Πανούκλα-Αλμπέρ Καμύ

 

Απόσπασμα

«Οι μάστιγες είναι βέβαια κάτι το συνηθισμένο, δύσκολα ωστόσο, πιστεύεις στις μάστιγες όταν σου πέφτουν κατακέφαλα. Έχουν ξεσπάσει στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και πόλεμοι. Κι ωστόσο πανούκλες και πόλεμοι βρίσκουν πάντα τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους. Ο γιατρός Ριέ ήταν κι αυτός απροετοίμαστος, σαν όλους τους συμπολίτες μας και γι’ αυτό πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς του. Και πρέπει ακόμα να καταλάβουμε γιατί ταλαντευόταν ανάμεσα στην ανησυχία και τη σιγουριά του. Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: “ Δεν θα κρατήσει πολύ, είναι πολύ ανόητος”. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι, σίγουρα, πολύ ανόητο αυτός ωστόσο δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει πολύ. Η ανοησία πάντα επιμένει, θα μπορούσε κανείς να το διαπιστώσει αν δεν σκεφτόταν πάντα τον εαυτό του. Στο θέμα αυτό οι συμπολίτες μας ήταν όπως σ’ όλο τον κόσμο: σκέφτονταν τον εαυτό τους, ήταν μ’ άλλα λόγια ουμανιστές: δεν πίστευαν στις συμφορές. Η συμφορά δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, και, κατά συνέπεια, σκέφτονταν ότι η συμφορά είναι ανύπαρκτη, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Ωστόσο, δεν περνάει πάντα, κι από το ένα κακό όνειρο στο άλλο, τελικά, οι άνθρωποι πεθαίνουν και οι ουμανιστές πρώτοι, γιατί δεν έχουν πάρει τα μέτρα τους. Οι συμπολίτες μας δεν ήταν περισσότερο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν μόνο να ‘ναι μετριόφρονες, αυτό είναο όλο και σκέφτονταν πως όλα ήταν ακόμα δυνατά γι’ αυτούς, πράγμα που προϋπόθετε ότι οι συμφορές ήταν αδύνατο να υπάρχουν. Εξακολουθούσαν οι εμπορικές συναλλαγές, ετοίμαζαν ταξίδια κι είχαν τις απόψεις τους. Γιατί να σκέφτονταν την πανούκλα που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις και τις συζητήσεις; Νόμιζαν πως ήταν ελεύθεροι ενώ κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος όσο υπάρχουν συμφορές.

Ακόμα κι όταν ο γιατρός Ριέ παραδέχτηκε μπροστά στο φίλο του ότι μια χούφτα σκόρπιοι άρρωστοι πέθαναν απροειδοποίητα από πανούκλα, ο κίνδυνος εξακολουθούσε να ΄ναι ανύπαρκτος γι’ αυτόν. Μόνο που όταν είναι κανείς γιατρός έχει σχηματίσει κάποια ιδέα για τον πόνο κι έχει λίγο περισσότερη φαντασία. Κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο την πόλη του, που δεν είχε αλλάξει, μόλι τότε άρχισε ο γιατρός να νιώθει πως γεννιόταν μέσα του αυτή η ελαφριά λιποψυχία, που την ονομάζουν ανησυχία. Προσπαθούσε να συγκεντρώσει στο μυαλό του όσα ήξερε για την αρρώστια αυτή. Διάφοροι αριθμοί τριγύριζαν στη μνήμη του και σκεφτόταν ότι οι τριάντα μεγάλες επιδημίες πανούκλας, που γνώρισε η ιστορία, άφησαν γύρω στα εκατό εκατομμύρια νεκρούς. Τι είναι όμως εκατό εκατομμύρια νεκροί; Όταν έχεις κάνει έναν πόλεμο είναι ζήτημα αν ξέρεις τι σημαίνει ένας νεκρός. Κι αφού ένας νεκρός δε σημαίνει τίποτα, αν δεν τον έχεις δει με τα μάτια σου, εκατό εκατομμύρια πτώματα σπαρμένα στο διάβα της ιστορίας, δεν είναι παρά μόνο καπνός στη φαντασία. Ο γιατρός θυμόταν την πανούκλα της Κωνσταντινούπολης που, κατά τον Προκόπιο, είχε δέκα χιλιάδες θύματα τη μέρα. Δέκα χιλιάδες νεκροί είναι όσο τρεις φορές το κοινό ενός μεγάλου κινηματογράφου. Να τι έπρεπε να κάνουν. Μαζεύουν τον κόσμο στην έξοδο πέντε κινηματογράφων, τους πάνε σε μια πλατεία της πόλης και τους θανατώνουν σωρηδόν για να πάρουν μια ιδέα. Το πολύ πολύ να ‘βαζαν και μερικά γνωστά πρόσωπα πάνω σ΄αυτό τον ανώνυμο σωρό. Αλλά, όπως είναι φυσικό, είναι αδύνατο να γίνει πραγματικότητα αυτό και, κατόπιν, ποιος γνωρίζει δέκα χιλιάδες πρόσωπα; Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, οι άνθρωποι σαν τον Προκόπιο δεν ήξεραν να μετράνε. Πριν εβδομήντα χρόνια, στην Καντώνα, είχαν ψοφήσει σαράντα χιλιάδες ποντικοί πριν η συμφορά αρχίσει να ενδιαφέρεται για τους κατοίκους. Το 1871, ωστόσο, δεν υπήρχει τρόπος να μετράνε τους ποντικούς. Τους υπολόγιζαν χοντρικά, με πολλές πιθανότητες να κάνουν λάθη. Κι όμως, αν το μάκρος ενός ποντικού είναι τριάντα εκατοστά, σαράντα χιλιάδες ποντικοί, ο ένας πίσω απ’ τον άλο, μας κάνουν…

