ζωή σε αφηρημένες έννοιες, περιέγραφε ηφαιστειακές εκρήξεις. Ο μοναρχικός Ρικάρντο Ρέις, ελληνιστής, παιδί της κλασσικής παιδείας, που είχε γεννηθεί πολλές φορές και είχε διαφορετικά ωροσκόπια, περιέγραφε κατασκευές. Ο Άλβαρο ντε Κάμπος, ο πρωτοποριακός μηχανικός από τη Γλασκώβη, που μελετούσε την ενέργεια και φοβόταν μήπως κουραστεί να ζει, περιέγραφε αισθήσεις. Ο λόγιος Μπερνάρντο Σοάρες, δάσκαλος της παραδοξολογίας, ποιητής σε πρόζα, που έλεγε ότι ήταν υποχρεωτικά βοηθός βιβλιοθηκάριου, περιέγραφε αντιφάσεις. Και ο Αντόνιο Μόρα, ψυχίατρος και ψυχοπαθής, έγκλειστος στο Κασκάις, περιέγραφε φαντασιώσεις και τρέλες. Και ο Πεσόα έγραφε. Όταν όλοι αυτοί κοιμόντουσαν.»

Ο Γκαλεάνο επιτυγχάνει εκεί ακριβώς που οι περισσότεροι ακτιβιστές συγγραφείς την πατάνε μεγαλοπρεπώς. Το ύφος του παρά την μαχητικότητά του παραμένει ήρεμο και λυρικό. Δεν προσπαθεί να επιβάλλει την άποψή του στον αναγνώστη, απλά του θυμίζει σχολιάζοντας τα γεγονότα. Τονίζει εκεί που κάποιος άλλος ηθελημένα ή μη προσπερνάει. Με τον τρόπο του υπενθυμίζει στον αναγνώστη αλλά και στους συναδέλφους του ότι ο συγγραφέας πρέπει να ευαισθητοποιείται και να αφυπνίζει, να βρίσκει τρόπους έκφρασης που να αγγίζουν τον καθένα.
Οι «ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ» είναι ένα βιβλίο για το οποίο λίγα πράγματα μπορείς να πεις ή να γράψεις – απλά να το διαβάσεις πρέπει και, να σκεφτείς…

«Τείχη Το τείχος του Βερολίνου ήταν καθημερινή είδηση. Από το πρωί ως το βράδυ διαβάζαμε, βλέπαμε, ακούγαμε: το Τείχος της Ντροπής, το Τείχος του Αίσχους, το Σιδηρούν Παραπέτασμα… Τελικά εκείνο το τείχος, που έπρεπε να πέσει, έπεσε. Όμως ξεφύτρωσαν νέα τείχη, και συνεχίζουν να ξεφυτρώνουν παντού στον κόσμο. Παρότι μεγαλύτερα από του Βερολίνου, δεν μιλούν καθόλου γι’αυτά, ή μιλούν ελάχιστα. Δεν μιλάνε πολύ για το τείχος που οι Ηνωμένες Πολιτείες υψώνουν στα μεξικανικά σύνορα, ούτε για τα συρματοπλέγματα στη Θέουτα και τη Μελίγια. Δεν λένε σχεδόν τίποτα για το Τείχος στη Δυτική Όχθη, που διαιωνίζει την ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη, ενώ δεν λένε τίποτα, μα απολύτως τίποτα, για το Τείχος του Μαρόκου, με το οποίο το βασίλειο του Μαρόκου εξακολουθεί να ληστεύει την πατρίδα των Σαχαραουί, και που είναι εξήντα φορές μεγαλύτερο από το Τείχος του Βερολίνου. Γιατί άραγε υπάρχουν τείχη που κραυγάζουν, και τείχη απολύτως βουβά;»

Eduardo Galeano (1940) «ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ»
(Εκδ. Πάπυρος, μετάφρ. Ι.Κανσή, σελ.373) 2009

αναδημοσίευση από eap.forums.gr

________________

Δημήτρης Δημητριάδης - Συγγραφέας

2012-02-19T23:41:00.000+02:00

από YouTube

το ανυπόφορο - το ασύμπτωτο - το αντίστροφο

_____________________________________________

Comte de Sade

2012-02-18T23:42:00.000+02:00

MARQUES DE SADE

''Τίποτα δεν είναι εγκληματικό όταν σε κάνει να καυλώνεις.
Το μόνο έγκλημα που υπάρχει στον κόσμο είναι ν' αρνιέσαι κάτι που σε κάνει να χύνεις''.
-120 μέρες των Σοδόμων

I have the moan of doves and the feather of ecstasy. A.Ginsberg

''Αυτός ο οποίος αποπλανούσε κοπέλες συγκεντρώνει δυο γυναίκες.
Παροτρύνει τη μία, για να σώσει τη ζωή της, ν'απαρνηθεί το θεό και τη θρησκεία της,
αλλά αυτή είναι μιλημένη και της είπαν να μην υποχωρήσει, γιατί αν έκανε κάτι τέτοιο
θα τη σκότωναν, κι αν αντιστεκόταν δεν είχε να φοβάται τίποτα.
Αντιστέκεται κι αυτός της τινάζει τα μυαλά στον αέρα:
-Άρπα τώρα το Θεό σου!
Φέρνει τη δεύτερη μπροστά του, έχει εντυπωσιαστεί απ'το παράδειγμα της πρώτης,
κι επειδή την έχουν προετοιμάσει πως μόνο αν απαρνηθεί την πίστη της θα σώσει τη ζωή της,κάνει όσα της προτείνουν.Της τινάζει τα μυαλά στον αέρα:
-Άντε στο διάβολο κι εσύ! Το κάθαρμα ξαναρχίζει αυτό το καλαμπούρι κάθε βδομάδα''
- 120 μέρες των Σοδόμων

''Δεν υπάρχει τίποτε ουσιαστικά καλό ή ουσιαστικά κακό. Όλα είναι σχετικά, δηλαδή σύμφωνα με τα ήθη μας, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις μας. Μ αυτό το δεδομένο, είναι εξαιρετικά πιθανό ένα πράγμα, αδιάφορο καθαυτό, να φαίνεται μισητό στα δικά σου μάτια κι αξιαγάπητο στα δικά μου.

Και σε ρωτώ: από τη στιγμή που μου αρέσει,
από τη στιγμή που με ευχαριστεί, δε θα ήμουν τρελός να το στερηθώ μόνο και μόνο
επειδή εσύ το καταδικάζεις;''
-120 μέρες των Σοδόμων.

Η διάπραξη εγκλήματος είναι αδύνατη για τον άνθρωπο. Όταν η φύση του εμφύτεψε την ασυγκράτητη επιθυμία να εγκληματίσει, κανόνισε πολύ σοφά να του κάνει αδύνατες τις πράξεις εκείνες που θα μπορούσαν να παρενοχλήσουν τις λειτουργίες της, ή να έρθουν σε σύγκρουση με τη βούλησή της. Α! φίλε μου, να είσαι βέβαιος ότι όλες οι άλλες είναι απόλυτα επιτρεπτές κι ότι δεν ήταν τόσο ηλίθια ώστε να μας δώσει τη δύναμη να τη φέρουμε σε δύσκολη θέση. Αφού είμαστε τυφλά όργανα των εμπνεύσεών της, το μόνο μας έγκλημα θα ήταν να αντιταχθούμε σ'αυτές, έστω κι αν δεν είναι παρά τα μέσα με τα οποία
πραγματοποιεί τις ιδιοτροπίες της..''

-Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ

''Όταν γαμά κώλο, πρέπει κανείς να περιστοιχίζεται από κώλους''
-Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ

''ΝΤΟΛΜΑΝΣΕ: Πρέπει να μαστε τζέντλεμεν κι όταν καυλώνουμε;''
-Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ

''Ε, λοιπόν, καλή μου! Μόνο γαμώντας θα μείνεις στη μνήμη της ανθρωπότητας''
-Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ

______________________

Οιδίπους

2012-02-18T15:37:00.000+02:00

Ο μύθος

Ο Οἰδίπους ή κατά τα νεοελληνικά Οιδίποδας ήταν το πιο τραγικό πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ήταν γιος του βασιλιά της Θήβας Λάιου και της Ιοκάστης.

Ο μύθος του είναι ο εξής :

Πριν από την γέννηση του Οιδίποδα ο βασιλιάς της Θήβας Λάιος, αποφάσισε να μάθει το πεπρωμένο του σχετικά με την απόκτηση διαδόχου, επειδή η γυναίκα του, η Ιοκάστη ή Επικάστη, δεν είχε κυοφορήσει ποτέ, παρά τις πολύχρονες προσπάθειες. Ο λοξίας Απόλλωνας του διεμήνυσε, μέσω της Πυθίας, πως θα αποκτούσε γιο και πως αυτός μάλιστα θα τον σκότωνε.

Πρέπει να ειπωθεί πως ήταν από τους σπάνιους χρησμούς που ήταν τόσο ξεκάθαροι ως προς το περιεχόμενό τους. Επίσης πρέπει να επισημανθεί πως ο Λάιος είχε προκαλέσει την υβρη των Θεών για την σχέση που σύναψε με άλλον άντρα, τον γιο του Πέλοπα, βασιλιά της Ηλείας, τον Χρύσιππο. Η αυτοκτονία του Χρυσίππου στη Θήβα, όπου τον είχε απαγάγει ο Λάιος, προκάλεσε το μένος του Πέλοπα, ο οποίος καταράστηκε τον βασιλιά της Θήβας να μην αποκτήσει γιο και αν κάνει να πεθάνει από το χέρι του. Οι Θεοί συμφώνησαν, κατά άλλους η Ήρα, αφού η ενέργειά του αποτέλεσε υβρη προς τους Νόμους.

Ο Λάιος, έχοντας γνώση το χρησμοδότημα, μετά την γέννηση του πρωτότοκου, έδεσε τον Οιδίποδα από τα πόδια (εξ ου και το όνομα Οιδίπους (οιδημα(=πρήξιμο) + πους(=πόδι)) και τον έδωσε σ΄έναν δούλο, τον οποίο διέταξε να τον αφήσει έκθετο στον Κιθαιρώνα. Με αυτόν τον τρόπο εναπόθετε την τύχη του βρέφους στα χέρια των Θεών ή της Τύχης, όπως αναφωνεί στην τραγωδία "Οιδίπους Τύρρανος" του Σοφοκλή, ο ίδιος ο ήρωας.

Ένας βοσκός όμως βρήκε το παιδί και το παρέδωσε στην γυναίκα του βασιλιά της Κορίνθου, Πόλυβου, την Μερόπη. Αυτοί μην έχοντας παιδιά, τον δέχτηκαν σαν "θείο δώρο". Έτσι ο Οιδίποδας ζει και μεγαλώνει στα παλάτια της Κορίνθου, στην πόλη Τενέα, ως γνήσιος και νόμιμος κληρονόμος του θρόνου.

Μια μέρα όμως κάποιος τον απεκάλεσε "νόθο". Θέλοντας να μάθει το αληθές του λόγου, επειδή επικράτησε "σιγήν ιχθύος" στο παλάτι για το θέμα, αποφασίζει να πάει στην Πυθία. Εκεί η ιέρεια του Απόλλωνα, με ξεκάθαρο χρησμό τον διώχνει από τον ιερό χώρο της επειδή θα φανεί ομόκλινος του πατρός και πατροκτόνος, αιμομίκτης και σύζυγος της μητέρας του, καθώς και ότι αυτός και τα παιδιά του θα είναι αιτία πολλών κακών.

Ήταν τέτοια η ένταση του γεγονότος, ώστε ο Οιδίποδας, ξεχνώντας τους λόγους προσέλευσής του στην Πυθία, αποφασίζει να μην γυρίσει στην θεωρούμενη κατ' αυτόν πατρίδα του, την Κόρινθο για να μην προκαλέσει δεινά στους πραγματικά θετούς του γονείς.

Κατά την περιπλάνησή του στον ελλαδικό χώρο,κατευθύνθηκε προς την Θήβα. Σ΄ένα σταυροδρόμι της,το τρίστρατο με το όνομα «Σχιστή οδός», συναντά μια άμαξα και ύστερα από μια έντονη λογομαχία σκοτώνει τον κάτοχο της άμαξας και τους συνοδούς - δούλους του, εκτός από έναν. Όπως αποδεικνύεται αργότερα, με μαρτυρία του σωθέντα δούλου, ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του Λάιο, ο οποίος κατευθυνόνταν προς την Πυθία για να μάθει τι απέγινε το παιδί του.

Ο Οιδίποδας πλησιάζοντας στην Θήβα συνάντησε την Σφίγγα. Η Σφίγγα σκότωνε κάθε διαβάτη που την συναντούσε, επειδή δεν απαντούσε στο γρίφο της. Ρωτώντας τον Οιδίποδα "Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία", εξέλαβε ως απάντηση "Ο Άνθρωπος είναι εκείνο τον ον, που το ξημέρωμα της ζωής του κινείται στα τέσσερα,το βράδυ της ζωής του στα τρία, με την βοήθεια του μπαστουνιού, ενώ στο μεσοδιάστημα (μεσημέρι) της ζωής κινείται με σιγουριά στα δυο". Μετά την λύση του γρίφου η Σφίγγα έπεσε στον γκρεμό και σκοτώθηκε ( ή κατά άλλους ο Οιδίποδας της επιτέθηκε όταν ήταν ξαφνιασμένη από τη λύση του γρίφου και τη σκότωσε). Ο Οιδίποδας αναγορεύτηκε βασιλιάς της Θήβας, από τον προσωρινό βασιλιά της πόλης Κρέοντα, και σύζυγος της Ιοκάστης (αδελφή του Κρέοντα), χήρας του Λάιου και μητέρας του Οιδίποδα.

Με την Ιοκάστη απέκτησε τέσσερα παιδιά, τους Πολυνείκη και Ετεοκλή και τις Αντιγόνη και Ισμήνη, που ήταν παράλληλα και αδέλφια του. Έτσι ολοκληρώθηκε το περιεχόμενο του χρησμού που έδωσε η Πυθία στον Λάιο πρώτα και στον Οιδίποδα αργότερα.

Υπάρχει άλλη μαρτυρία κατά την οποία η Ιοκάστη έμαθε πως παντρεύτηκε τον γιο της και αυτοκτόνησε. Ο Οιδίποδας ξαναπαντρεύτηκε και με την νέα σύζυγό του, την Ευρυγανεία, απέκτησε τα τέσσερα παιδιά.

Εξαιτίας του λιμού που μάστιζε την Θήβα, για εφτά χρόνια (όσα και τα χρόνια εξουσίας του Οιδίποδα), χρησμός από τον μάντη Τειρεσία, υπέδειξε πως η αιτία του κακού είναι ο φονιάς του Λάιου.

Στην τραγωδία "Οιδίπους Τύραννος" εκτυλίσσεται η αποκάλυψη του φονιά, που είχε ως αποτέλεσμα την αυτοτύφλωση του Οιδίποδα και την αυτοκτονία της Ιοκάστης (κρεμάστηκε).

Στην τραγωδία του Σοφοκλή, "Οιδίπους επί Κολωνώ", μαθαίνουμε πως ο Οιδίποδας, για άλλη μια φορά, περιπλανήθηκε στον ελλαδικό χώρο, με συνοδό την κόρη του Ισμήνη ή, κατά άλλους, την Αντιγόνη. Κατέληξε στην Αθήνα, όπου ο βασιλιάς της, ο Θησέας, τον δέχτηκε και μεσολάβησε για την συμφιλίωσή του με τους Θεούς και τον λυτρωτικό του θάνατο.

Στην τραγωδία "Επτά επί Θήβας", του Αισχύλου, μαθαίνουμε για την τύχη του Πολυνείκη, του Ετεοκλή και του Κρέοντα. Ενώ στην τραγωδία "Αντιγόνη", την κορωνίδα των τραγωδιών, μαθαίνουμε για την τύχη της ομώνυμης ηρωίδας.

Ο μύθος του Οιδίποδα εντάσσεται στα πλαίσια του πολύπαθου "Θηβαϊκού Κύκλου".

αναδημοσίευση από Βικιπαιδεία

________________________________

Σλάβοι Ζίζεκ: Η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας

2012-02-18T15:36:00.000+02:00

Η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας [i],

Πώς έγινε ο Μπιλ Γκέιτς [Bill Gates] ο πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ; Ο πλούτος του δε σχετίζεται με το κόστος παραγωγής των προϊόντων της Microsoft: δεν είναι αποτέλεσμα παραγωγής λογισμικού σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές του ή πιο επιτυχημένης “εκμετάλλευσης” των εργαζομένων του (η Microsoft πληρώνει τους διανοητικά εργαζόμενούς της ένα σχετικά υψηλό μισθό). Αν ήταν έτσι, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και πολύ καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα λογισμικά όπως το Linux, που είναι το ίδιο καλό ή και καλύτερο από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι αγοράζουν ακόμα το λογισμικό της Microsoft, επειδή η ίδια έχει επιβληθεί σαν ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, πρακτικά μονοπωλώντας το πεδίο, ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε “γενική διάνοια” , εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές, από την επιστήμη ως την πρακτική τεχνογνωσία. O Γκέιτς ιδιωτικοποίησε ουσιαστικά μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε.

Το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης της γενικής διάνοιας ήταν κάτι που ο Μαρξ ποτέ δεν προέβλεψε στα γραπτά του για τον καπιταλισμό (εν πολλοίς επειδή παρέβλεπε την κοινωνική διάσταση του ζητήματος). Κι όμως, αυτό το ζήτημα είναι στον πυρήνα των σύγχρονων αγώνων σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία: ο ρόλος της γενικής διάνοιας – βασισμένος στην συλλογική γνώση και την κοινωνική συνεργασία- έχει αυξηθεί στο μετά-βιομηχανικό καπιταλισμό, έτσι που ο πλούτος συσσωρεύεται εντελώς δυσανάλογα σε σχέση με την εργασία που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του. Το αποτέλεσμα δεν είναι, όπως ο Μαρξ φαίνεται να είχε προβλέψει, η αυτο-διάλυση του καπιταλισμού, αλλά η σταδιακή μετατροπή του κέρδους που παράγεται από την εκμετάλλευση της εργασίας, στην ιδιοποίηση του μισθώματος από την ιδιωτικοποίηση της γνώσης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα φυσικά αποθέματα, η αξιοποίηση των οποίων είναι μια από τις κύριες πηγές μισθώματος στον κόσμο. Επακόλουθο είναι μια μόνιμη πάλη για το ποιος λαμβάνει το μίσθωμα: οι πολίτες του τρίτου κόσμου ή οι δυτικές επιχειρήσεις. Είναι ειρωνικό ότι στην εξήγηση της διαφοράς ανάμεσα στην εργατική δύναμη (που κατά τη χρήση της παράγει υπεραξία) και σε άλλα εμπορεύματα (που καταναλώνουν όλη την αξία στη χρήση τους) ο Μαρξ δίνει το παράδειγμα του πετρελαίου σαν ένα “συνηθισμένο” εμπόρευμα. Κάθε προσπάθεια που γίνεται να συνδεθεί η άνοδος και η πτώση στην τιμή του πετρελαίου με την άνοδο ή την πτώση στο κόστος παραγωγής ή στην τιμή της εργατικής δύναμης είναι χωρίς νόημα: το κόστος παραγωγής είναι μηδαμινό ποσοστό της τιμής που πληρώνουμε για πετρέλαιο, μια τιμή που στην πραγματικότητα είναι το μίσθωμα που μπορεί να διαμορφώσουν οι ιδιοκτήτες εξαιτίας των περιορισμένων αποθεμάτων.