Ο γιατρός στο μεταξύ ανυπομονούσε. Είχε πέσει σε αδράνεια κι αυτό δεν ήταν σωστό. Μερικά κρούσματα δεν αποτελούν επιδημία, αρκεί να πάρουν μέτρα. Έπρεπε να περιοριστεί σ’ ό,τι γνώριζαν, στην αφασία και στην κατάπτωση, στα κοκκινισμένα μάτια, στο βρόμικο στόμα, στους πονοκέφαλους, στους βουβώνες, στη φοβερή δίψα, στο παραλήρημα, στις κηλίδες στο σώμα, στο ξέσκισμα των σωθικών και στο τέλος όλων αυτών… Στο τέλος όλων αυτών μια φράση ξαναρχόταν στο μυαλό του γιατρού Ριέ, η φράση που μ΄αυτήν ακριβώς έκλεινε στο εγχειρίδιό του την απαρίθμηση των συμπτωμάτων: “ Ο σφυγμός εξασθενίζει κι ο θάνατος επέρχεται έπειτα από μια ασήμαντη κίνηση”. Ναι, στο τέλος απ’ όλα αυτά, κρέμεσαι από μια κλωστή και τα τρία τέταρτα των ανθρώπων, αυτός ήταν ο ακριβής αριθμός, ήταν αρκετά ανυπόμονοι ώστε να κάνουν αυτή την αδιόρατη κίνηση που τους γκρέμιζε στο χάος.

 

Από το βιβλίο του

Camus, Albert «Πανούκλα»
Εισαγωγή: Πωλ Γκαγιάρ
Μετάφραση: Γιάννης Αγγέλου
Εκδοτικός Οίκος Ι. Ζαχαρόπουλος & ΣΙΑ Ο.Ε

(σελ.53-56)

 

by K.K.(Carina)

 

_

 

 