Μια συνέπεια της ανόδου της παραγωγικότητας, που προήλθε από την εκθετικά αυξανόμενη επίδραση της συλλογικής γνώσης, είναι η αλλαγή του ρόλου της ανεργίας. Είναι η ίδια η επιτυχία του καπιταλισμού (μεγαλύτερη αποδοτικότητα, αυξημένη παραγωγικότητα κτλ) που παράγει την ανεργία, καθιστώντας όλο και περισσότερους εργάτες άχρηστους: αυτό που θα έπρεπε να είναι ευλογία – λιγότερο αναγκαία βαριά εργασία – μετατρέπεται σε κατάρα. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, η πιθανότητα να γίνει κανείς αντικείμενο εκμετάλλευσης σε μια μακροχρόνια δουλειά βιώνεται σαν προνόμιο. Η παγκόσμια αγορά, όπως το έθεσε ο Φρέντρικ Τζέιμσον [Fredric Jameson], είναι τώρα “ένας χώρος στον οποίο ο καθένας έχει υπάρξει κάποια στιγμή παραγωγικός εργαζόμενος, και στον οποίο η εργασία έχει αρχίσει παντού να αυτο-κοστολογείται εκτός του συστήματος”[ως ασύμφορη].Στην τρέχουσα διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η κατηγορία των ανέργων δεν περιορίζεται πλέον σε αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε “εφεδρικό εργατικό στρατό”[ii] : περιλαμβάνει επίσης, όπως περιγράφει ο Τζέιμσον “τους τεράστιους πληθυσμούς ανά τον κόσμο που μοιάζουν σα να έχουν ‘πεταχτεί από την ιστορία’, που έχουν εσκεμμένα αποκλειστεί από τα εκσυγχρονιστικά σχέδια του καπιταλιστικού πρώτου κόσμου και καταγραφεί ως χαμένες ή ανίατες υποθέσεις”: τα αποκαλούμενα κράτη αποτυχίες [fail states] (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Σομαλία), θύματα της πείνας ή της οικολογικής καταστροφής, παγιδευμένα σε ψευδο-αρχαϊκά “εθνικά μίση”, αντικείμενα φιλανθρωπίας και ΜΚΟ ή στόχοι του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”. Η κατηγορία των ανέργων λοιπόν έχει επεκταθεί για να συμπεριλάβει αχανείς ομάδες ανθρώπων, από τους προσωρινά άνεργους, μέχρι τους μόνιμα άνεργους ή αυτούς που πλέον δεν είναι απασχολήσιμοι, στους κατοίκους των γκέτο και των παραγκουπόλεων (όλους αυτούς που συχνά απορρίπτονταν από τον ίδιο το Marx σαν “λούμπεν-προλεταριάτο”), και τελικά σε ολόκληρους πληθυσμούς ή κράτη που έχουν αποκλειστεί από το παγκόσμιο καπιταλιστικό προτσές, όπως οι κενές περιοχές σε αρχαίους χάρτες.

Κάποιοι λένε ότι αυτή η νέα μορφή καπιταλισμού παρέχει νέες χειραφετητικές δυνατότητες. Αυτή είναι η θέση του “πλήθους” των Χαρντ [Hardt] και Νέγκρι [Negri], που προσπαθεί να ριζοσπαστικοποιήσει το Μαρξ, που υποστήριζε ότι αν απλά κόψουμε το κεφάλι του καπιταλισμού, θα πάρουμε σοσιαλισμό. Ο Μαρξ, όπως το βλέπουν, ήταν ιστορικά περιορισμένος από την ιδέα της συγκεντρωτικής, αυτοματοποιημένης και ιεραρχικά οργανωμένης βιομηχανικής παραγωγής, με αποτέλεσμα να αντιληφθεί τη “γενική διάνοια” σαν κάτι που μοιάζει με “υπηρεσία” κεντρικού σχεδιασμού: μόνο σήμερα, με την άνοδο της “άυλης εργασίας” μια επαναστατική ανατροπή γίνεται “αντικειμενικά δυνατή”. Η άυλη αυτή εργασία εκτείνεται μεταξύ δύο πόλων: από την διανοητική εργασία (παραγωγή ιδεών, κειμένων, προγραμμάτων κλπ) στην εργασία συναισθηματικής επιρροής (που γίνεται από γιατρούς, babysitters και αεροσυνοδούς). Σήμερα, η άυλη εργασία είναι “ηγεμονική” υπό την ίδια έννοια που ο Μαρξ ισχυριζόταν ότι, στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα, η μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή ήταν ηγεμονική: επιβάλλεται όχι αριθμητικά, αλλά επειδή παίζει τον κεντρικό, εμβληματικό, δομικό ρόλο. Αυτό που προκύπτει είναι ένας αχανές νέο πεδίο που ονομάζεται ως “το κοινό”: διαμοιρασμένη γνώση και νέες φόρμες επικοινωνίας και συνεργασίας. Τα προϊόντα της άυλης παραγωγής δεν είναι αντικείμενα αλλά νέες κοινωνικές ή διαπροσωπικές σχέσεις: η άυλη παραγωγή είναι βιοπολιτική, η παραγωγή της κοινωνικής ζωής.

Οι Χαρντ και Νέγκρι περιγράφουν εδώ τη διαδικασία που οι ιδεολόγοι του σημερινού “μεταμοντέρνου” καπιταλισμού γιορτάζουν σαν το πέρασμα από την υλική στη συμβολική παραγωγή, από την κεντρική-ιεραρχική λογική, στη λογική της αυτοοργάνωσης και της πολυπολικής συνεργασίας. Η διαφορά είναι πως οι Χαρντ και Νέγκρι είναι ουσιαστικά πιστοί στο Μαρξ: προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της γενικής διάνοιας είναι μακροπρόθεσμα ασύμβατη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού ισχυρίζονται ακριβώς το αντίθετο: Η μαρξιστική θεωρία (και πρακτική), λένε, παραμένει εντός των περιορισμών της ιεραρχικής λογικής ή του κεντρικού ελέγχου του κράτους και άρα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις κοινωνικές συνέπειες της πληροφοριακής επανάστασης. Υπάρχουν καλοί εμπειρικοί λόγοι για τον ισχυρισμό αυτό: αυτό που ουσιαστικά διέλυσε τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η αδυναμία τους να δεχθούν τη νέα κοινωνική λογική που υποστήριξε την πληροφοριακή επανάσταση: προσπάθησαν να κατευθύνουν την επανάσταση κάνοντας την ένα ακόμα μεγάλης κλίμακας σχέδιο κρατικού κεντρικού σχεδιασμού. Το παράδοξο είναι ότι αυτό που οι Χαρντ και Νέγκρι γιορτάζουν σαν τη μοναδική ευκαιρία να ξεπεραστεί ο καπιταλισμός, γιορτάζεται από τους ιδεολόγους της πληροφοριακής επανάστασης ως η άνοδος ενός νέου καπιταλισμού, “χωρίς τριβές”.

Η ανάλυση των Χαρντ και Νέγκρι έχει μερικά αδύναμα σημεία, που μας βοηθούν να καταλάβουμε πως ο καπιταλισμός κατάφερε να επιβιώσει αυτό που θα έπρεπε (με κλασικούς μαρξιστικούς όρους) να είναι μια νέα οργάνωση της παραγωγής που τον καθιστούσε παρωχημένο. Υποτιμούν την έκταση στην οποία ο σημερινός καπιταλισμός έχει επιτυχώς (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) ιδιωτικοποίησει την ίδια τη γενική διάνοια, αλλά και το εύρος στο οποίο, περισσότερο από τους αστούς, οι εργάτες έχουν γίνει περιττοί (με ολοένα και μεγαλύτερα ποσοστά ανάμεσα τους να γίνονται όχι απλά προσωρινά άνεργοι αλλά δομικά μη απασχολήσιμοι).

Αν το ιδανικό του παλιού καπιταλισμού περιλάμβανε έναν επιχειρηματία που επένδυε (δικό του ή δανεισμένο) χρήμα στην παραγωγή που οργάνωνε και διηύθυνε και έπειτα καρπωνόταν το κέρδος, ένας νέος ιδεότυπος αναδύεται σήμερα: όχι πλέον ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, αλλά ο ειδικός μάνατζερ (ή ένα συμβούλιο μάνατζερ υπό την προεδρία ενός CEO) που διευθύνει μια εταιρία που ανήκει σε τράπεζες (που επίσης διευθύνονται από μάνατζερ που δεν είναι ιδιοκτήτες της τράπεζας) ή διεσπαρμένους επενδυτές. Σε αυτό το νέο ιδεότυπο καπιταλισμού, η παλιά μπουρζουαζία, καθιστάμενη μη λειτουργική, επαναχρησιμοποιείται σαν μισθωτό μάνατζμεντ[διευθυντικό προσωπικό]): η νέα μπουρζουαζία παίρνει μισθούς, κι ακόμα κι αν είναι ιδιοκτήτες μέρους της εταιρίας, κερδίζουν μετοχές σαν μέρος της ανταπόδοσης για τη δουλειά τους (“μπόνους” για την “επιτυχία” τους).

Αυτή η νέα μπουρζουαζία ακόμα αποσπά υπεραξία, αλλά με τη (μυστικοποιημένη) μορφή αυτού που έχει ονομαστεί “υπερ-μισθός”[iii]: πληρώνεται περισσότερο από τον προλεταριακό “κατώτατο μισθό” (ένα συχνά μυθικό σημείο αναφοράς που το μοναδικό του πραγματικό παράδειγμα στο σημερινό παγκόσμιο καπιταλισμό είναι ο μισθός ενός εργάτη σ’ ένα κάτεργο στην Κίνα ή την Ινδονησία), και αυτή είναι η διαφοροποίησή του από τους κοινούς προλετάριους που καθορίζει και τη θέση του. Ο αστός με την κλασική έννοια του όρου τείνει να εξαφανιστεί: οι καπιταλιστές επανεμφανίζονται σαν ένα υποσύνολο των μισθωτών, σαν μάνατζερ που έχουν τα προσόντα να κερδίζουν περισσότερα χάρη στην ανταγωνιστικότητα τους (γι’ αυτό η ψευδο-επιστημονική “αξιολόγηση” είναι σημαντική: νομιμοποιεί τη διαφορά στις απολαβές). Πέρα απ’ το να περιορίζεται στους μάνατζερ, η κατηγορία των εργαζομένων που κερδίζουν ένα τέτοιο υπερ-μισθό εκτείνεται σε διαφόρων ειδών ειδικούς, διευθυντές, δημοσίους υπαλλήλους,γιατρούς, δικηγόρους, δημοσιογράφους, διανοούμενους και καλλιτέχνες. Η “υπεραξία” που παίρνουν έχει δύο μορφές: περισσότερα λεφτά (για μάνατζερ κτλ), αλλά επίσης λιγότερη δουλειά και περισσότερος ελεύθερος χρόνος (για -κάποιους- διανοούμενους, αλλά και για διευθυντικά στελέχη της κρατικής διοίκησης)

Η αξιολογητική διαδικασία που ξεχωρίζει κάποιους εργαζόμενους ώστε να λαμβάνουν υπερ-μισθό είναι ένας αυθαίρετος μηχανισμός εξουσίας και ιδεολογίας, χωρίς σοβαρή σχέση με την πραγματική ανταγωνιστικότητα: ο υπερ-μισθός υπάρχει για πολιτικούς και όχι οικονομικούς λόγους: για να διατηρήσει μια “¨μεσαία τάξη” με σκοπό την κοινωνική σταθερότητα. Η αυθαιρεσία της κοινωνικής ιεραρχίας δεν είναι ένα λάθος, αλλά ακριβώς η ουσία, με την αυθαιρεσία της αξιολόγησης να παίζει έναν ανάλογο ρόλο με την αυθαιρεσία της επιτυχίας στην αγορά. Η βία απειλεί να ξεσπάσει όχι όταν υπάρχει ενδεχομενικότητα στον κοινωνικό χώρο, αλλά όταν ακριβώς γίνεται προσπάθεια αυτή να εξαλειφθεί. Στο “La Marque du Sacre”, ο Ζαν-Πιερ Ντουπουί [Jean-Pierre Dupuy] προσλαμβάνει την ιεραρχία σαν μία από τις τέσσερις διαδικασίες ['dispositifs symboliques'] της οποίας η λειτουργία είναι να κάνει τη σχέση υπεροχής μη εξευτελιστική: η ιεραρχία καθαυτή (μια εξωτερικά επιβαλλόμενη τάξη που μου επιτρέπει να βιώσω την κατώτερη κοινωνική μου θέση σαν ανεξάρτητη από την εσώτερη μου αξία), η απομυστικοποίηση (η ιδεολογική διαδικασία που καταδεικνύει ότι η κοινωνία δεν είναι αξιοκρατική αλλά το προϊόν αντικειμενικών κοινωνικών συγκρούσεων, μου επιτρέπει να αποφύγω το επώδυνο συμπέρασμα ότι η ανωτερότητα κάποιου άλλου είναι το αποτέλεσμα των πλεονεκτημάτων και των επιτευγμάτων του, η ενδεχομενικότητα(ένας παρόμοιος μηχανισμός, δια μέσω του οποίου αντιλαμβανόμαστε ότι η θέση μας στην κοινωνική κλίμακα εξαρτάται από μια φυσική και κοινωνική λοταρία: οι τυχεροί είναι αυτοί που γεννιούνται με τα σωστά γονίδια σε πλούσιες οικογένειες), και η πολυπλοκότητα (ανεξέλεγκτες δυνάμεις έχουν απρόβλεπτες συνέπειες: για παράδειγμα, το αόρατο χέρι της αγοράς ίσως με οδηγήσει σε αποτυχία ενώ το γείτονά μου σε επιτυχία, ακόμα κι αν εγώ δουλεύω πιο σκληρά και είμαι πιο έξυπνος). Αντίθετα με το τι φαίνεται, αυτοί οι μηχανισμοί δεν ανταγωνίζονται ούτε απειλούν την ιεραρχία, αλλά την κάνουν ευκολοχώνευτη, αφού “αυτό που πυροδοτεί την αναταραχή του φθόνου είναι η ιδέα ότι οι άλλοι αξίζουν την καλή τους τύχη και όχι το αντίθετο-που είναι και το μόνο που μπορεί να εκφραστεί ανοιχτά”. O Ντουπουί αντλεί από την παραδοχή του το συμπέρασμα πως είναι μεγάλο λάθος να νομίζει κανείς ότι μια εύλογα δίκαιη κοινωνία που προσλαμβάνει τον εαυτό της ως τέτοια θα είναι απαλλαγμένη από δυσαρέσκεια: αντιθέτως, είναι ακριβώς σε μία τέτοια κοινωνία όπου αυτοί που βρίσκονται σε κατώτερες θέσεις θα βρουν μια διέξοδο για την πληγωμένη τους περηφάνεια σε βίαια ξεσπάσματα οργής.

Σχετικό με τα παραπάνω είναι το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η σημερινή Κίνα: ο ιδανικός στόχος των μεταρρυθμίσεων του Ντενγκ [Deng Xiaoping]ήταν να εισάγει έναν καπιταλισμό χωρίς μπουρζουαζία (καθώς αυτοί θα ήταν η νέα άρχουσα τάξη): τώρα, παρόλαυτα, οι ηγέτες της Κίνας κάνουν την επώδυνη ανακάλυψη ότι ο καπιταλισμός χωρίς σταθερή ιεραρχία (που προέκυπτε από την ύπαρξη μιας μπουρζουαζίας) προκαλεί μόνιμη αστάθεια. Τι μονοπάτι θα πάρει η Κίνα; Οι πρώην κομμουνιστές, εν τω μεταξύ, αναδύονται σαν οι πιο αποτελεσματικοί μάνατζερ επειδή η ιστορική τους εχθρότητα απέναντι στην μπουρζουαζία σαν τάξη ταιριάζει τέλεια με τη σημερινή τάση του καπιταλισμού να γίνει ένας διευθυντικός[managerial] καπιταλισμός χωρίς μπουρζουαζία- και στις δύο περιπτώσεις, όπως το είχε θέσει ο Στάλιν καιρό πριν, “τα στελέχη αποφασίζουν τα πάντα”. (Μια ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ της σημερινής Κίνας με τη Ρωσία: στη Ρωσία, οι καθηγητές πανεπιστημίου είναι εξευτελιστικά κακοπληρωμένοι- είναι de facto ήδη μέρος του προλεταριάτου- ενώ στην Κίνα τους παρέχεται ένας υπερ-μισθός σαν μέσο εγγύησης της υπακοής τους).

Η έννοια του υπερ-μισθού ρίχνει νέο φως στις τρέχουσες “αντικαπιταλιστικές” διαδηλώσεις. Σε καιρούς κρίσης, οι προφανείς υποψήφιοι για “σφίξιμο της ζώνης” είναι τα χαμηλότερα στρώματα της μισθωτής μπουρζουαζίας: οι πολιτικές διαδηλώσεις είναι η μόνη διέξοδος, αν θέλουν να αποφύγουν την ένταξη στο προλεταριάτο. Παρόλο που οι διαμαρτυρίες τους απευθύνονται ονομαστικά στη βάρβαρη λογική της αγοράς, στην πραγματικότητα διαδηλώνουν εναντίον της βαθμιαίας διάβρωσης της δικής τους (πολιτικά) προνομιακής οικονομικής θέσης. H Άυν Ραντ [Ayn Rand] έχει μια φαντασίωση στο “Ο Άτλας επαναστάτησε”[Atlas Shrugged], της απεργίας των “δημιουργικών” καπιταλιστών, μια φαντασίωση που βρίσκει τη διεστραμμένη πραγματοποίησή της στις πρόσφατες απεργίες, που είναι κυρίως απεργίες από μέρους της “μισθωτής μπουρζουαζίας” που καθοδηγούνται από το φόβο ότι θα χάσει τα προνόμιά της (την προστιθέμενη αξία σε σχέση με τον κατώτατο μισθό). Δεν είναι προλεταριακές διαδηλώσεις αυτές, αλλά διαδηλώσεις ενάντια στην απειλή της προλεταριοποίησης. Ποιος τολμάει να απεργήσει σήμερα, όταν το να έχει κανείς μια μόνιμη δουλεία έχει γίνει προνόμιο; Όχι οι χαμηλόμισθοι εργάτες της (ότι έχει απομείνει από) βιομηχανίας της κλωστοϋφαντουργίας, αλλά οι προνομιακοί εργαζόμενοι με εγγυημένες δουλειές (δάσκαλοι, εργαζόμενοι στα δημόσια μέσα μεταφοράς, αστυνομικοί). Αυτό ισχύει και για το κύμα φοιτητικών διαδηλώσεων: το βασικό κίνητρο είναι αναμφισβήτητα ο φόβος ότι η ανώτατη εκπαίδευση δε θα μπορεί πλέον να τους εγγυηθεί έναν υπερ-μισθό αργότερα στη ζωή τους.

Ταυτόχρονα, είναι φανερό ότι η τεράστια αναβίωση διαδηλώσεων τον τελευταίο χρόνο, από την Αραβική Άνοιξη στη Δυτική Ευρώπη, από το Occupy Wall Street στην Κίνα, από την Ισπανία στην Ελλάδα, δε θα έπρεπε να απορριφθεί απλώς σαν η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας. Κάθε περίπτωση θα πρέπει να μελετάται με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Οι φοιτητικές διαδηλώσεις εναντίον των μεταρρυθμίσεων στα πανεπιστήμια ήταν ξεκάθαρα διαφορετικές από τις ταραχές του Αυγούστου, που ήταν ένα καταναλωτικό καρναβάλι καταστροφής, ένα αληθινό ξέσπασμα των αποκλεισμένων. Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι ο ξεσηκωμός στην Αίγυπτο ξεκίνησε εν μέρει σαν εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας (μορφωμένοι νέοι που διαδηλώνουν για την έλλειψη προοπτικής), αλλά αυτό ήταν μόνο μία πλευρά μιας μεγαλύτερης διαμαρτυρίας εναντίον ενός καταπιεστικού καθεστώτος. Από την άλλη, η διαμαρτυρία μετά βίας κινητοποίησε φτωχούς εργάτες και αγρότες και η εκλογική νίκη των Ισλαμιστών είναι μια ένδειξη της στενή κοινωνικής βάσης των αρχικής κοσμικής διαμαρτυρίας. Η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση: τις τελευταίες δεκαετίες, μια νέα μισθωτή μπουρζουαζία (ειδικά στον υπερ-εκτεταμένο τομέα δημόσιας διοίκησης) δημιουργήθηκε χάρη στην οικονομική βοήθεια και τα δάνεια της ΕΕ, και οι διαμαρτυρίες κινητοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την απειλή να χαθεί αυτό το προνόμιο.

Εν τω μεταξύ, η προλεταριοποίηση του χαμηλότερου στρώματος της μισθωτής μπουρζουαζίας συνοδεύεται στο άλλο άκρο από παράλογα υψηλά απολαβές από κορυφαίους μάνατζερ και τραπεζίτες. Οι απολαβές αυτές είναι οικονομικά ανορθολογικές καθώς, όπως έδειξαν έρευνες στις ΗΠΑ, τείνουν να είναι αντιστρόφως ανάλογες με την επιτυχία μιας εταιρίας. Αντί να υποβάλλουμε αυτές τις τάσεις σε ηθικιστική κριτική, θα πρέπει να τις διαβάσουμε σαν σημάδια πως το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, δεν είναι πλέον ικανό να βρει ένα επίπεδο αυτορυθμιζόμενης σταθερότητας- απειλείται, με άλλα λόγια, να βγει εκτός ελέγχου.
____________________

[i] Στμ: Ο Ζίζεκ χρησιμοποιεί τον όρο “bourgeoisie”, ο οποίος, όπως έχει καθιερωθεί, χαρακτηρίζει την αστική τάξη (με τους παραδοσιακούς μαρξιστικούς όρους) αλλά και σε άλλα πλαίσια τα εύρωστα, ανώτερα μεσαία στρώματα. Στο κείμενο ο όρος φαίνεται να χρησιμοποιείται και με τις δύο έννοιες, χωρίς να γίνεται σαφής διάκριση, οπότε προτιμήθηκε η ευρεία απόδοση “μπουρζουαζία” από την “αστική τάξη” ή “μισθωτός αστός”

[ii] ο Μαρξ τους αποκαλούσε εφεδρικό βιομηχανικό στρατό

[iii] Στμ: στο πρωτότυπο: surplus wage. Με μια πρόχειρη αναζήτηση δε βρέθηκε προηγούμενη απόδοση στα Ελληνικά. Χρησιμοποιείται κατ’ αντιστοιχία του όρου υπεραξία[surplus value] του Μαρξ. Προτιμήθηκε ο αδόκιμος όρος “υπερ-μισθός” αντί του πιο “λογικού” “πλεονάζον μισθός” ακριβώς για να τονιστεί ότι πρόκειται για ένα διαφορετικό τρόπο, κατά το συγγραφέα, απόσπασης υπεραξίας.

δημοσιεύτηκε στο London Review of Books :
http://www.lrb.co.uk/v34/n02/slavoj-zizek/the-revolt-of-the-salaried-bourgeoisie

Μετάφραση: Γιώργος Μαριάς

αναδημοσίευση από το η Λέσχη
________________________________

Η διανόηση, η δημοκρατία και το σχίσμα

2012-02-17T20:10:00.000+02:00

του Νικόλα Σεβαστάκη

'Εργο του Τίχανυ Λάγιος, 1912

Και τώρα τι; Aς δούμε κάποια από τα δεδομένα της συγκυρίας. Το περιλάλητο μνημονιακό μπλοκ βρίσκεται φυσικά στην εξουσία –νομοθετεί σωρηδόν και εν μέρει «εκτελεί»–, αλλά ως «φρόνημα» έχει περιοριστεί σε έναν γαλαξία μικρών αθηναϊκών κύκλων, σε κάποια γνωστά και πιο αφανή περιβάλλοντα. Από αυτές τις ομαδοποιήσεις παράγεται άφθονη ηγετική σωτηριολογία είτε η απελπισμένη θεωρία του παν-λαϊκισμού (σε ένα αρχιπέλαγος λαϊκισμών μια φούχτα τολμηρών που λένε την αλήθεια!). Και, βέβαια, όλο και περισσότερο, προβάλλει ένας επικίνδυνος υβριδισμός με προφανείς ολοκληρωτικές τάσεις, με επίκεντρο την άρνηση των εκλογών ως εθνικής καταστροφής και την πλήρη αυτονόμηση των «αγαθών ποιμένων» από το ποίμνιο. Την ίδια στιγμή όμως πληθαίνουν οι ρωγμές στα πιο απροσδόκητα σημεία του δημοσιογραφικού και πολιτικού χώρου, ακόμα και μέσα στα άλλοτε συμπαγή κάστρα του μονόδρομου. Πολλοί –και πάντως περισσότεροι από πριν λίγους μήνες– δείχνουν πια να κατανοούν ότι ο δημοσιονομικός αυταρχισμός, η πολιτική της συνολικής υποτίμησης, η απαθλίωση των εργασιακών σχέσεων οδηγούν σε ένα είδος κοινωνικής νέκρωσης.

Φυσικά, η αποστασιοποίηση από τη γραμμή της «βίαιης προσαρμογής» επενδύεται σε διαφορετικές πολιτικές λογικές. Για παράδειγμα, σε εκείνη την παραδοσιακή αναπτυξιακή φιλολογία που φαντάζεται την έξοδο από τα Μνημόνια μέσα από την αναθέρμανση της Ελλάδας της οικοδομής, των μεγάλων έργων και των (αυθαίρετων, κατά κανόνα) κατασκευών. Αυτός είναι εξάλλου ο πυρήνας της «αντιμνημονιακής» στάσης στο χώρο του κέντρου και της Δεξιάς, στην περίμετρο του υπό κατάρρευση μορφώματος ΠΑΣΟΚ και της αμήχανης Νέας Δημοκρατίας.

Μια άλλη παράμετρος της συγκυρίας αξίζει ωστόσο προσοχής, γιατί νομίζω ότι εκφράζει βαθύτερη επίγνωση των κινδύνων του παρόντος και κυρίως των μελλοντικών απειλών. Έχουμε πιθανόν μια νέα και ενδιαφέρουσα τομή στο εσωτερικό της διανόησης, σε σχέση με το ζήτημα της δημοκρατίας, των νέων μορφών πολιτικού δεσποτισμού ή των «μεταδημοκρατικών εκτροπών». Και αυτό είναι καλό νέο. Ένας κόσμος με μετριοπαθείς, πολιτικά φιλελεύθερες ή νεωτερικές μεταρρυθμιστικές αναφορές φαίνεται να αναρωτιέται σοβαρά για το κόστος που έχει για την πολιτική δημοκρατία και τη δημόσια κουλτούρα ο ολιγαρχικός ελιτισμός και οι πλατφόρμες «του Κράτους των Αρίστων» που προωθούνται στο όνομα του ανόθευτου και έως τέλους εκσυγχρονισμού. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εμπειρίες κοινωνικής ερήμωσης, τη φτώχεια και τις ορατές συνέπειες της αναμόρφωσης διά της λιτότητας: και ως προς αυτό το κεφάλαιο της κοινωνικής οδύνης βλέπουμε ότι κερδίζει έδαφος ο διαχωρισμός μεταξύ όσων αναγνωρίζουν τη σημασία του κοινωνικού ζητήματος και όσων στιγματίζουν κάθε αντίστοιχο προβληματισμό ως υποταγή στον «λαϊκισμό». Σκέφτομαι εδώ, για παράδειγμα, τα ωραία κείμενα του Αντώνη Λιάκου που δίχως υψηλούς τόνους επαναφέρουν το κοινωνικό ζήτημα στην ημερήσια διάταξη της κριτικής σκέψης σε αντίθεση με τα είδωλα «ορθολογισμού» (και ακραίας ταξικής αναισθησίας) που υψώνονται από ένα τμήμα της εκσυγχρονιστικής διανόησης.

Μια κριτική επανατοποθέτηση ξεκίνησε ουσιαστικά με αφορμή τις εξελίξεις στα πανεπιστήμια σε σχέση με τον νέο νόμο. Στα πανεπιστημιακά δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η τιμωρητική ρητορική στα πλαίσια μιας στρατηγικής απαξίωσης της αντίπαλης φωνής, με στόχο τη διαμόρφωση του καθεστώτος των «αυτονόητων». Και σε αυτή την περίπτωση αποδείχτηκε, ακόμα και σε εκείνους που είχαν λόγους να είναι δύσπιστοι, ότι η φιλολογία για τις συντεχνίες, τα προνόμια, τον ανταγωνισμό και την αριστεία, συνιστά αναπόσπαστο μέρος μιας συνολικής πολιτικοοικονομικής λογικής που την κατονομάζουμε πια με πολλούς τρόπους: νεοφιλελεύθερο κράτος έκτακτης ανάγκης, βιοπολιτικό αυταρχισμό, μεταδημοκρατική αλλοίωση κλπ.

Τα ονόματα σε αυτή την περίπτωση δεν έχουν και τόση σημασία παρά μόνο για τους «ειδικούς». Ηθικά και πολιτικά, αυτό που έχει σημασία είναι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η διαχείριση της κρίσης και του φόβου της χρεοκοπίας πολλαπλασιάζει τις ατομικές και συλλογικές οδύνες, επισωρεύοντας καθημερινά νέα υλικά και ψυχικά δεινά.
Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Στο σημείο όπου τα σχίσματα αποκτούν σαφέστερο νόημα ως συγκρουόμενες διαθέσεις για το τι είδους κοινωνία και δημοκρατία επιθυμούμε να υπάρξει μέσα από την κρίση. Παρά τη σύνθετη διάταξη των επιμέρους πολιτικών ευαισθησιών και ιδεολογικών λόγων, διακρίνουμε πια μια σημαίνουσα διαίρεση, η οποία αφορά τη βασική ταυτότητα του νέου που έρχεται: είτε θα είναι ένα είδος νεοφιλελελεύθερου βοναπαρτισμού (χωρίς Βοναπάρτη ενδεχομένως) είτε θα γεννήσει μια δημοκρατία της κοινωνικής αλληλεγγύης σε ρήξη με τα ιδεολογήματα της ανισοκρατίας: τη διακυβέρνηση των «αρίστων», τα μοντέλα του τεχνοκράτη-θεραπευτή, τις συνταγές των υπερκομματικών σοφών κλπ. Από αυτή την ένταση μεταξύ θεμελιωδών προθέσεων αναδύονται και δευτερογενείς αλλά ουσιώδεις πια αντιθέσεις: για παράδειγμα, η αντίθεση μεταξύ ενός φιλελευθερισμού της δεσποτικής «ορθολογικής τάξης» και εκείνων των κριτικών δημοκρατικών λόγων που συζητούν, δίχως πλέγματα, τα περιεχόμενα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και τη μετάφρασή τους σε αυταρχικά πλάνα συμμόρφωσης.

Στη Γαλλία, σήμερα, διανοούμενοι που προέρχονται από τα σπλάχνα του σοσιαλφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού. όπως ο Πιερ Ροζανβαλόν, αναφέρονται στην «κοινωνία των ίσων» και δηλώνουν διαθέσιμοι να συμβάλουν σε μια κριτική κοινωνική και πολιτική σκέψη κοντά στο πνεύμα της νέας δημοκρατικής απαίτησης, στο σύμπαν της «αγανάκτησης». Αφήνοντας πίσω τη μελωδία του αντιλαϊκισμού, δηλαδή την περιφρόνηση για το κοινωνικό ζήτημα και τις λαϊκές αγωνίες, ανοίγονται με τρόπο ουσιαστικό στην εμπειρία της κρίσης. Ούτε ο Xάμπερμας ούτε ο Ροζανβαλόν έγιναν φυσικά «αριστεριστές». Τυχαίνει, απλά, να θέτουν κάποια καίρια ερωτήματα πέρα από τους κομφορμισμούς των χώρων από τους οποίους προέρχεται το πνευματικό τους ίχνος.

Στο σκηνικό τρόμου των ημερών και των μηνών που έρχεται, χρειαζόμαστε ανάλογες χειρονομίες. Όχι για να καλύψουν το κενό των κοινωνικών και λαϊκών αντιστάσεων αλλά για να αποτυπώσουν ένα διαφορετικό μέτρο ευθύνης και για τους διανοούμενους.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

_____________________________________________________

Η Μέδουσα

2012-02-15T21:54:00.000+02:00

“ Medusa”
Anthony Frederick Sandys (1829-1904)

Σύμβολα - Μύθοι
Μέδουσα, η δύναμη του ασυνείδητου κόσμου

Η λέξη Μέδουσα σημαίνει «κυρίαρχη θηλυκή φρόνηση»

Στα Σανσκριτικά η ίδια λέξη αποδίδεται ως Μεντχά, στα Ελληνικά Μήτις, και στα Αιγυπτιακά Μετ ή Μάατ. Τούτη η θεότητα ήρθε στην Ελλάδα πιθανώς από τη Λιβύη, όπου λατρευόταν από τις Αμαζόνες ως Θεά-Ερπετό. Ως Μέδουσα (Μήτις) ήταν η καταστροφική όψη της μεγάλης τριπλής Θεάς που επίσης αποκαλείται, Νιθ, Ανάθ, Αθήνη ή Αθήνα στη Β. Αφρική και Αθάνα περίπου το 1400. π.Χ. στη μινωική Κρήτη.

Τι είναι αυτό το όνομα και τι αντιπροσωπεύει, όταν μέσα από τα βάθη των αιώνων φέρνει ανατριχίλα και ταραχή; Εκείνο το φοβερό κεφάλι όπου ωσάν μαλλιά τα φίδια σφύριζαν και τα μάτια πέτρωναν οτιδήποτε κοίταζαν; Ποια είναι αυτή η τόσο αρχέγονη δύναμη, που η ίδια η θεά Αθηνά φέρει ως τρόπαιο στο θώρακά της και πάνω στην ασπίδα της; Ποια είναι αυτή που μέσα της έχει ως καρπό τον θεϊκό Πήγασο και τον γίγαντα Χρυσάορα με το χρυσό σπαθί; Όσον αφορά στον Ζαν Ρισπέν, η Αθηνά και η Γοργώ φιλονίκησαν για το βραβείο της ομορφιάς. Κατά την Ann Shearer πιθανώς η Μέδουσα, πανέμορφη, πριγκήπισσα με υπέροχους ξανθούς βόστρυχους, κυνηγημένη από τον Ποσειδώνα, ενέδωσε στις ορέξεις του μέσα στο ναό της Αθηνάς. Η Αθηνά τότε μεταμόρφωσε τη Μέδουσα σε τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, δόντια όμοια με χαβλιόδοντες αγριόχοιρου, μάτια που απολίθωναν, χέρια χάλκινα και χρυσά φτερά.

Δεν αρκείται όμως η Αθηνά στην παραμόρφωση της Μέδουσας. Θέλει και το κεφάλι της. Και μόλις ο Περσέας (γιος του Δία και της Δανάης), υπερηφανεύεται ότι θα φέρει στον Πολυδέκτη το κεφάλι της Γοργούς, η θεά Αθηνά τρέχει να τον βοηθήσει. Του δίνει καλογυαλισμένη ασπίδα για να τη χρησιμοποιήσει σαν καθρέφτη και έτσι να αποκόψει το τρομερό κεφάλι δίχως να το κοιτάζει. Επίσης, του δίνει φτερωτά σανδάλια και μαγικό σακούλι για να μεταφέρει τη δύναμη του ίδιου του κεφαλιού. ΄Εχοντας συννενοηθεί με τον Ήδη και την Ερμή, λέει στον Περσέα, ποιους θα συναντήσει για να του δώσουν την περικεφαλαία που θα τον κάνει αόρατο και από πού θα πάρει το δρεπάνι για τον αποκεφαλισμό. ΄Ετσι και έπραξε ο Περσέας και κατάφερε τον άθλο, ωστόσο τίποτε δε θα είχε κατορθώσει χωρίς τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς. Μα και τη φοβερή δύναμη της Μέδουσας που παρέλυε τα πάντα, η Αθηνά της την έδωσε. Αυτή τη δύναμη φαίνεται πως επιθυμεί να ανακτήσει η θεά μέσω του άθλου του Περσέα.

Αν κοιτάξουμε την καταγωγή της Μέδουσας, η δύναμή της έχει πανάρχαια ρίζα. Εγγονή της Γαίας και του Πόντου. Αυτό το ζεύγος γέννησε τον Φόρκυ (ο γέροντας σοφός της θάλασσας) και την Κητώ (το τέρας). Ο Φόρκυς και η Κητώ γέννησαν τρεις Γοργόνες. Τα ονόματά τους είναι ενδεικτικά δύναμης: «Σθενώ»-δύναμη, «Ευρυάλη»-των αλμάτων, «Μέδουσα»-Δέσποινα, Βασίλισσα, Κυβερνήτης και Πονηρή. Ωστόσο, η Αθηνά επιθυμεί να συνδεθεί με τούτη τη φοβερή δύναμη. Κι εδώ αξίζει να προσέξουμε μερικά από τα πολυπληθή επίθετα της θεάς: Σθένια (ισχυρή, δυνατή), Γοργώπις (έχει άγρια μάτια), Μαχανίτις, (εκείνη που μηχανεύεται διάφορα), Δολομίτις (δόλια, πανούργα) και ένα σωρό άλλα συναφούς νοήματος.

Στο βιβλίο της «Αθηνά», η Ann Shearer γράφει: «...Αρκεί να ξανακοιτάξουμε το μικρό σάλι στο λαιμό της Βαρβάκειου Αθηνάς, αντίγραφο του μεγάλου αγάλματος της Αθηνάς ως προστάτιδας της πολιτειακής τάξης, για να διαπιστώσουμε ότι αμέσως το κεφάλι της Μέδουσας μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Παρόλαυτά, μερικοί λένε ότι η ίδια η μεγάλη αιγίδα της θεάς είναι φτιαγμένη από το δέρμα της Μέδουσας. Δηλαδή, αντί να επιθυμεί απλώς ένα σύμβολο εκείνης της αρχαίας δύναμης, η Αθηνά θέλει να τυλιχθεί ολόκληρη μέσα της, να την αφομοιώσει (Παυσανίαςα, ΙΙ). Φαίνεται ότι εκείνο που θέλει πάνω από όλα είναι να διατηρήσουμε αυτή τη διττή εικόνα, ώστε βλέποντας τη μια πλευρά της δύναμης, να βλέπουμε επίσης και την άλλη...».

Η Αθηνά ανακτώντας το κεφάλι της Μέδουσας, με την επανένωση των πλευρών της αρχαίας δύναμης που είχαν διαχωριστεί σε θετικό και αρνητικό πόλο, μας θυμίζει πάντα ποιος είναι ο σοφότερος τρόπος.

Από μια πρώτη ματιά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση από αυτή της Αθηνάς με τη Μέδουσα. Η θεά εμπνέει τους ήρωές της. Η ενεργητική της δύναμη είναι ακριβώς το αντίθετο της παραλυτικής απραξίας της Μέδουσας. Η Αθηνά φέρνει τη συνείδηση. Η φυσική κατάσταση της Μέδουσας, αν δεν την ξυπνήσουν τα φίδια της, είναι βαθιά ασυνειδησία. Στο διαχωρισμό ανάμεσα στην Αθηνά και τη Μέδουσα, έχουμε μια περιγραφή και προειδοποίηση για το τι συμβαίνει όταν αποξενωθούν η διάνοια και η ύλη, ο νους και ο υλικός κόσμος.

Οφείλεται ιδιαίτερα στο δαιμόνιο της Αθηνάς, η διατήρηση των δύο σε αρμονική συνύπαρξη. Δικό της δώρο είναι το ότι βλέπουμε και κατανοούμε τη θέση των πραγμάτων. Μόλις χαθεί αυτή η σχέση, έχουμε μόνο αδρανή ύλη και διάνοια που έχει χάσει το στόχο της. ΄Ετσι, ο υλικός κόσμος γίνεται εχθρός της υψηλής διανόησης. Την ανακόπτει, περιορίζει τις φιλοδοξίες της, όπως ακριβώς η αδρανής και παράλυτη Μέδουσα περιόριζε τη λαμπρή πτήση του φτερωτού Πήγασου. Όταν τελικά πεθαίνει η Μέδουσα, κατορθώνει να ξεφύγει το πνευματικό ένστικτο.

Χρειαστήκαμε αρκετό καιρό για να καταλάβουμε πως οι τεχνολογίες που καθοδηγεί ο νους, καθώς είναι ασύνδετες με την πραγματικότητα της ύλης που επεξεργάζονται, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση που μερικές φορές μοιάζει να μας απειλεί με πλήρη καταστροφή.

Κι όμως η Μέδουσα, μόλις περιέλθει στην αρματωσιά της θεάς Αθηνάς, φέρνει τα δικά της δώρα: Μέσα στο σακούλι, εκτός από το κεφάλι της Μέδουσας, υπάρχουν δύο φιάλες με το αίμα της Γοργούς από τις φλέβες του δεξιού μα και του αριστερού χεριού, αίμα που δίνει ζωή και θάνατο. Αυτό το αίμα χρησιμοποιεί και ο Ασκληπιός. Αρκετοί λένε πως το σακούλι περιείχε και το αλφάβητο. Το φοβερό πρόσωπο στραμμένο προς τον εξωτερικό κόσμο προστατεύει ό,τι βρίσκεται στον εσωτερικό.Οι νοικοκύρηδες προστάτευαν την περιουσία τους τοποθετώντας ένα γοργόνειο στον εξωτερικό τοίχο των σπιτιών τους. Οι κεραμείς το τοποθετούσαν πάνω στο άνοιγμα του καμινιού, για να αποτρέψουν επίδοξους κλέφτες. Ο Αγαμέμνων τη φέρει στο κέντρο της ασπίδας του, όπως και πολλοί άλλοι πολεμιστές. Για όσους την τιμούν, η Μέδουσα προσφέρει την προστασία της. ΄Ισως η δύναμή της να προστάτευε και την ίδια την Αθηνά, διατηρώντας απαραβίαστο από τη νέα ηρωική συνείδηση το ουσιαστικό στοιχείο στη φύση της ίδιας της θεάς. Αξίζει να μελετήσει κανείς την άποψη των Ορφικών που αποκαλούσαν τη σελήνη «κεφάλι της Γοργούς». Και για τη θεά Αθηνά έλεγαν ότι «τα πάντα θα τελείωναν για εκείνη αν έχανε τα χέρια της». Πλούσιο υλικό για μελέτη υπάρχει στην κάθοδο της Περσεφόνης στον Κάτω Κόσμο και στην κάθοδο της Ινάνα της σουμεριακής μυθολογίας, στο βασίλειο της Ερεσκιγκάλ.

Ακόμη αξίζει να προσεγγίσουμε την αλχημική άποψη. Σε ένα άλλο κεφάλαιο του βιβλίου «Αθηνά» της Ann Shearer, αναφέρεται: «...Στην αλχημική διαδικασία, που είναι επίσης και μεταμόρφωση του ατόμου, οι ιδιότητες της Αθηνάς είναι απαραίτητες. Είναι η Δέσποινα Αλχημεία, που κατοικεί στο κέντρο της που είναι ο αθάνωρ, ο αλχημιστικός κλίβανος, με το σύντροφό της το βασιλιά Αθάνορα. Σε μια εικονογράφηση του 15ου αιώνα η κουκουβάγια της παρακολουθεί, καθώς η θεά κρατά στο ένα χέρι τον ήλιο του συνειδητού και στο άλλο το δόρυ και την ασπίδα με το Γοργόνειο. Το τρομερό κεφάλι είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας. Διότι, όπως γνωρίζουν οι αλχημιστές, ‘δεν υπάρχει γένεση χωρίς φθορά’, δεν υπάρχει κόκκινος χρυσός χωρίς πρώτα τη μαύρη απολίθωση, την οποία συμβολίζει το κεφάλι της Μέδουσας».

αναδημοσίευση από το e-zine

_______________________________________________

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη CASIUSGELAEI
YouTube

Οφείλεται ιδιαίτερα στο δαιμόνιο της Αθηνάς, η διατήρηση των δύο σε αρμονική συνύπαρξη. Δικό της δώρο είναι το ότι βλέπουμε και κατανοούμε τη θέση των πραγμάτων. Μόλις χαθεί αυτή η σχέση, έχουμε μόνο αδρανή ύλη και διάνοια που έχει χάσει το στόχο της. ΄Ετσι, ο υλικός κόσμος γίνεται εχθρός της υψηλής διανόησης. Την ανακόπτει, περιορίζει τις φιλοδοξίες της, όπως ακριβώς η αδρανής και παράλυτη Μέδουσα περιόριζε τη λαμπρή πτήση του φτερωτού Πήγασου. Όταν τελικά πεθαίνει η Μέδουσα, κατορθώνει να ξεφύγει το πνευματικό ένστικτο.
Χρειαστήκαμε αρκετό καιρό για να καταλάβουμε πως οι τεχνολογίες που καθοδηγεί ο νους, καθώς είναι ασύνδετες με την πραγματικότητα της ύλης που επεξεργάζονται, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση που μερικές φορές μοιάζει να μας απειλεί με πλήρη καταστροφή.
Κι όμως η Μέδουσα, μόλις περιέλθει στην αρματωσιά της θεάς Αθηνάς, φέρνει τα δικά της δώρα: Μέσα στο σακούλι, εκτός από το κεφάλι της Μέδουσας, υπάρχουν δύο φιάλες με το αίμα της Γοργούς από τις φλέβες του δεξιού μα και του αριστερού χεριού, αίμα που δίνει ζωή και θάνατο. Αυτό το αίμα χρησιμοποιεί και ο Ασκληπιός. Αρκετοί λένε πως το σακούλι περιείχε και το αλφάβητο. Το φοβερό πρόσωπο στραμμένο προς τον εξωτερικό κόσμο προστατεύει ό,τι βρίσκεται στον εσωτερικό.Οι νοικοκύρηδες προστάτευαν την περιουσία τους τοποθετώντας ένα γοργόνειο στον εξωτερικό τοίχο των σπιτιών τους. Οι κεραμείς το τοποθετούσαν πάνω στο άνοιγμα του καμινιού, για να αποτρέψουν επίδοξους κλέφτες. Ο Αγαμέμνων τη φέρει στο κέντρο της ασπίδας του, όπως και πολλοί άλλοι πολεμιστές. Για όσους την τιμούν, η Μέδουσα προσφέρει την προστασία της. ΄Ισως η δύναμή της να προστάτευε και την ίδια την Αθηνά, διατηρώντας απαραβίαστο από τη νέα ηρωική συνείδηση το ουσιαστικό στοιχείο στη φύση της ίδιας της θεάς. Αξίζει να μελετήσει κανείς την άποψη των Ορφικών που αποκαλούσαν τη σελήνη «κεφάλι της Γοργούς». Και για τη θεά Αθηνά έλεγαν ότι «τα πάντα θα τελείωναν για εκείνη αν έχανε τα χέρια της».

ΠΗΓΗ: ANCIENT HISTORY AND TECHNOLOGY
ΜΟΥΣΙΚΗ:Νίκος Κυπουργός πάνω σε θέμα του M.Xατζιδάκι (1994)

το παραπάνω κείμενο συνόδευε το video
__________________________________________________

Moulin Rouge - El Tango de Roxanne

2012-02-14T23:01:00.003+02:00

θύελλα

First there is desire,
than passion
than suspicion.
Anger.
Betrayal.
When love is for the highest bidder, there can be no trust.
Without trust, there can be no love.
Jealousy, yes, jealousy will drive you mad.

.~..~..~..~.~..~..~..~.

«Μια συνθήκη μπορεί να κηρυχθεί άκυρη αν είναι αποτέλεσμα εκβιασμού» σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο

2012-02-14T19:22:00.000+02:00

αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

Καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου καταθέτουν κοινή δήλωση με την οποία εξηγούν γιατί το κείμενο που ψηφίστηκε χτες από την Ολομέλεια της Βουλής συνιστά Συνταγματική εκτροπή και παραβιάζει θελμελιώδεις διατάξεις όχι μόνο του Ελληνικού Συντάγματος αλλά και του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου.

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Tων καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ, ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ*

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίοκαλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία,παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:

1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.

2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).
3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).

4. Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.

5. Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

6. Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:
1. με την επανάληψη –όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας
2. με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών
3. με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και
4. με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών.
Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).

7. Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαόπαραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος).
Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα.

Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών,ο Ανδρέας Δημητρόπουλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θράκης, ο Ηλίας Νικολόπουλος είναι Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εξασφαλίσαμε τους δανειστές μας μέσω του Αγγλικού Δικαίου

2012-02-14T16:43:00.000+02:00

αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

Διαψεύδονται κατηγορηματικά οι ισχυρισμοί που προέβαλε με μορφή εκβιασμού η κυβέρνηση Παπαδήμου προκειμένου να περάσει το μνημόνιο Νο2 και μάλιστα με τη μορφή κατεπείγοντος νομοσχεδίου.

Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού αλλά και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Βενιζέλου, η νέα δανειακή σύμβαση διέπεται από το αγγλικό δίκαιο που προστατεύει πιο αποτελεσματικά τους πιστωτές και όχι από το ελληνικό δίκαιο και μάλιστα για οποιεσδήποτε διαφορές προκύψουν η Ελληνική κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να προσφύγει αποκλειστικά στα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.

Αδιάσειστη απόδειξη το ίδιο το κείμενο του μνημονίου.

Σύμφωνα με τη σύμβαση χρηματοδοτικής διευκόλυνσης που υπογράφεται μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοδοτικής Σταθερότητας και της Ελληνικής Δημοκρατίας αλλά και της Τράπεζας της Ελλάδος αναφέρεται ρητά ότι το Εφαρμοστέο Δίκαιο είναι το αγγλικό δίκαιο ενώ αποκλειστικά αρμόδια δικαστήρια στο οποίο τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν να προσφύγουν για να λύσουν οποιεσδήποτε διαφορές είναι αυτά του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.

Τα παραπάνω δεν επιδέχονται αμφισβήτησης αφού περιλαμβάνονται σύμφωνα με τα αποσπάσματα που δημοσιεύουμε στην σύμβαση που φέρει τις υπογραφές της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδας, σαν συμβαλλόμενα μέρη, και εγκρίθηκε από την ολομέλεια της Βουλής με 199 ψήφους.

Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά τη διάρκεια της συζήτησης τόσο στην ειδική επιτροπή όσο και στην Ολομέλεια για το 2ο μνημόνιο, γεγονός που εξόργισε τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο.

Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος μιλώντας στη Βουλή στις 2 Δεκεμβρίου του 2011 είχε πει: «Δεν έχει γίνει αποδεκτό το αίτημα των πιστωτών, να διέπονται οι δανειακές συμβάσεις από το αγγλικό δίκαιο…» ουσιαστικά αποκαλύπτοντας ότι η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο, είναι απαίτηση των δανειστών λόγω του ότι είναι πολύ πιο «φιλικό» απέναντι στον πιστωτή παρά στον δανειζόμενο.

εδώ φωτό της σελίδας "Περιεχόμενα"

_____________________________________

Γη και ύδωρ, πετρέλαιο και χρυσός στη διάθεση των δανειστών

2012-02-14T16:30:00.000+02:00

αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

Η χώρα είναι πλέον δεμένη χειροπόδορα με την δανειακή σύμβαση που υπέγραψε. Με ευθύνη της κυβέρνησης και των βουλευτών που ψήφισαν το μνημόνιο Νο2 η Ελλάδα παραιτείται οριστικά και αμετάκλητα από την ασυλία που έχουν τα περουσιακά στοιχεία του κράτους λόγω εθνικής κυριαρχίας.
Αυτό γίνεται σαφές και αδιαμφισβήτητο με τα αποσπάσματα του κειμένου του μνημόνιου Νο2 που δημοσιεύουμε.

Η Ελλάδα πλέον δεν μπορεί στα δικαστήρια να αμυνθεί με κανέναν τρόπο στην ενδεχόμενη απαίτηση των δανειστών να αναλάβουν την εκμετάλλευση της διαχείρησης της Ακρόπολης, των παραλιών, του φυσικού πλούτου που βρίσκεται οπουδήποτε στην Ελληνική επικράτεια, όπως τα πετρέλαια ή ο ορυκτός πλούτος των ορυχείων. Αυτό θα γίνει «πραγματικότητα» σε περίπτωση που στο μέλλον η χώρα κυρήξει μονομερώς παύση πληρωμών οπότε οι πιστωτές μας θα διεκδικήσουν νομικά στα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου τα χρήματα τους.

Αυτό αποφαίνεται και ο νομικός σύμβουλος του κράτους του υπουργείου Οικονομικών του οποίου η γνωμοδότηση ζητήθηκε και ο οποίος αναφέρει αυτολεξεί: «Ούτε το Επωφελούμενο Κράτος Μέλος ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης – συντηρητικής ή αναγκαστικής – ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση.»

Ολόκληρη τη γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου του κράτους μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Η Ελλάδα (σαν επωφελούμενο Κράτος της δανειακής σύμβασης) όσο και η Τράπεζα της Ελλάδας σύμφωνα με το κείμενο του μνημονίου παραιτούνται αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε διακαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τα περουσιακά στοιχεία της χώρας ή ακόμη και της ίδιας της Τράπεζας της Ελλάδας.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμη και ο χρυσός που φυλάσσεται από την Τράπεζα της Ελλάδας και ανήκει στην ίδια

και το Ελληνικό κράτος μπορεί να διεκδικηθεί δικαστικά από τους πιστωτές που δάνεισαν τη χώρα. Ακόμη και το ίδιο το κτίριο του Ελληνικού κοινοβουλίου ιδιοκτησία του Ελληνικού κράτους όπως και τα υπουργεία και τα στρατιωτικά στρατόπεδα για τα οποία υπάρχει ασυλία λόγω της ιδιαίτερης σημασίας που έχουν για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους απαλλάσονται οριστικά και αμετάκλητα από την ασυλία που τους παρέχει το Διεθνές Δίκαιο.

Τον ισχυρισμό αυτό επιβεβαιώνει και ο συνταγματολόγος Χρυσόγονος Κώστας που είπε στο www.koutipandoras.gr:

«Με την σύμβαση που έχουμε υπογράψει θα μπορούσε να κατασχεθεί ο χρυσός. Ο χρυσός που έχουμε στην Ελλάδα αν επικηρυχτεί, και όχι μόνο ο χρυσός, ακόμα και τα πολεμικά αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας θα μπορούσαν να κατασχεθούν.

Πρακτικά το Ελληνικό δημόσιο για περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στην Ελλάδα θα κατέφευγε στα Ελληνικά δικαστήρια και θα βρισκόταν ο τρόπος για να διακιωθεί, τουλάχιστον για τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται εντός της Ελληνικής Επικράτειας. Είναι βέβαιο όμως πως τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στο εξωτερικό, και ο χρυσός δηλαδή, θα σαρωθούν.»

_____________________________________________________

Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα )

2012-02-12T19:44:00.000+02:00

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Πάλης ξεκίνημα

νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας

οι πρώτοι νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα

κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα

οι πρώτοι νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς

βγαίνει στους τάφους

μήνυμα στέλνουν

οι πρώτοι νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν

ενότητα κι αγώνα

για νά 'βρουν ανάπαυση

οι πρώτοι νεκροί.

__________

Έρωτας

2012-02-11T23:48:00.001+02:00

Ερώσα ψυχή

          σε σώμα ερώμενο

                            -Έρωτα!

                                   Διττέ εραστή μου..

ⓒⓇ Λ.Κ

αναδημοσίευση από το blog η ψυχή μου το ξέρει

.______~_______.

Violence & the Left in Dark Times: A Debate

2012-02-11T12:00:00.001+02:00

Slavoj Žižek , Bernard-Henri Lévy

Violence & the Left in Dark Times: A Debate from on FORA.tv

_______________________________________

Ερινύες

2012-02-10T19:30:00.000+02:00

William-Adolphe Bouguereau (1825-1905)-The Remorse of Orestes (1862)

Οι Ερινύες στην Ελληνική μυθολογία ήταν μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Επίσης είναι γνωστές και ως Ευμενίδες, δίνοντάς έτσι το όνομά τους στην τρίτη τραγωδία της τριλογίας Oρέστειας του Αισχύλου. Στη συγκεκριμένη τραγωδία, κατατρέχουν τον Ορέστη, γιο του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, για το φόνο της μητέρας του.

Προέλευση

Λέγεται κατά μεν τον Ησίοδο (βλ. Θεογονία στ.178-185) ότι οι Ερινύες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, προκειμένου να εκδικηθεί ο ίδιος τον ευνουχισμό του από τον ίδιο του το γιο τον Κρόνο, κατά δε τον Αισχύλο ότι αυτές ήταν κόρες της Νύκτας και κατά τον Σοφοκλή κόρες της Γης και του Σκότους, ενώ ακολουθούν και άλλες γνώμες. Ο αριθμός τους δεν είναι ακριβής, ο Όμηρος δεν γνωρίζει αριθμό αυτών, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, αντίθετα ο Ευριπίδης σ΄ ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος που επίσης αναγνωρίζει τρεις:

    την Αληκτώ (ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας),
    την Μέγαιρα (ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου) και
    την Τισιφόνη (ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης φόνου).

Περιγραφή

Τα κεφάλια των Ερινύων ήταν τυλιγμένα με φίδια, εικόνα που θυμίζει τη Μέδουσα Γοργώ, και γενικότερα όλη η εμφάνισή τους ήταν φρικιαστική και απωθητική. Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα μαύρες στην όψη, αποπνέουσες καταστρεπτικό πυρ αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες. Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη απ΄ όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους γι αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες "Επίκουροι της Δίκης". Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα καθώς και μαστίγιο φιδοφόρο ως όπλο κατά των δραστών. Στη μέση τους έφεραν ζώνη δίνοντας την όψη Μαινάδων και γι αυτό επίσης ονομάζονταν και "Βάκχες του Άδη".

Δράση

Από τις πιο γνωστές καταδιώξεις των Ερινύων αναφέρεται εκείνη κατά του μητροκτόνου Ορέστη που ερχόμενος στην Αθήνα δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο ως φονεύς έχοντας συνήγορό του τον θεό Απόλλωνα, ενώ η θεά Αθηνά προεδρεύει των δικαστών. Στην ισοψηφία που ακολούθησε η Αθηνά έδωσε την ψήφο της υπέρ της αθώωσης του ήρωα. Τότε αναφέρεται πως οι Ερινύες οργίστηκαν και κατά της Αθηνάς και κατά της πόλεως και που για να τις εξευμενίσουν οι Αθηναίοι ίδρυσαν "Ιερό Ευμενίδων" πλησίον του Αρείου Πάγου, τις δε δίκες περί φόνου να τις εκδικάζει ο Βασιλεύς. Αλλά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε και άλλο ιερό για τις Ερινύες που βρισκόταν στο "Ίππιο Κολωνό", εκεί ερχόμενος ο τυφλός Οιδίπους εύρε τον ποθούμενο θάνατο. Επίσης στο δήμο «Φλύα» υπήρχε μεταξύ των άλλων βωμών και εκείνος προς τιμή των "Σεμνών θεών".

Σημειώσεις:
Η παραπάνω δίκη του Ορέστη αποτέλεσε και την υπόθεση του δράματος «Ευμενίδες» που με τον «Αγαμέμνονα» και τις «Χοηφόρες» συγκροτούσαν τη περίφημη τριλογία του Αισχύλου με το όνομα "Ορέστεια". Βέβαια με αφορμή την υπόθεση αυτή ο μεγάλος τραγικός εξαίρει το τότε δικαστήριο του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζοντας με τις φράσεις του ως: "άθικτο κερδών", "εγρήγορο" (άγρυπνο), "φούρημα της χώρας", "σεμνότατο", κ.ά. κάτι που συνηθίζεται μέχρι και σήμερα προκειμένου οι αποφάσεις κατά κατηγορουμένων να τύχουν ευμενείς (Ευμενίδες).

Στην Μακεδονία υπήρχαν παρόμοιες θεότητες που τις ονόμαζαν Αραντίδες.

από Βικιπαιδεία

_______________________

Θόδωρος Αγγελόπουλος - Οι κυνηγοί

2012-02-10T12:17:00.000+02:00

της αγάπης αίματα...

Περίληψη

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1977, μια ομάδα κυνηγών βρίσκει στην περιοχή κοντά στη λίμνη των Ιωαννίνων, μέσα στο πυκνό χιόνι, το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου. Το αίμα τρέχει ακόμα φρέσκο απ' την πληγή του, παρ' όλο που έχουν περάσει κοντά τριάντα χρόνια. Οι κυνηγοί, όλοι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, πολιτικής και οικονομικής (μαζί τους, όμως, κι ένας «ανανήψας "αριστερός"»), μεταφέρουν το πτώμα στο ξενοδοχείο τους, όπου και θα περάσουν μια νύχτα Πρωτοχρονιάς γεμάτη απ' τα φαντάσματα της ιστορικής τους συνείδησης και το φόβο του παρελθόντος. Μπροστά σ' ένα μεγάλο δικαστήριο της Ιστορίας, που λαμβάνει χώρο στη σάλα χορού του ξενοδοχείου, οι καταθέσεις τους μετατρέπονται σε ζωντανούς εφιάλτες της συλλογικής τους συνείδησης. Προς το τέλος της ταινίας, ο αντάρτης ζωντανεύει μέσα στη φαντασία των τρομοκρατημένων κυνηγών, μετατρέπεται σ' ένα είδος εκδικητή της επανάστασης. Αφού ακούσουν απ' τα χείλη του την καταδικαστική απόφαση, οι αστοί εκτελούνται, για να ξεσηκωθούν, βγαίνοντας από ένα άσχημο όνειρο. Το πτώμα θα επιστρέψει στο χιόνι, και οι κυνηγοί θα συνεχίσουν την πορεία τους στο κατάλευκο τοπίο.

περισσότερες πληροφορίες για την ταινία...

THEO ANGELOPOULOS official website

__________________________

Lisa Gerrard - Sanvean

2012-02-08T22:34:00.004+02:00

I Am Your Shadow

~~~~~.~~~~~

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΛΑΚΑΝ. Claude Duprat

2012-02-08T19:57:00.001+02:00

αναδημοσίευση από το ΕΝΕΚΕΝperiodiko

Στους κόλπους της γαλλικής γλώσσας το κενό, το τίποτε και το μηδέν είναι λέξεις που εμφανίζουν μια εννοιολογική εγγύτητα. Η κάθε μια από τις τρεις αρθρώνεται, κατά κάποιον τρόπο, με την έννοια της έλλειψης που κατέχει μια κεντρική θέση στο φροϋδικό πεδίο.

Tο 1941 ο Μάρτιν Χάιντεγκερ έκανε ένα μάθημα με τον τίτλο: Θεμελιακές έννοιες, που πραγματεύτηκε το είναι και το ον (δημοσίευση το 1985 στις εκδόσεις Gallimard). Στη σελίδα 53 ο συγγραφέας υπογραμμίζει ότι το είναι «δεν σημαίνει παρά μόνο μια αναπαράσταση, αναμφίβολα απαραίτητη, που παρόλα αυτά παραμένει, κατά βάθος, εντελώς κενή». Λίγο μετά αναρωτιέται: «Το είναι δεν αποτελεί το γέμισμα του κενού;» Κάνει ένα βήμα παραπέρα, στη σελίδα 72, διατυπώνοντας ότι «Το είναι αποτελεί το γέμισμα της κενότητας όντας ταυτόχρονα διάχυση», μια παράδοξη διαβεβαίωση.

O Χάιντεγκερ κάνει αναφορά στο μηδέν, στη σελίδα 66, υπενθυμίζοντας ότι ο Νίτσε έβλεπε στο είναι το γέμισμα του μηδενός. Δεν είναι λοιπόν νόμιμο, από κει και πέρα, να καθορίσουμε το είναι με βάση το μηδέν; Όχι! απαντάει ο Χάιντεγκερ, διότι «το μηδέν είναι από μόνο του καθαρή απουσία καθορισμού: πώς θα μπορούσε να προσφέρει χαρακτηριστικά που να μας επιτρέψουν να συλλάβουμε το είναι;» Στη συνέχεια διευκρινίζει ότι: «Το μηδέν είναι αυτό που υπάρχει ως το πιο κενό και ότι είναι μοναδικό. Επομένως το ίδιο ισχύει και για το είναι». Αυτό το τελευταίο εμφανίζεται, υπογραμμίζει, σαν ένα έδαφος που κρύβεται, είναι το «α-πύθμενο», η «ά-βυσσος».

Ο Χάιντεγκερ και ο Λακάν εξεδήλωσαν, όπως είναι γνωστό, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους Έλληνες φιλοσόφους και για το ζήτημα του είναι, κι ανάμεσά τους για τον Παρμενίδη σύμφωνα με τον οποίον δύο δρόμοι προσφέρονται για την αναζήτηση της αλήθειας. Στον πρώτο αντιστοιχεί η εξής διαβεβαίωση: «υπάρχει το είναι και δεν μπορεί να μην υπάρχει». Στον δεύτερο δρόμο αντιστοιχεί η αντιθετική διαβεβαίωση: «Δεν υπάρχει είναι και δεν μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο». Το να διατείνεται κανείς ότι δεν υπάρχει είναι, οδηγεί στο να παραδεχθεί ότι το μη-είναι υπάρχει, και ότι αυτό που υπάρχει είναι το μηδέν.

Ο ατομισμός, ο οποίος εισάγεται από τον Λεύκιππο τον 5ο αιώνα π. Χ., θέτει επί σκηνής ένα άπειρο πλήθος ατόμων που κινούνται μέσα στο κενό και αποδέχεται το κενό του είναι. Ο μαθητής του Δημόκριτος αντιθέτει τα άτομα και το κενό, τα θεωρεί ως τα μόνα αντικείμενα μιας θετικής γνώσης. Οι μόνες πραγματικότητες που αναγνωρίζει είναι «το είναι και το μη είναι» καθώς και «το κάτι και το μη κάτι».

Στον Αριστοτέλη βρίσκουμε μια σαφή διάκριση των εννοιών του χώρου, του χρόνου, της κίνησης, του τόπου, του απείρου και του κενού. Η δική του επεξεργασία της λογικής αποτελεί μια προσπάθεια να αποδεσμευτεί από αυτό που υπάρχει ως λεκτικό μέσα στη γλώσσα, στον βαθμό που το λεκτικό έχει, κατά τη γνώμη του, μια στενή σχέση με το κενό.

Καθώς δεν είμαι φιλόσοφος από εκπαίδευση θα πρέπει να επισημάνω ότι βρήκα μέσα σε δύο συλλογικά έργα της ιστορίας της φιλοσοφίας, τα στοιχεία που συνέλεξα για να τα παραδώσω στον έλεγχο και την κριτική σας. Το πρώτο, υπό τη διεύθυνση του François Chatelet, έχει τον τίτλο Η ειδωλολατρική φιλοσοφία, το δεύτερο, με τίτλο Οι φιλόσοφοι της Αρχαιότητας στον 20ό αιώνα, υπό τη διεύθυνση του Maurice Merleau-Ponty.

Ήδη από την ομιλία του στη Ρώμη τον Σεπτέμβριο του 1953 Λειτουργία και πεδίο της ομιλίας και της γλώσσας στην ψυχανάλυση, που προηγείται της έναρξης της διδασκαλίας του, ο Λακάν αντιπαραθέτει την κενή ομιλία σε σχέση με την πλήρη ομιλία. Αναφέρεται επίσης σε ένα «κάλεσμα του υποκειμένου πέρα από το κενό των λεγομένων του».

Σε ένα άλλο κείμενο των Γραπτών, Απάντηση στο σχόλιο του Jean Hyppolite, του 1954, βρίσκουμε στην σελίδα 392 την εξής φράση: «στη συμβολική τάξη, τα κενά είναι το ίδιο σημαίνοντα με τα πλήρη. Φαίνεται μάλλον, για να κατανοήσουμε σήμερα τον Φρόυντ, ότι έστω κι αν είναι το χάσμα ενός κενού αυτό συνιστά το πρώτο βήμα της όλης διαλεκτικής του κίνησης».

Το 1960, στο άρθρο του Παρατήρηση πάνω στην έκθεση του Daniel Lagache, στην σελίδα 679 των Γραπτών, ο Λακάν αρθρώνει το υποκείμενο σαν απουσία και το Πράγμα σαν κενό: «όμως την πρωταρχική αυτή θέση του υποκειμένου, πώς θα μπορούσε να την ξαναβρεί κανείς μέσα σ’ αυτήν την έκλειψη που τη συνιστά σαν απουσία; Πώς θα μπορούσε να αναγνωρίσει κανείς αυτό το κενό, σαν το πλησιέστερο Πράγμα, ακόμη και για να το θεμελιώσει εκ νέου στους κόλπους του Άλλου, προκειμένου να κάνει εκεί να αντηχήσει η δική του κραυγή;»

Το Σεμινάριο VII Η ηθική της ψυχανάλυσης, 1959-1960, δίνει έμφαση στο «das Ding», στο Πράγμα, και στην προβληματική της δημιουργίας, της μετουσίωσης. Ο Λακάν, στη δική του ανάγνωση του κειμένου της διάλεξης που εκφωνήθηκε τον Ιούνιο του 1950 από τον Χάιντεγκερ, έχοντας για τίτλο Το Πράγμα, σημειώνει τη σπουδαιότητα του ρόλου του κενού. Έχοντας υπενθυμίσει τη βαρύτητα της λειτουργίας του das Ding στη χαϊντεγκεριανή προσέγγιση του Είναι, ο Λακάν επικαλείται τη διαλεκτική του αγγειοπλάστη και του βάζου. Εάν το βάζο μπορεί να είναι πλήρες, είναι στον βαθμό που, στην ουσία του, είναι κενό. Στην σελίδα 146 βρίσκεται μια παράγραφος με μια συναρπαστική πυκνότητα: «άρα, εάν θεωρήσετε το βάζο στην προοπτική που έχω προαγάγει αρχικά, σαν ένα αντικείμενο φτιαγμένο για να αναπαραστήσει την ύπαρξη του κενού στο κέντρο του πραγματικού που αποκαλείται το Πράγμα, το κενό αυτό, όπως παρουσιάζεται μέσα στην αναπαράσταση, παρουσιάζεται σαφώς σαν ένα μηδέν (nihil), σαν τίποτε. Και γι’ αυτό ο αγγειοπλάστης, ακριβώς όπως εσείς, στους οποίους μιλώ, δημιουργεί το βάζο γύρω από αυτό το κενό με το χέρι του, το δημιουργεί ακριβώς όπως ο μυθικός δημιουργός, εκ του μηδενός (ex nihilo), με βάση την τρύπα». Σε γενικές γραμμές κάθε τέχνη χαρακτηρίζεται από έναν ορισμένο τρόπο οργάνωσης γύρω από το κενό. Σε κάθε μορφή μετουσίωσης το κενό είναι καθοριστικό. Η ζωγραφική μαθαίνει να εξουσιάζει αυτό το κενό που προσδιορίζει τη θέση του Πράγματος και στην ουσία πάντα χρειάζεται, μέσα σε ένα έργο τέχνης, «να περιχαρακωθεί το Πράγμα». Η μετουσίωση «εξυψώνει το αντικείμενο στην αξία του Πράγματος». Αυτό το τελευταίο, είναι από τη δομή του εντελώς καλυμμένο, «δεν μπορεί κανείς παρά να το οριοθετήσει, να το περιχαρακώσει, είναι αυτό που ήδη ως πρωτογενές πραγματικό πάσχει από το σημαίνον». Στη θρησκευτική ζωγραφική, πέρα από τη σύλληψη της εικόνας, διακρίνεται «το κενό του Θεού».

Αυτό που υπάρχει ανοιχτό, ελλειπτικό, χάσκον στην καρδιά της επιθυμίας έχει μία σχέση με την παρουσία του das Ding στο επίπεδο των Triebe, των ορμών. Το Πράγμα είναι έξωθεν-ενδομύχιο (extime). Σε επίπεδο τοπολογίας χαρακτηρίζεται από «μια ενδόμυχη εξωτερικότητα, ένα κεντρικό κενό».

Στο άρθρο των Γραπτών που έχει τίτλο Η καθοδήγηση της θεραπείας, του 1958, ο Λακάν αρθρώνει την επιθυμία με το αίτημα. Ύστερα επισημαίνει ότι το άνευ όρων αίτημα της παρουσίας και της απουσίας «παραπέμπει στην έλλειψη —του— είναι υπό τις τρεις όψεις του τίποτε που συνιστά την οικονομία του αιτήματος αγάπης, του μίσους που τείνει να αρνηθεί την ύπαρξη του άλλου, και του ανείπωτου, που αγνοεί τον εαυτό του κατά την διεκδίκησή του»........

*Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύεται στο 22ό τεύχος του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ που κυκλοφορεί.

Ο Claude Duprat είναι ψυχαναλυτής και κείμενά του δημοσιεύονται τακτικά στο περιοδικό.

Την επιστημονική επιμέλεια του κειμένου έκανε ο Χρήστος Σιδηρόπουλος.

Η μετάφραση είναι της Ιωάννας Πετρίδου.

___________________________

Fr. Nietzsche: Το πνεύμα του πολιτισμού

2012-02-08T19:17:00.000+02:00

αναδημοσίευση από Hegel-Platon.blogspot.com

Νίτσε
1844–1900

Το πνεύμα του πολιτισμού: Όνειρο και Μέθη

§1

Στο βιβλίο του ο Νίτσε Η γέννηση της τραγωδίας επιχειρεί μια εξαρχής ανάγνωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Με βάση αυτή την ανάγνωση, στην αρχαία ελληνική τέχνη και πιο ειδικά στην ποίηση μπορεί κανείς να διακρίνει δυο αντίθετα στοιχεία ζωτικής σημασίας για την οντολογική μας υπόσταση: το Απολλώνιο και το Διονυσιακό. Αμφότερα συγκροτούν πνευματικό πολιτισμό και μας παρέχουν τη δυνατότητα να αξιοποιούμε το ψεύδος για να βρίσκουμε «ισορροπία νοήματος» στη ζωή. Να τη βρίσκουμε όχι ως άρνηση της αλήθειας, με την κανονιστική σημασία του όρου, αλλά ως άγνοια αυτού που δεν θέλουμε να γνωρίζουμε. Εάν, για παράδειγμα, η αλήθεια για οποιαδήποτε πολιτική-κοινωνική καταρράκωση του ανθρώπινου Είναι μας, εκ μέρους των πολιτικών, μπορεί κάλλιστα να εγγίζει τα όρια μιας εθνικής μειοδοσίας, αυτή την αλήθεια –που προκαλεί φοβερό σεισμό στη ζωή μας– δεν θέλουμε να τη γνωρίζουμε. Το να επιδιώξουμε να γνωρίσουμε μια τέτοια αλήθεια σημαίνει να στερήσουμε την ύπαρξή μας από το βέβαιο, το σταθερό, το σίγουρο της ήρεμης καθημερινής βίωσης και επιβίωσης. Μια τέτοια στέρηση υποδηλώνει περίπου κλονισμό της βούλησής μας για ζωή. Και τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι και παραμένει ένα ιδιοτελές κοινωνικο-πολιτικό ζώο, προέχει η βούληση για ζωή, γιατί μέσα από τούτη τη βούληση διέρχεται όχι μόνο η πιο πάνω «ισορροπία νοήματος» –ως αναγκαίος ίσως συμβιβασμός– αλλά και κάποια μελλοντική ανατροπή αυτού του «ισορροπημένου» με δουλόφρονα νοοτροπία βίου. Αυτό που επιζητεί ο Νίτσε, μέσα από αυτούς τους ερμηνευτικούς δρόμους, δεν είναι να δοξάσει το υφιστάμενο αλλά να μας προσφέρει γνώση, αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας έτσι ώστε η τελευταία να είναι σε θέση να επινοεί νέες μορφές ζωής.
§2

Γιατί όμως το Απολλώνιο και το Διονυσιακό μας παρέχουν τις ως άνω δυνατότητες; Κατ’ αρχήν, επειδή αμφότερα αποτελούν θεμελιώδεις αρχές της πνευματικότητάς μας. Πιο ειδικά: Το πρώτο συνδέεται με το όνειρο, ενώ το δεύτερο με τη μέθη. Ποια η σημασία αυτού του ονείρου; Στη σφαίρα του ονείρου, ο άνθρωπος πλάθει, δημιουργεί έναν κόσμο, εναρμονισμένο με τις ατομικές του ανάγκες και ικανό να τον πλημμυρίζει με ένα βαθύ αίσθημα συγκατάνευσης και γαλήνης. Συγχρόνως τον κάνει να αισθάνεται πως καθημερινά κινείται μέσα σε έναν κόσμο επιφανειακό, ο οποίος κρύβει πίσω του έναν άλλο κόσμο. Έτσι εισέρχεται σε μια αλήθεια που ίσταται πάνω από το βιοτικό ή καθημερινό στοιχείο της ύπαρξής του. Μέσα στο όνειρο λοιπόν δύναται –ως αυτόνομος, αυτεξούσιος, αυτάρκης, φωτεινός, σύμμετρος με το Είναι του– να εξατομικεύεται, να ενδυναμώνει την ατομικότητά του και στη συνέχεια να κατέρχεται στην καθημερινή ζωή με εμπιστοσύνη, με αυτοπεποίθηση και με τάση για αυτοδιάθεση, για αυτοπροσδιορισμό. Με το Απολλώνιο στοιχείο συνεπώς είναι παρούσα η φιλοσοφική γαλήνη.
Στη σφαίρα της μέθης ο άνθρωπος δεν συναδελφώνεται μόνο με τον συνάνθρωπό του, αλλά χάρη στην κατάσταση της συλλογικής έκστασης απελευθερώνει το σύμπαν της σκλαβωμένης του φύσης, εκμηδενίζει κάθε ακαμψία, αποδυναμώνει κάθε συστολή και γκρεμίζει όλους τους φραγμούς, ορατούς και αδιόρατους, της αυθαιρεσίας, της εχθρότητας, της δουλικότητας, της συμβεβλημένης ηθικότητας …, που του επιφυλάσσουν οι καταστάσεις ζωής και οι οποίοι τον χωρίζουν από την ουσία του ως ανθρώπου. Η αφύπνιση του διονυσιακού πνεύματος έτσι του επιτρέπει να θραύει τα δεσμά, μεταξύ άλλων, μιας δουλικής ηθικής και μιας εξαρτημένης σχέσης του βίου που του επιβάλλουν οι «δυνατοί» και δια της οποίας διαφεντεύουν την ύπαρξή του με δική του συγκατάθεση.

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Τζωρτζόπουλος στις 10:05 π.μ.

_______________________________________________

αθεϊσμός

2012-02-07T22:24:00.005+02:00

Φιλοσοφικό και Κοινωνιολογικό Λεξικό (Α’)

αθεϊσμός

Φιλοσοφική άποψη που αρνείται την ύπαρξη του Θεού. Η λέξη έχει ελληνική προέλευση. Απαντάται στην αρχαία γραμματεία(Πλάτωνος,Νόμοι,967c,Απολ.26c) και στηνΚαινή Διαθήκη(Εφεσ.2,12: "ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω").
Χρησιμοποιείται στην ευρωπαϊκή φιλοσοφική ορολογία από τον 17ο αι. με την έννοια της αντίθεσης προς τη θρησκεία.

Ο όρος έχει τρεις σημασίες στη φιλοσοφία της θρησκείας,
(α) Αθεϊσμός σημαίνει κυριολεκτικά την άρνηση του Θεού (και όχι της θρησκείας οπωσδήποτε).
Με αυτή την έννοια της αμφισβήτησης του προσωπικού θεού, ο αθεϊσμός αντιτίθεται στον θεϊσμό. Πρόκειται κυρίως για αντιθεισμό, που δεν κλιμακώνεται πάντα σε αντιθρησκευτικότητα.
(β) Αθεϊσμός σημαίνει την άρνηση των ξένων θεών, της λατρείας των δημοσίων (κρατικών) θεοτήτων ή των αλλότριων θρησκευμάτων. Σε αυτή την περίπτωση η λέξη "άθεος" υπονοεί τον "αλλόθρησκο", ακόμα και τον "ετερόδοξο" ή "ανορθόδοξο" θειστή.
(γ) Αθεϊσμός σημαίνει κατά τους νεότερους χρόνους την ολοσχερή άρνηση της θρησκείας, θεϊστικής και μη. Αυτή είναι η επικρατούσα κοινής χρήσης πλέον σημασία του όρου σήμερα. Ο αθεϊσμός δεν σημαίνει μόνο τον αντιθεϊσμό ούτε απλώς την άρνηση κάποιας άλλης ή ξένης θεότητας. Αναφέρεται συνολικά στο θρησκευτικό φαινόμενο, οπότε πλέοναθεϊσμός είναι η αντιθρησκευτικότητα γενικά.Ο νεότερος δυτικοευρωπαϊκός αθεϊσμός εμφανίζεται με τρεις εκδοχές: την επιστημονική,την ανθρωπιστική και την κοινωνιστική. Η άρνηση του Θεού συμβαίνει στο όνομα της επιστήμης, του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Η ύπαρξη του θεού θεωρείται περιττή, άρα η θρησκεία δεν χρειάζεται, διότι: (α) η επιστήμη ερμηνεύει ικανοποιητικά τη φυσική πραγματικότητα του κόσμου και η τεχνολογία εγγυάταιτην ευημερία του ανθρώπου, (β) ο άνθρωποςείναι ελεύθερος από τα δεσμά του ηθικού νόμου, της θρησκευτικής παράδοσης και της κοινωνικής συμβατικότητας, και (γ) η ιδεολογία εγγυάται την κοινωνική ελευθερία και η πολιτική προοδεύει από τη θεοκρατική μοναρχία στην ανθρωπιστική (αστική ή λαϊκή) δημοκρατία. Σε μια τέτοια προοπτική η θρησκεία είναι περιττή και επιβλαβής, αφού (κατά την αθεϊστική άποψη) λειτουργεί συντηρητικά, αντιδραστικά και αναχρονιστικά. Και αναλυτικότερα:

(α) "επιστημολογικός αθεϊσμός"

Η ανάδυση της νεότερης φυσικής στη Δ. Ευρώπη κατά τον17ο αι. (Κοπέρνικος*, Κέπλερ*, Γαλιλαίος*,Νεύτων*) έδωσε αφορμή στη γένεση του επιστημολογικού αθεϊσμού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ίδια η επιστήμη ή ακόμα οι σκαπανείς της είχαν αθείστικές προθέσεις. Η επιστημονική αντιθρησκευτικότητα έχει ρίζες ιστορικές. Αποτελεί ένα πολιτιστικό φαινόμενο πέρα από τη δικαιοδοσία της θεολογίας ή της επιστημολογίας. Ο ιεροεξεταστικός διωγμός του Γαλιλαίου* πυροδότησε την ένταση των σχέσεων θρησκείας- επιστήμης, με αποτέλεσμα να ταυτισθεί η τελευταία με την αντιθρησκευτικότητα και να καταστεί προπύργιο του αθεϊσμού.Με τον Δαρβίνο* και την εξελικτική βιολογία στον 19ο αι. παίρνει την εκδίκησή του ο επι-στημολογικός αθεϊσμός ανταποδίδοντας στον ιεροεξεταστικό Θεϊσμό τη φίμωση του πρωτοπόρου φυσικού του 17ου αι. Οι δύο πρωτοποριακοί κλάδοι της επιστήμης (φυσική και βιολογία), οι θεμελιωδέστερες Θεωρίες τους (μηχανικισμός και εξελικτισμός), οι επιφανέστεροι σκαπανείς τους (ο Γαλιλαίος στον 17ο αι. και ο Δαρβίνος* στον 19ο αι.) υπό την επήρεια ιστορικών συμπτώσεων εδραίωσαν την εσφαλμένη εντύπωση για το ασυμβίβαστο της πίστης με την επιστήμη και την εξίσωση του αθεϊσμού με τον επιστημονισμό*. Οι νεοϊδρυμένες τον 17οαι. επιστημονικές εταιρείες απαγόρευαν στα μέλη τους να προφέρουν τη λέξη "θεός" στις δημόσιες συνεδριάσεις τους. Οταν ο Ναπολέων ρώτησε τον περίφημο αστρονόμο Λαπλάς* "ποια είναι η θέση του θεού μέσα στο σύμπαν;", πήρε τη μνημειώδη απάντηση: "Δεν μου χρειάζεται η υπόθεση - θεός". Το εκλαϊκευτικό εγχειρίδιο του Χαίκελ(Ε.Haeckel,1834-1919) με τίτλο : Το αίνιγμα του κόσμου(Die Weltratsel,1899) ,κυκλοφόρησε σε εκα-τομμύρια αντίτυπα και μεταφράσθηκε σε τριάντα γλώσσες. Ανάλογη τύχη είχε το κλασικό βιβλίο του Δαρβίνου, το 1859, που η πρώτη έκδοσή του εξαντλήθηκε αμέσως την ημέρα της εμφάνισής της στα βιβλιοπωλεία, αποσπώνταςτη διθυραμβική κριτική του Μαρξ* και του Ένγκελς.*

β) "ανθρωπολογικός αθεϊσμός"

Μια σοβαρή πηγή αθεϊσμού είναι το πρόβλημα της θεοδικίας*: "Ο πόνος είναι ο βράχος του αθεϊσμού"(Μόλτμαν). Η ύπαρξη του κακού στην ιστορία,του πάθους στον άνθρωπο και του πόνου της ανθρωπότητας θεωρούνται ασυμβίβαστα με την ύπαρξη του θεού. Πώς ο πανάγαθος επιτρέπει το κακό; Αραγε ο παντογνώστης δεν προβλέπει την έλευση του πάθους; Γιατί ο παντοδύναμος θεός δεν παρεμβαίνει στη ζωή και στην ιστορία για να αποτρέψει τον πόνο του ανθρώπου; Αφού λοιπόν το κακό θριαμβεύει,άρα δεν υπάρχει θεός. Έτσι στο όνομα του ανθρώπου κηρύσσεται η αθεΐα. Ο ανθρωπολογικός αθεϊσμός παίρνει σοβαρά υπόψη του την ύπαρξη του κακού (θάνατος, ασθένεια, αδικία,αλλοτρίωση, ανισότητα κ.λπ.). Γι' αυτό διαμαρτύρεται εναντίον του και καταγγέλλει την ύπαρξη του θεού.Στη φιλοσοφία της θρησκείας του Φόυερμπαχ*(Feuerbach, 1804-1872) πρωτοεμφανίζεται συγκροτημένη η ανθρωπολογική αθεΐα με τη βασική πρόταση ότι "ο άνθρωπος δημιούργησε τον θεό κατ " εικόνα του". Η θρησκεία θεωρείται μια ανθρώπινη επινόηση (η περίφημη"projection", προέκταση, προβολή του ανθρώπου), σαν προσπάθεια ικανοποίησης των ανεκπλήρωτων πόθων του. "Αν δεν υπήρχε θάνατος, δεν θα υπήρχε θρησκεία". Με την ίδια λογική στα τέλη του 19ου αι. ο Νίτσε* (Nietzsche,1844-1900) θα μιλήσει για τον "θάνατο του θεού" που καθιέρωσε η δυτικοχριστιανική παράδοση από τον σχολαστικισμό* μέχρι τον διαφωτισμό*. Τη σκυτάλη θα παραλάβει στον 20όαι. ο Σάρτρ*
(J. P. Sartre, 1905-1985).Στην ίδια όχθη συναντάμε τον Καμύ* (Α.Camus, 1913-1960) που κάνει λόγο για τον "επαναστατημένο άνθρωπο". Ο Φρόυντ* (Freud,1856-1939) θα εκπροσωπήσει τον ανθρωπολογικό αθεϊσμό με στήριγμα την ψυχαναλυτική θεωρία. Η θρησκεία θα θεωρηθεί "παιδική αδυναμία", μια μορφή "νεύρωσης", θεμελιωμένη στο "οιδιπόδειο σύμπλεγμα" της ανθρωπότητας. Οι θρησκευτικές δοξασίες είναι "αυταπάτες, ικανοποίηση των πιο παλαιών, ισχυρών και πιεστικών επιθυμιών της ανθρωπότητας",

(γ) "κοινωνιολογικός αθεϊσμός"

Η κοινωνικο-πολιτική ιδεολογία του διαφωτισμού συνάπτεται με τον αθεϊσμό στις δύο εκδοχές της, τον αστικό φιλελευθερισμό με κύριο εκπρόσωποτον Κόντ* (Α. Comte, 1798-1857) και τον σο-σιαλισμό με πρωταγωνιστή τον Μάρξ* (Κ.Marx, 1818-1883). Η διαφορά τους είναι ζήτημα διαβάθμισης στον τόνο της αντιθρησκευτικής κριτικής. Ο φιλελευθερισμός είναι ηπιότερος και ανεκτικότερος, γΓ αυτό αρκείται στον αγνωστικισμό* τις περισσότερες φορές. Ο σοσιαλισμός* είναι οξύτερος και ριζοσπαστικότερος διακηρύσσοντας ανοικτά τον αθεϊσμό.Ο κοινωνιολογικός αθεϊσμός είναι συνέπεια και κλιμάκωση του ανθρωπολογικού αθεϊσμού.Το ζήτημα της "θεοδικίας" μπαίνει σε ιστορική και κοινωνικοπολιτική βάση, όχι πια ατομοκεντρικά και υπαρξιακά. Ο Ένγκελς* (Engels,1820-1895) εκλαΐκευσε τον Μάρξ και σ' αυτότο θέμα. Ο Λένιν* (Lenin, 1870-1924) όξυνε τις αντιθρησκευτικές αιχμές κάνοντας πια λόγο για τη θρησκεία σαν το "όπιο για το λαό" (αντί του μαρξικού "όπιου του λαού"). Ο Στάλιν σκλήρυνε τη στάση του σοβιετικού καθεστώτος έναντι της θρησκείας. Στον νεομαρξισμό*της Δ. Ευρώπης του 20ού αι. (ευρω-κομμουνισμός, νέα Αριστερά, Σχολή της Φρανκφούρτης), στα τριτοκοσμικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (Λ. Αμερική) και σε στοχαστές όπως ο Γκαρωντύ* (Garaudy, 1913), ο Μπλόχ* (Bloch,1885-1977) κ.ά. έχει αμβλυνθεί ο αθεϊσμός, τονίζεται ότι δεν πρόκειται για δογματικό-μεταφυσικό αξίωμα του μαρξισμού, αλλά αποτελεί μόνο μεθοδολογικό, περιστασιακό όρο του κοινωνικού αγώνα. Έτσι φθάνουν στον διάλογο με τον χριστιανισμό κατά τη μεταπολεμική εποχή, ιδίως από τη δεκαετία του 1960, που διαλύει πολλές παρεξηγημένες θέσεις του κοινωνιολογικού αθεϊσμού από το παρελθόν.Αλλά και από τη θεϊστική πλευρά, ιδίως του χριστιανισμού, έχουν σημειωθεί σοβαρότατες διαφοροποιήσεις στον αιώνα μας, όπως είναι η άρθρωση νέων γόνιμων θεολογικών προτάσεων με ποικίλα σχήματα (η υπαρξιακή θεολογία σε διάλογο με τον ανθρωπολογικό αθεϊσμό, η πολιτική θεολογία και η θεολογία της απελευθέρωσης σε διάλογο με τον κοινωνιολογικό αθεϊσμό, καθώς επίσης η εξελικτική θεολογία σε διάλογο με τον επιστημολογικό αθεϊσμό).Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα μπροστά σε μια κατάσταση ριζικά διαφορετική από εκείνη του περασμένου αιώνα με κύριο χαρακτηριστικό τη μετατροπή του εριστικού αντίλογου σε κριτικό διάλογο.

Η σύγχρονη φιλοσοφία της θρησκείας τηρεί απέναντι στην αθεΐα στάση θετική και επιφυλακτική.
(α) Η "θετική αποδοχή" συνίσταται στοότι, μεταξύ άλλων, ο αθεϊσμός κρίνεται ότ είναι το καθαρτήριο του θεϊσμού* και αποτελεί μια λυδία λίθο της γνησιότητας της θρησκείας.
Ο αθεϊσμός εκπηγάζει από τα λάθη της θεολογίας και υπενθυμίζει με την έντονη παρουσία του τις παραλείψεις του θεϊσμού. Με τη διαμαρτυρία του ο αθεϊσμός παραδίδει στη θεολογία ένα μάθημα συνέπειας, που αν προσεχθεί μπορεί να δρομολογηθεί μια ευεργετική διαδικασία αποκάθαρσης της θρησκείας από τα στοιχεία νοσηρής θρησκευτικότητας, τα οποία ακριβώς καθιστούν αναπόφευκτη ίσως απαραίτητη την ανάδυση του αθεϊσμού,
(β) Η"κριτική επιφύλαξη" έναντι του αθεϊσμού αφορά στην εκκρεμότητά του και την ασυνέπειά του. Ο επιστημολογικός αθεϊσμός δεν αναιρεί τις προϋποθέσεις μιας απάνθρωπης τεχνοκρατίας, όπου η οικουμένη υφήλιος απειλείται από τον διπλό θάνατο: τον αιφνίδιο ενός θερμοπυρηνικού ολοκαυτώματος και τον αργό θάνατο του οικολογικού μαρασμού. Ο ανθρωπολογικός αθεϊσμός ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της θρησκείας, αλλά ταυτόχρονα θραύει τους δεσμούς του με τον κοινωνικό περίγυρο και την ιστορική του παράδοση,έτσι ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να είναι καταδικασμένος στην ελευθερία και στη μοναξιά ταυτόχρονα (Σάρτρ: "ο άνθρωπος είναι καταδι-κασμένος να είναι ελεύθερος" - "Οι άλλοι άνθρωποι είναι η κόλασή μου"). Ο κοινωνιολογικός αθεϊσμός δεν λύνει ικανοποιητικά το ζήτημα της ελευθερίας, αφού αναγκάζεται, στη γραφειοκρατική εκδοχή του, να θυσιάζει την ατομική ελευθερία στον βωμό της κοινωνικής ισότητας. Έτσι από το ένα άκρο της ατομικότητας περνάμε στο άλλο άκρο της μαζικότητας δίχως ελεύθερη προσωπικότητα.Η αξία του αθεϊσμού έγκειται στο ότι θέτει, με τρόπο δραματικό και αποκαλυπτικό, το δίδυμο θεμελιακό πρόβλημα: το ζήτημα της ελευθερίας και το πρόβλημα του κακού (θεοδικία). Ηβασική αδυναμία του αθεϊσμού είναι ότι δενμπορεί να δώσει επαρκή απάντηση στο παραπάνω δίπτυχο ζήτημα. Ενδεχομένως να χρειάζεται ο αθεϊσμός σαν ένα πείραμα και μια απόπειρα για να συνετισθεί ο στρεβλωμένος θεϊσμός. Οπωσδήποτε όμως δεν επαρκεί ο αθεϊσμός, σήμερα πια, για να απαντήσει μόνος του με επαρκή τρόπο στα υπαρξιακά και ιστορικά προβλήματα του ανθρώπου.

Βιβλιογραφία :
Μ. Μπέγζος,Δοκίμια φιλοσοφίας της θρησκείας,Αθήνα, 1988.-
του ίδιου,Ελευθερία ή θρησκεία;Αθήνα, 1991.-
του ίδιου,Φιλοσοφική ανθρωπολογία της θρησκείας,Αθήνα, 1994.-
Ν. Νησιώτης,Υπαρξισμός και Χριστιανική Πίστις,Αθήνα, 1956.-
Μ. Φαράντος.Το περίθεού ερώτημα,Αθήνα, 1977.-
Ν. Berdiaev,Les sources etle sens du communisme russe,Paris, 1951.- S. Bulgakov

____________________________________________________

Benjamin Biolay - La Superbe

2012-02-06T01:17:00.000+02:00

από YouTube

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη naiverecords

pride

Thank God, we are always at the mercy
Of a conifer,
Of a new silence,
Of one hanky-panky,
The sun is sitting on the wrong side of the sea,
What an adventure, what an adventure...
Thank God, we are always at the mercy
Of a bus shelter,
Don't stay here, we can hear
The angelus ringing
The sun is lovely,
Sadder than the Gruss circus
What an adventure, what an adventure...

Thank God, we are always at the mercy
Of a spiral,
Of a glass of Campari,
Of the crew's goodwill,
Paris is so small when you swim back there
What an adventure, what an adventure...

Strolling around, smelling,
Smelling the unusual flame...
Winning, losing
Losing your winning hand, your pride...

Thank God, we are always at the mercy
Of filthy love,
Of a simple denial,
Of a bad life,
Of a bad patch
Silence is as oppressive
As an aircraft carrier passing by,
What an adventure, what an adventure...
Thank God, we are always at the mercy
Of a sacrifice,
Of a death on credit,
Of a prejudice arisen out of damage,
The sun is escaping,
As a soap suddenly slipping away,
What an adventure, what an adventure...

Strolling around, smelling,
Smelling the unusual flame...
Winning, losing
Losing your winning hand, your pride...

Thank God, we are always at the mercy
Of a sleeping pill,
Of the crumbling ceiling
You're watching when you're lying down,
The sun is gone,
The snow falling on the flagstones,
What an adventure, what an adventure...

Thank God, we are always at the mercy
Of a streetlight,
Of a dormant pain,
Of a winter night's chaste spleen,
The inimical old age
Remains the cornerstone
What an adventure, what an adventure...

Strolling around, smelling,
Smelling the unusual flame...
Winning, losing
Losing your winning hand, your pride...

Thank God, we are always at the mercy
Of a spark,
Somewhere in Paris,
At the far end of a hotel bar,
From the next life on
I dream for us to always be faithful,
What an adventure, what an adventure...

http://lyricstranslate.com

**************************

___________

Σλαβόι Ζίζεκ: Η κρίση ως θεραπεία-σοκ

2012-02-05T10:17:00.000+02:00

(προδημοσίευση)

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/04/2011

του ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ

Θα αποτελέσει η χρηματοοικονομική κατάρρευση μια ευκαιρία προσγείωσής μας στην πραγματικότητα, την αφύπνιση από ένα όνειρο; Τα πάντα εξαρτώνται από το πώς τελικά θα συμβολοποιηθεί, από το ποια ιδεολογική ερμηνεία ή αφήγηση θα επικρατήσει και θα καθορίσει τη γενική πρόσληψη της κρίσης. Όταν η ομαλή ροή των πραγμάτων διαταράσσεται κατά τρόπο τραυματικό, διανοίγεται το πεδίο για έναν «διαλογικό» ιδεολογικό ανταγωνισμό - όπως συνέβη, λόγου χάριν, στη Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1930, όταν, επικαλούμενος την εβραϊκή συνομωσία, ο Χίτλερ θριάμβευσε στον ανταγωνισμό για το ποια αφήγηση εξηγούσε καλύτερα τα αίτια της κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και πρόσφερε τον καλύτερο τρόπο διεξόδου από εκείνη την κρίση. (...) Οποιαδήποτε αφελής αριστερή προσδοκία, ότι η παρούσα χρηματοοικονομική και γενικότερη οικονομική κρίση διανοίγει αναπόφευκτα ένα πεδίο δράσης για τη ριζοσπαστική Αριστερά, είναι, συνεπώς, το δίχως άλλο επικίνδυνα κοντόφθαλμη. Η κύρια άμεση συνέπεια της κρίσης δεν θα είναι η άνοδος μιας ριζοσπαστικής χειραφετικής πολιτικής, αλλά μάλλον η άνοδος του ρατσιστικού λαϊκισμού, περισσότεροι πόλεμοι, αύξηση της φτώχειας στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του Τρίτου Κόσμου και εντονότεροι διαχωρισμοί μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών στους κόλπους όλων των κοινωνιών.

Και είναι αλήθεια ότι οι κρίσεις ταρακουνούν τους ανθρώπους και τους βγάζουν από τον εφησυχασμό τους, αναγκάζοντάς τους να αμφισβητήσουν τις θεμελιώσεις παραδοχές της ζωής τους∙ η πλέον αυθόρμητη πρώτη αντίδραση είναι ο πανικός, ο οποίος οδηγεί σε μια «επιστροφή στα βασικά»· οι βασικές συντεταγμένες της κυρίαρχης ιδεολογίας όχι μόνο δεν αμφισβητούνται αλλά και αναδιατρανώνονται με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ο κίνδυνος, συνεπώς, είναι ότι η παρούσα κατάρρευση θα χρησιμοποιηθεί κατά τρόπο παρόμοιο με ό,τι η Ναόμι Κλάιν [Naomi Klein] έχει αποκαλέσει «δόγμα του σοκ». (...)

Η θέση αυτή αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά συγκεκριμένων αναλύσεων, κεντρική θέση ανάμεσα στις οποίες καταλαμβάνει εκείνη για τον πόλεμο στο Ιράκ· η επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ στηρίχτηκε στην ιδέα ότι, ύστερα από την εφαρμογή της πολεμικής στρατηγικής «σοκ και δέος», η χώρα θα μπορούσε να οργανωθεί ως παράδεισος της ελεύθερης αγοράς, αφού ο λαός της θα ήταν τόσο τραυματισμένος, που δεν θα προέβαλλε καμία αντίσταση... Η επιβολή μιας ακραιφνούς οικονομίας της αγοράς καθίσταται συνεπώς πολύ πιο εύκολη, αν ο δρόμος που οδηγεί σ' αυτήν έχει διανοιχτεί από κάποιο τραύμα (φυσικό, πολεμικό, οικονομικό), το οποίο, θα έλεγε κανείς, αναγκάζει τους ανθρώπους να αποτινάξουν τις «παλιές συνήθειές» τους, μετατρέποντάς τους σε μια ιδεολογική tabula rasa, σε επιζώντες του ίδιου του συμβολικού θανάτου τους, έτοιμους να αποδεχτούν τη νέα τάξη πραγμάτων, τώρα που όλα τα εμπόδια έχουν εξαλειφθεί. Και είναι βέβαιο ότι το δόγμα του σοκ που περιγράφει η Κλάιν ισχύει επίσης για τα οικολογικά ζητήματα· μια εκτεταμένη περιβαλλοντική καταστροφή όχι μόνο δεν θα θέσει σε κίνδυνο τον καπιταλισμό, αλλά πιθανότατα θα τον αναζωογονήσει, διανοίγοντας νέους δρόμους και μέχρι τούδε άγνωστους ορίζοντες καπιταλιστικής επένδυσης.

Μήπως, λοιπόν, και η παρούσα οικονομική κατάρρευση χρησιμοποιηθεί σαν ένα «σοκ», το οποίο θα δημιουργήσει τις κατάλληλες ιδεολογικές συνθήκες για περαιτέρω φιλελεύθερη θεραπεία; Η χρεία μιας τέτοιας θεραπείας-σοκ απορρέει από τον (συχνά αποσιωπώμενο) ουτοπικό πυρήνα της νεοφιλελεύθερης οικονομικής θεωρίας. Ο τρόπος που αντιδρούν οι φονταμενταλιστές της αγοράς στις καταστροφικές συνέπειες της εφαρμογής των συνταγών τους είναι χαρακτηριστικός των φανατικών οπαδών κάθε ουτοπικού ολοκληρωτισμού· θεωρούν αποκλειστικά υπεύθυνη για την αποτυχία την ενδοτικότητα εκείνων που υλοποίησαν τα σχέδιά τους (υπάρχει ακόμη πολλή κρατική παρέμβαση κλπ.) και αυτό που απαιτούν δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια ακόμη πιο αυστηρή εφαρμογή των δογμάτων τους.

Συνεπώς, για να το θέσουμε με παλιομοδίτικους μαρξιστικούς όρους, το κύριο καθήκον της κυρίαρχης ιδεολογίας στην παρούσα κρίση είναι να επιβάλλει μιαν αφήγηση η οποία θα επιρρίψει την ευθύνη για την κατάρρευση όχι στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα καθαυτό, αλλά σε δευτερεύουσες και συγκυριακές παρεκκλίσεις (στις υπερβολικά ελαστικές φορολογικές διατάξεις, στη διαφθορά των μεγάλων χρηματοοικονομικών οργανισμών κ.ο.κ.). Ομοίως, στην εποχή του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, οι αμύντορες της σοσιαλιστικής ιδεολογίας προσπάθησαν να διασώσουν την ιδέα του σοσιαλισμού, ισχυριζόμενοι ότι η αποτυχία των «λαϊκών δημοκρατιών» ήταν η αποτυχία μιας μη αυθεντικής εκδοχής σοσιαλισμού, όχι της ιδέας καθαυτήν, καταλήγοντας συνακόλουθα στο συμπέρασμα ότι τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού έχρηζαν ριζικών μεταρρυθμίσεων μάλλον παρά ανατροπής και κατάλυσης. Δεν είναι άμοιρο ειρωνείας να επισημάνουμε ότι οι διαπρύσιοι κήρυκες της καπιταλιστικής ιδεολογίας, που κάποτε ειρωνεύονταν αυτή την κριτική υπεράσπιση του σοσιαλισμού ως απατηλή και επέμεναν ότι έπρεπε να απορρίψουμε την ευθύνη στη σοσιαλιστική ιδέα καθαυτήν, καταφεύγουν τώρα σε μεγάλο βαθμό στην ίδια υπερασπιστική τακτική· γιατί εκείνο που έχει χρεοκοπήσει δεν είναι ο καπιταλισμός καθαυτός, αλλά μόνο η στρεβλή πραγμάτωσή του...

Απέναντι σε αυτή την τάση, πρέπει κανείς να επιμείνει στο καίριο ερώτημα: ποιο είναι το «ελάττωμα», στο σύστημα καθαυτό, που καθιστά δυνατές τέτοιες κρίσεις και καταρρεύσεις; Το πρώτο που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι ότι αφετηρία της κρίσης υπήρξε μια «αγαθή προαίρεση»· όπως επισημάναμε, μετά την έκρηξη της φούσκας των dotcom αποφασίστηκε, και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο μειζόνων αμερικανικών κομμάτων, να διευκολυνθούν οι επενδύσεις στον τομέα των ακινήτων, ούτως ώστε να συνεχίσει να κινείται η οικονομία και να αποτραπεί η ύφεση - η σημερινή κατάρρευση είναι κατ' αυτή την έννοια απλώς το τίμημα που πληρώνουμε για τα μέτρα που ελήφθησαν στις ΗΠΑ, προκειμένου να αποσοβηθεί μια ύφεση μερικά χρόνια πριν. Ο κίνδυνος, συνεπώς, είναι ότι η αφήγηση που θα επικρατήσει αναφορικά με το υπόβαθρο της κρίσης, θα είναι εκείνη η οποία, αντί να μας αφυπνίσει από ένα όνειρο, θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. (...)

Σημειώστε τον όρο «τεχνικές λύσεις»· τα πραγματικά προβλήματα έχουν τεχνικές λύσεις. (Και πάλι, ένας εξόφθαλμα εσφαλμένος ισχυρισμός· η αντιμετώπιση των οικολογικών προβλημάτων απαιτεί την πραγματοποίηση επιλογών και τη λήψη αποφάσεων -για το τι θα παράγεται, τι θα καταναλώνεται, σε ποια μορφή ενέργειας θα βασίζεται η παραγωγή-, οι οποίες τελικά σχετίζονται με τον ίδιο τον τρόπο ζωής ενός λαού· κατά συνέπεια, όχι μόνο δεν είναι απλώς τεχνικές, αλλά είναι κατεξοχήν πολιτικές, με την πλέον ριζική έννοια ότι αφορούν θεμελιώδεις κοινωνικές επιλογές). Δεν είναι περίεργο, συνεπώς, που και ο ίδιος ο καπιταλισμός παρουσιάζεται με τεχνικούς όρους, σαν ούτε καν επιστήμη, αλλά απλώς σαν κάτι το οποίο λειτουργεί· δεν χρειάζεται ιδεολογική δικαίωση, γιατί η επιτυχία του αποτελεί καθαυτήν επαρκή δικαίωση. Από αυτή την άποψη, ο καπιταλισμός «είναι το αντίθετο του σοσιαλισμού, ο οποίος πορεύεται με βάση ένα εγχειρίδιο οδηγιών»: «Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα το οποίο δεν έχει φιλοσοφικές αξιώσεις, το οποίο δεν αναζητεί την ευτυχία. Το μόνο που λέει είναι: ‘Λοιπόν, αυτό λειτουργεί'. Κι αν οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν καλύτερα, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσουν αυτό τον μηχανισμό, επειδή λειτουργεί. Το μόνο κριτήριο είναι η αποτελεσματικότητα».

Αυτή η αντιιδεολογική περιγραφή είναι, φυσικά, καταφανώς ψευδής· η ιδέα ακριβώς ότι ο καπιταλισμός είναι ένα ουδέτερος κοινωνικός μηχανισμός αποτελεί ιδεολογία (ακόμη και ουτοπική ιδεολογία) του πιο χαρακτηριστικού είδους. Η στιγμή της αλήθειας σ' αυτή την περιγραφή είναι, ωστόσο, ότι, όπως το έχει θέσει ο Αλέν Μπαντιού [Alain Badiou], ο καπιταλισμός ουσιαστικά δεν είναι ένας αυτόνομος πολιτισμός, με ένα ιδιαίτερο τρόπο νοηματοδότησης της ζωής. Ο καπιταλισμός είναι η πρώτη κοινωνικοοικονομική τάξη πραγμάτων που αποολοποιεί το νόημα· δεν είναι παγκόσμιος στο επίπεδο του νοήματος (δεν υπάρχει παγκόσμια «καπιταλιστική κοσμοθεωρία», δεν υπάρχει καθαυτό «καπιταλιστικός πολιτισμός»· το πρωταρχικό δίδαγμα της παγκοσμιοποίησης είναι ακριβώς ότι ο καπιταλισμός μπορεί να συμβαδίσει με όλους τους πολιτισμούς, από τον χριστιανικό μέχρι τον ινδουιστικό και τον βουδιστικό). Η παγκόσμια διάσταση του καπιταλισμού μπορεί να υποστηριχθεί μόνο στο επίπεδο της αλήθειας -χωρίς- νόημα, ως το «Πραγματικό» του μηχανισμού της παγκόσμιας αγοράς(...). Το πρόβλημα είναι ένα πρόβλημα νοήματος, και εδώ ακριβώς είναι που η θρησκεία επανεφευρίσκει σήμερα το ρόλο της, ανακαλύπτοντας εκ νέου την αποστολή της, ως ο παράγοντας ο οποίος εγγυάται μια ζωή με νόημα σε αυτούς που μετέχουν στην άνευ νοήματος λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής.(...)

SLAVOJ ŽIŽEK, Πρώτα σαν ιδεολογία και μετά σαν φάρσα, μτφρ. Νεκτάριος Καλαϊτζής, εκδόσεις Scripta

αναδημοσίευση απ' την Η ΑΥΓΗ

_______________________

Η έννοια του πολιτισμού , Ν. Λυγερός

2012-02-03T20:56:00.002+02:00

Η έννοια του πολιτισμού

Ν. Λυγερός

Ο πολιτισμός δεν ανήκει στο κοινωνικό πλαίσιο, είναι μια υπερκοινωνική δομή. Έχει στοιχεία του μάγματος του Καστοριάδη και ανήκει στην πολλαπλότητα της ανθρωπότητας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο που δεν περιορίζεται σε κοινωνιολογικά δεδομένα, ο πολιτισμός αποτελεί όντως έναν πλούτο. Ενώ στην κοινωνιολογία είναι μόνο ένας παράγοντας που δεν ανήκει στον πυρήνα που καθορίζει μια κοινωνία. Αντιθέτως όμως αυτό το μειονέκτημα είναι ενδεικτικό της ιδιότητας του μάγματος. Το να μην καθορίζει μια ιδιαίτερη κοινωνία, ο πολιτισμός δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η αξία του είναι ελάχιστη. Αν η ουσία δεν είναι καθοριστική σε μια ανούσια δομή, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άτοπη η αρχική υπόθεση. Είναι απλώς λογικό με την έννοια της ταυτιστικής λογικής. Η κοινωνία ως συνδυαμός του συστήματος που καθορίζει και ελέγχει, και της μάζας που βιώνει την καθημερινότητα, δεν έχει ανάγκη από τον πολιτισμό. Η αποκλειστική ενασχόληση με το σήμερα και το αύριο, είναι το επόμενο στάδιο μιας γραμμικής γενίκευσης της ιδέας του παρόντος δίχως την ανάγκη της ύπαρξης του μέλλοντος. Η καθημερινότητα έχει απλώς παχύνει το παρόν για να μην έχει να ασχοληθεί ούτε με το παρελθόν ούτε με το μέλλον. Έτσι το παρόν λειτουργεί ως ένα απορροφητικό πεδίο λήθης. Συνεπώς ο πολιτισμός δεν μπορεί ν’ ανήκει σε αυτό το κοινωνικό παρόν. Αυτό όμως δεν δηλώνει ότι δεν είναι μια αξιόλογη οντότητα σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Απλώς οι κοινωνικοί περιορισμοί δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη του πολιτισμού. Το παράδοξο βέβαια είναι ότι ο πολιτισμός υπάρχει ανεξάρτητα από αυτό το πλαίσιο. Ο πολιτισμός δεν παράγεται από την κοινωνία, ούτε από το σύστημα ενεργά ούτε απο τη μάζα παθητικά. Ο πολιτισμός εμφανίζεται ως ένα ενδιάμεσο στοιχείο της ανθρωπότητας και με αυτήν την έννοια είναι λιγότερο αφαιρετικός. Από την άλλη δεν παράγεται ούτε από μία μορφή ελιτισμού. Οι μοναδικότητες που μπορεί να είναι εφήμερες στο μάγμα του Καστοριάδη αφήνουν ένα έργο, το οποίο δεν είναι αναγκαστικά εφήμερο. Και αυτό από την τοπική δράση επηρεάζει ως ένα σημείο την εξέλιξη και τον καθορισμό ενός στοιχείου που ανήκει στην οντότητα που ονομάζουμε πολιτισμό. Επανέρχεται λοιπόν η ρομποτική νοοτροπία του Brooks όπου αυτήν τη φορά τα μοναδιαία στοιχεία ανήκουν πια σε μια αφαιρετική ομάδα ή μάλλον υπερομάδα που έχει μια καταλυτική δράση μόνο και μόνο ως ολότητα. Η κάθε μοναδικότητα δεν αντέχει το βάρος του πολιτισμού, η ομάδα τους όμως μπορεί να το καταφέρει. Είμαστε λοιπόν σε ένα συλλογικό πλαίσιο που δεν ενσωματώνει κάθε στοιχείο αλλά το οποίο μέσα από ένα δίκτυο δράσεων προκαλεί μια συνολική αλλαγή. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να επινοήσουμε πιο δυναμικά και επιπλέον στρατηγικά την έννοια του πολιτισμού. Δεν είναι πια ένα άχρηστο κοινωνιολογικό σύμπλεγμα, είναι πολύπλοκο δίκτυο που δημιουργείται από μαγματικές κινήσεις των εφήμερων μοναδικοτήτων και γι’ αυτόν τον λόγο είναι πιο ευάλωτη από την έννοια της ανθρωπότητας.

αναδημοσίευση από το Lygeros.org

μια πρόταση απ' τους Ανώνυμους
_________________________________

Γράμμα στους επικεφαλής γιατρούς των ψυχιατρικών ασύλων

2012-02-01T23:00:00.003+02:00

Robert Desnos (1900-1945)
Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο σουρεαλιστικό κίνημα της εποχής του.

Γράμμα στους επικεφαλής γιατρούς των ψυχιατρικών ασύλων

[Διακήρυξη βασισμένη σε κείμενο του Desnos και η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό
La révolution Surréaliste,το Δεκέμβριο του 1925]

Κύριοι,

Οι νόμοι είναι το έθιμο που σας παραχωρεί το δικαίωμα να μετράτε το πνεύμα. Αυτή η υπέρτατη δικαιοδοσία, επίφοβη, είναι εν γνώσει σας που ασκείτε. Ας γελάσουμε. Η ευπιστία των πολιτισμένων λαών, των γνωστικών, των ειδικών της ψυχιατρικής που δεν ξέρουν παρά τα τεχνητά φώτα. Η πρόοδος του επαγγέλματός σας είναι προδικασμένη. Δεν σκοπεύουμε να συζητήσουμε εδώ την αξία της επιστήμης σας ούτε την αμφίβολη ύπαρξη των ψυχικών ασθενειών. Αλλά για εκείνες τις υποτιθέμενες παθογένειες που εγείρουν τη σύγχυση της ύλης και του πνεύματος, για εκείνες τις ταξινομήσεις από τις οποίες οι πιο ασαφείς είναι και οι μόνες εύχρηστες, κομπίνα των ευγενών προσπαθειών να προσεγγίσουν τον κόσμο του εγκεφάλου όπου ζουν οι αιχμάλωτοί σας. Για πόσους από εσάς, για παράδειγμα, το όνειρο ενός παραληρήματος, οι εικόνες που αποτελούν τη λεία του, δεν είναι παρά μια σαλάτα λέξεων;

Δεν εκπλησσόμαστε που σας βρίσκουμε υπόλογους για ένα αμάρτημα το οποίο δεν ήταν μοιραίο. Αλλά διαμαρτυρόμαστε ενάντια στην υποχρέωση που αποδίδεται στους ανθρώπους, γεννημένους ή όχι, να ακυρώνουν με το μόνιμο εγκλεισμό τους τις έρευνές τους στο χώρο του πνεύματος.

Και τι φυλάκιση! Γνωρίζουμε- αν και όχι αρκετά- ότι τα άσυλα τα οποία πολύ απέχουν από το να είναι τέτοια, είναι απεχθείς φυλακές, όπου οι εγκλεισμένοι παρέχουν έργο δωρεάν και βολικό, όπου η κακοποίηση αποτελεί τον κανόνα, ο οποίος εφαρμόζεται από εσάς. Τα ψυχιατρικά άσυλα, υπό το πέπλο της επιστήμης και της δικαιοσύνης, μπορούν να συγκριθούν με τους στρατώνες, τις φυλακές, τους τόπους εξορίας.

Δεν θα θέσουμε εδώ το ερώτημα του αυθαίρετου εγκλεισμού, για να αποφύγουμε τις εύκολες εκ μέρους σας δικαιολογίες. Διαβεβαιώνουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός των τροφίμων σας τελείως τρελών σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό, είναι, κι εκείνοι, αυθαίρετα εγκλεισμένοι. Δεν δεχόμαστε την παρεμπόδιση της ελεύθερης εξέλιξης ενός παραληρήματος, εξίσου θεμιτού, εξίσου λογικού όσο κάθε άλλη διαδικασία ανθρώπινης σκέψης ή πράξης. Η καταπίεση των αντικοινωνικών πράξεων είναι τόσο απατηλή όσο και απαράδεκτη από μόνη της. Όλες οι ατομικές πράξεις είναι αντικοινωνικές. Οι τρελοί είναι τα κατ’ εξοχήν μεμονωμένα θύματα της κοινωνικής δικτατορίας. Στο όνομα αυτής της ατομικότητας που είναι ιδιότητα του ατόμου, απαιτούμε την απελευθέρωση των καταδίκων της κοινής αντίληψης, καθώς σε καμία περίπτωση ο νόμος δεν μπορεί να φυλακίσει όλους τους ανθρώπους που σκέφτονται και δρουν.

Χωρίς να εξετάζουμε τον κυριολεκτικά ιδιοφυή χαρακτήρα των εκδηλώσεων κάποιων τρελών, στο βαθμό που είμαστε ικανοί να τον εκτιμούμε, υποστηρίζουμε την απόλυτη ισχύ της αντίληψής τους για την πραγματικότητα, και όλων των επακόλουθων πράξεων.

Μπορείτε να το θυμηθείτε αυτό αύριο το πρωί την ώρα του επισκεπτηρίου, όταν προσπαθείτε χωρίς λεξικό να συνομιλήσετε με αυτούς τους ανθρώπους πάνω στους οποίους, παραδεχθείτε το, δεν έχετε κανένα επιχείρημα παρά μόνο τη βία.

Απόσπασμα από το βιβλίο History of the Surrealist Movement

________________________________________

αναδημοσίευση από "Kόσμος" των "Aνωνύμων"
Αρχική δημοσίευση από το Ιστολόγιο ΠΑΡΑ ΔΗΜΟΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

__________________________________________________

Ρομπέρ Ντεσνός - Σ' ονειρεύτηκα τόσο πολύ

YouTube
Μεταφορτώθηκε από το χρήστη denisplaku

_______________________________________________

γραμμές

2012-01-29T22:34:00.003+02:00

Χαράζω ευθείες γραμμές

τυχαίως παράλληλες

σκοπίμως τεμνενόμενες

κινούμενη επιπόνως

σε κυκλική τροχιά

συνθέτω εντέχνως

το πλέγμα της ψυχής μου.

Με αντιστρόφως ανάλογη

την ύπαρξή μου στον χωροχρόνο

βρίσκομαι σε λάθος διάσταση.

Εντός του πλέγματος

και εκτός του κυκλικού δίσκου.

SAMUEL BECKETT: Watt

2012-01-29T11:27:00.001+02:00

Samuel Beckett - Watt - Extract - Read by Jack Emery

Watt
(Extract)
by Samuel Beckett (1906-1989)

Personally of course I regret everything. Not a word, not a deed, not a thought, not a need, not a grief, not a joy, not a girl, not a boy, not a doubt, not a trust, not a scorn, not a lust, not a hope, not a fear, not a smile, not a tear, not a name, not a face, no time, no place, that I do not regret, exceedingly. An ordure, from beginning to end. And yet, when I sat for Fellowship, but for the boil on my bottom ... The rest, an ordure. The Tuesday scowls, the Wednesday growls, the Thursday curses, the Friday howls, the Saturday snores, the Sunday yawns, the Monday morns, the Monday morns. The whacks, the moans, the cracks, the groans, the welts, the squeaks, the belts, the shrieks, the pricks, the prayers, the kicks, the tears, the skelps, and the yelps. And the poor old lousy old earth, my earth and my father's and my mother's and my father's father's and my mother's mother's and my father's mother's and my mother's father's and my father's mother's father's and my mother's father's mother's and my father's mother's mother's and my mother's father's' father's and my father's father's mother's and my mother's mother's father's and my father's father's father's and my mother's mother's mother's and other people's fathers' and mothers' and fathers' fathers' and mothers' mothers' and fathers' mothers' and mothers' fathers' and fathers' mothers' fathers' and mothers' fathers' mothers' and fathers' mothers' mothers' and mothers' fathers' fathers' and fathers' fathers' mothers' and mothers' mothers' fathers' and fathers' fathers' fathers' and mothers' mothers' mothers'. An excrement. The crocuses and the larch turning green every year a week before the others and the pastures red with uneaten sheep's placentas and the long summer days and the newmown hay and the wood-pigeon in the morning and the cuckoo in the afternoon and the corncrake in the evening and the wasps in the jam and the smell of the gorse and the look of the gorse and the apples falling and the children walking in the dead leaves and the larch turning brown a week before the others and the chestnuts falling and the howling winds and the sea breaking over the pier and the first fires and the hooves on the road and the consumptive postman whistling The Roses Are Blooming in Picardy and the standard oillamp and of course the snow and to be sure the sleet and bless your heart the slush and every fourth year the February débâcle and the endless April showers and the crocuses and then the whole bloody business starting all over again. A turd. And if I could begin it all over again, knowing what I know now, the result would be the same. And if I could begin again a third time, knowing what I would know then, the result would be the same. And if I could begin it all over again a hundred times, knowing each time a little more than the time before, the result would always be the same, and the hundredth life as the first, and the hundred lives as one. A cat's flux. But at this rate we shall be here all night.

από το YouTube

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη poetictouch2012

__________________________________

2012-01-29T10:04:00.000+02:00

samuel beckett

Στο δάσος

Το δάσος με τύλιγε ολόγυρα, και τα κλαδιά, που μπλέκονταν μεταξύ τους σ’ ένα εξωφρενικό ύψος σε σχέση με το δικό μου, με προστάτευαν απ’ το φως και την κακοκαιρία […] Σ’ αυτά τα μέρη το σκοτάδι ήταν λιγότερο πυκνό κι έσπευδα να απομακρυνθώ. Δε μ’ αρέσει να αραιώνει το σκοτάδι, είναι ύποπτο. Σ’ αυτό το δάσος μου έτυχαν και μερικές συναντήσεις, φυσικά, και πού δεν τυχαίνουν, αλλά όχι τίποτα ιδιαίτερο. Συνάντησα συγκεκριμένα έναν καρβουνιάρη. Θα μπορούσα να τον αγαπήσω, πιστεύω, αν ήμουν εβδομήντα χρόνια νεότερος. Αλλά δεν είναι σίγουρο[…] Η αγάπη δε μου έτρεχε ποτέ από τις τσέπες, αλλά πάντως έβαζα κι εγώ το ρεφενέ μου όταν ήμουνα μικρός, και πήγαινε όλος στους γέρους κατά προτίμηση. Και νομίζω μάλιστα πως πρόλαβα ν’ αγαπήσω κάνα δυο, όχι με αληθινή αγάπη εννοείται, ούτε σύγκριση με τη γριά, την, πάλι ξεχνάω τ’ όνομά της, Ροζ, όχι, τελοσπάντων, ξέρετε ποια εννοώ, αλλά πάντως, πώς να το πω, τρυφερά, σαν κάποιους που είναι στα πρόθυρα μιας καλύτερης γης[…] Όρμησε κατά πάνω μου και με ικέτεψε να μοιραστώ το καλύβι του, αν θέλετε το πιστεύετε. Ένας τέλεια άγνωστος. Βαρεμένος από τη μοναξιά, όπως φαίνεται. Είπα καρβουνιάρης αλλά δεν ξέρω πραγματικά[…] Είχε γεννηθεί στο δάσος, όπως φαίνεται, και είχε περάσει εκεί ολόκληρη τη ζωή του. Τον παρακάλεσα να μου εξηγήσει το συντομότερο δρόμο για να βγω απ’ το δάσος. Γινόμουν ομιλητικός. Η απάντησή του δε γινόταν να είναι πιο μπερδεμένη. Ή εγώ δεν κατάλαβα λέξη απ’ ό,τι μου είπε, ή αυτός δεν κατάλαβε λέξη απ’ ό,τι του είπα, ή δεν είχε ιδέα, ή ήθελε να με κρατήσει κοντά του. Η τέταρτη υπόθεση είναι κι εκείνη στην οποία έκλινα ταπεινά εντέλει, γιατί μόλις έκανα να φύγω με άρπαξε απ’ το μανίκι. Έπιασα λοιπόν κι εγώ σβέλτα το ένα δεκανίκι μου και του κοπάνησα μια γερή κατακέφαλα. Αυτό τον ηρέμησε. Το βρωμόγερο. Σηκώθηκα και συνέχισα το δρόμο μου. Αλλά δεν πρόλαβα να κάνω λίγα βήματα, και λίγα βήματα για μένα εκείνο τον καιρό ήταν υπόθεση, και κάνοντας στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών ξαναγύρισα κοντά του για να τον εξετάσω. Βλέποντας πως ανάσαινε ακόμα, αρκέστηκα να του καταφέρω μερικές ξεγυρισμένες κλωτσιές στα πλευρά. Ιδού πώς τα κατάφερα. Διάλεξα προσεκτικά την πιο πρόσφορη θέση, λίγα βήματα πιο πέρα από το πτώμα, έχοντάς του φυσικά γυρισμένη την πλάτη. Ύστερα, κρεμασμένος γερά στα δεκανίκια μου, άρχισα να κάνω κούνια, μπρος – πίσω, με τα πέλματα κολλημένα σφιχτά, ή μάλλον τα πόδια κολλημένα σφιχτά, γιατί πώς να κολλήσω τα πέλματα με τέτοια πόδια που είχα; Τα κόλλησα, μόνο αυτό μπορώ να σας πω, τελεία και παύλα. Ή δεν τα κόλλησα. Τι σημασία μπορεί να έχει; Έκανα κούνια, αυτό είναι το βασικό, διαγράφοντας ένα τόξο συνεχώς αυξανόμενο, ως τη στιγμή που, κρίνοντας πως ήταν η κατάλληλη, ρίχτηκα μ’ όλη τη δύναμη μπροστά, και, συνεπώς, την επόμενη στιγμή, πίσω, πράγμα που έφερε το ποθούμενο αποτέλεσμα. Από πού μου ήρθε αυτό το κύμα σφρίγους; Απ’ την αδυναμία μου ίσως. Το χτύπημα μ’ έριξε κάτω, φυσικά. Έφαγα τα μούτρα μου. Δεν μπορεί να τα ‘χει κανείς όλα, το έχω προσέξει επανειλημμένα αυτό. Ξεκουράστηκα λίγο, ύστερα σηκώθηκα, μάζεψα τα δεκανίκια μου και πήγα και πήρα θέση από την άλλη πλευρά του πτώματος, όπου και στρώθηκα μεθοδικά στην επανάληψη της ίδιας άσκησης. Είχα πάντα το πάθος της συμμετρίας. Αλλά πρέπει να σημάδεψα λιγάκι χαμηλά, γιατί το ένα απ’ τα τακούνια μου βούλιαξε σε κάτι μαλακό. Δε βαριέσαι. […] Ο κόσμος νομίζει πως επειδή είσαι γέρος, φτωχός, σακάτης και έντρομος, δεν μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, και σε γενικές γραμμές αυτό αληθεύει. Αλλά έτσι και σου τύχουν ευνοϊκές συνθήκες, ένας επιτιθέμενος ασθενικός και αδέξιος, στα μέτρα σου τελοσπάντων, κι ένα μέρος απόμερο, τότε έχεις μεγάλες πιθανότητες να δείξεις πόσα απίδια βγάζει ο σάκος. Και η υπενθύμιση αυτής της πιθανότητας, που τόσο συχνά παραβλέπεται, ήτανε δίχως άλλο ο λόγος που μ’ έκανε να καθυστερήσω τόσο πολύ σ’ ένα περιστατικό που από μόνο του δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον, όπως και όλα άλλωστε που μας διδάσκουν ότι.

Σάμουελ Μπέκετ
Μολλόυ
---
Απόδοση κειμένου στα ελληνικά: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Εκδόσεις Κρύσταλλο, Αθήνα, 1981

__________________________

αναδημοσίευση από Ανώνυμοι

R a i n e r M a r i a R i l k e (1875 – 1926)

2012-01-28T19:51:00.003+02:00

John William Godward
The Mirror
(1899)

R a i n e r M a r i a R i l k e
Κυρία μπροστά στον καθρέφτη

Σάμπως μες σε μια ζάλην από βαριά μύρα,
λύνει σιγά-σιγά μες στον διαυγή, νερένιο
καθρέφτη της, την κουρασμένη κίνησή της,
ρίχνοντας πάνω του ακέριο το χαμόγελό της

και περιμένει η νερένια επιφάνεια να φουσκώσει
απ’ αυτό το χαμόγελον∙ ύστερα, τα μαλλιά της
μες στον καθρέφτη χύνει κ’ ενώ τον εξαίσιον
ώμον, από την βραδινή τουαλέττα βγάζει,

Σιωπηλά πίνει απ’ την εικόνα της. Και πίνει
ότι ένας εραστής θα έπινε, σε μια μέθη,
ερευνητικά, δυσπιστία γιομάτος. Και δεν νεύει

στην καμαριέρα της παρά μόνον όταν
στο βάθος του καθρέφτη της βρει φώτα, ντουλάπες
και τη θαμπάδα μιας νυχτωμένης ώρας.

Rainer Maria Rilke (1875 – 1926)
Μετάφραση : Ά ρ η ς Δ ι κ τ α ί ο ς

Άρη Δικταίου, Εκλογή από το ποιητικό έργο του Rainer Maria Rilke,

Αθήνα, Κάδμος, 1957

___________________________________

R a i n e r M a r i a R i l k e
Lady before the Mirror

At the mirror's surface she'll begin
gently melting, like a spice-assortment
in a sleeping draught, her tired deportment;
and she'll let her smiling drop right in.

And she'll wait until the liquidness
rises from it; then she'll pour her hair
in as well, and, lifting out one bare,
marvellous shoulder from her evening-dress,

quietly drink out her image. Drink,
what a lover would in wild caresses,
tryingly, all mistrust; and never think

of beckoning her maid until she sees
at the mirror's bottom candles, presses,
and a late hour's undissolving lees.

________________________

∞ Α π ε ι ρ 8

Wikileaks: Τα κοιτάσματα πετρελαίου στην Ελλάδα είναι γνωστά από το 2007

Ντάριο Φο: Μήνυμα προς αγανακτισμένους

Slavoj Zizek " Η μαριονέτα και ο νάνος "

O ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ -Βιτσέντζος Κορνάρος

Κ.Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους

Οι βάτραχοι στην λάσπη

Kάλεσμα Γάλλων διανοουμένων υπέρ του ελληνικού λαού

αρχική δημοσίευση από το Μέτωπο

Παρακάμπτουν το Σύνταγμα υπέρ των δανειστών μας

ο Eduardo Galeano μιλάει για τον φόβο

miedo2

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Το βίντεο miedo2 περιέχει ήχο για τον οποίο δεν έχει παραχωρηθεί άδεια χρήσης από όλους τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων.Δυστυχώς ο ήχος έχει απενεργοποιηθεί.

Eduardo Galeano - Καθρέφτες

Δημήτρης Δημητριάδης - Συγγραφέας

Comte de Sade

Οιδίπους

Σλάβοι Ζίζεκ: Η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας

Η διανόηση, η δημοκρατία και το σχίσμα

αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ 12 Φεβρουαρίου 2012

Η Μέδουσα

Moulin Rouge - El Tango de Roxanne

«Μια συνθήκη μπορεί να κηρυχθεί άκυρη αν είναι αποτέλεσμα εκβιασμού» σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο

αναδημοσίευση από το κουτί της Πανδώρας

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗTων καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ, ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ*

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα.

Εξασφαλίσαμε τους δανειστές μας μέσω του Αγγλικού Δικαίου

Γη και ύδωρ, πετρέλαιο και χρυσός στη διάθεση των δανειστών

Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα )

Έρωτας

Violence & the Left in Dark Times: A Debate

Slavoj Žižek , Bernard-Henri Lévy

Ερινύες

Προέλευση

Δράση

από Βικιπαιδεία

_______________________

Θόδωρος Αγγελόπουλος - Οι κυνηγοί

Lisa Gerrard - Sanvean

ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΛΑΚΑΝ. Claude Duprat

Fr. Nietzsche: Το πνεύμα του πολιτισμού

αθεϊσμός

Benjamin Biolay - La Superbe

Σλαβόι Ζίζεκ: Η κρίση ως θεραπεία-σοκ

Η έννοια του πολιτισμού , Ν. Λυγερός

Γράμμα στους επικεφαλής γιατρούς των ψυχιατρικών ασύλων

Ρομπέρ Ντεσνός - Σ' ονειρεύτηκα τόσο πολύ

YouTube Μεταφορτώθηκε από το χρήστη denisplaku

_______________________________________________

γραμμές

SAMUEL BECKETT: Watt

samuel beckett

R a i n e r M a r i a R i l k e (1875 – 1926)

John William GodwardThe Mirror(1899)

αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ
12 Φεβρουαρίου 2012

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Tων καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ, ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ*

YouTube
Μεταφορτώθηκε από το χρήστη denisplaku

John William Godward
The Mirror
(1899)