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ- Gilles Deleuze

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ
του Gilles Deleuze

Ι. Ιστορία 

Ο Φουκώ τοποθέτησε τις πειθαρχικές κοινωνίες ανάμεσα στον 18ο και 19ο αιώνα· στο απώγειο τους έφτασαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Προχώρησαν στην οργάνωση των μεγάλων χώρων εγκλεισμού. Το άτομο δεν σταματά να περνά από τον ένα κλειστό χώρο στον άλλο, που ο καθένας έχει τους δικούς του νόμους: κατ’ αρχάς η οικογένεια, μετά το σχολείο («δεν είσαι πια στην οικογένεια»), μετά ο στρατώνας («δεν είσαι πια στο σχολείο»), μετά στο εργοστάσιο, κάθε τόσο το νοσοκομείο, τελικά η φυλακή, ο κατ’ εξοχήν χώρος εγκλεισμού. Είναι η φυλακή που χρησιμεύει ως αναλογικό υπόδειγμα: ο πρωταγωνιστης της ταινίας του Ροσελίνι Ευρώπη 51 μπορεί να αναφωνήσει όταν βλέπει τους εργάτες, «πίστεψα ότι έβλεπα καταδίκους…». Ο Φουκώ ανέλυσε πολύ καλά το ιδανικό πρότυπο του χώρου εγκλεισμού, ιδιαιτέρως ορατού στο εργοστάσιο: συγκέντρωση· κατανομή στον χώρο· οργάνωση του χρόνου· συγκρότηση μέσα στο χώρο-χρόνο μιας παραγωγικής δύναμης, της οποίας το συνολικό αποτέλεσμα οφείλει να υπερτερεί του αθροίσματος των επιμέρους δυνάμεων. Αλλά αυτό που ο Φουκώ επίσης γνώριζε, ήταν η βραχύτητα αυτού του υποδείγματος: ακολούθησαν οι κοινωνίες της κυριαρχίας, στις οποίες αντικείμενο και λειτουργίες ήταν κάτι διαφορετικό (να φορολογήσουν μάλλον παρά να οργανώσουν την παραγωγή, να αποφασίζουν μάλλον για τον θάνατο παρά για τη διαχείρηση της ζωής)· η μετάβαση δρομολογείται προοδευτικά και φαίνεται πως ο Ναπολέων έκανε πράξη τη μεγάλη μεταστροφή από τη μια κοινωνία στην άλλη. Αλλά οι πειθαρχήσεις γνώρισαν με τη σειρά τους την κρίση προς όφελος των νέων δυνάμεω που έμπαιναν αργά στη θέση τους, επιταχυνόμενες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: οι πειθαρχικές κοινωνίες είναι ήδη κάτι που δεν υπάρχει, κάτι που σταμάτησε να υπάρχει. Βρισκόμαστε σε μια γενικευμένη κρίση όλων των χώρων εγκλεισμού, φυλακή, νοσκομείο, εργοστάσιο, σχολείο και οικογένεια. Η οικογένεια είναι ένα «στεγανό»σε κρίση, όπως όλα τα άλλα στεγανά, σχολικά, επαγγελματικά κλπ. Οι αρμόδιοι υπουργοί δεν σταματούν να αναγγέλουν τις θεωρούμενες σαν αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ν΄αλλάξει το σχολείο, το εργοστάσιο, το νοσοκομείο, ο στρατός, η φυλακή: αλλά ο καθένας γνωρίζει ότι αυτοί οι θεσμοί τελειώνου, το μάλλον ή ήττον, μακροπρόθεσμα. Πρόκειται μονάχα για τη διαχείρηση των αγωνιών τους και για τη διατήρηση απασχολημένου του πλήθους, μέχρι την εγκατάσταση των νέων δυνάμεων που ήδη κρούουν τη θύρα. Είναι οι κοινωνίες του ελέγχου που έρχονται να αντικαταστήσουν τις πειθαρχικές κοινωνίες. Ο «έλεγχος» είναι το όνομα που ο Μπάροουζ πρότεινε για να περιγράψει αυτό το νέο τέρας, που και ο Φουκώ αναγνωρίζει ως το προσεχές μέλλον μας. Επίσης ο Paul Virilio δεν σταματά να αναλύει τις υπερταχείες μορφές ελέγχου στον ανοιχτό χώρο, που αναπληρώνουν τις παλιές πειθαρχικές λειτουργίες σ’ ένα κλειστό σύστημα. Δεν είναι ανάγκη να θυμηθούμε τα ασυνήθιστα φαρμακευτικά προϊόντα, τους πυρηνικούς σχηματισμούς, τα γενετικά πειράματα, όσο και αν ήταν προορισμένα να παρέμβουν στη νέα διαδικασία. Δεν είναι ανάγκη να διερωτηθούμε ποιο ήταν το πιο σκληρό καθεστώς ή το πιο ανεκτικό, γιατί στο καθένα απ’ αυτά συγκρούονται ελευθερίες και υποδουλώσεις. Παραδείγματος χάριν, μέσα στην κρίση του νοσοκομείου ως χώρου εκγλεισμού, οι κλινικές της γειτονιάς, το «day- hospital, η κατ’ οίκο νοσηλεια, μπορεί να σηματοδοτούν μια νέα ελευθερία, αλλά μπορεί επίσης να αποτελέσουον μέρος των μηχανισμών ελέγχου που θα αναταγωνιστούν τις πιο σκληρές μορφές εγκλεισμού. Δεν είναι η ώρα ούτε να κλάψουμε, ούτε να ελπίσουμε, χρειάζεται μάλλον να αναζητήσουμε νέα όπλα. 

II. Λογική 

Οι διαφορετικοί «εγκλεισμοί» ή χώροι εγκλεισμού μέσω των οποίων περνά το άτομο, είναι ανεξάρτητες μεταβλητές: κάθε φορά εικάζεται ότι ξαναρχίζουμε από το μηδέν, και παρότι υπάρχει μια κοινή γλώσσα σ’όλους αυτούς τους χώρους, αυτή είναι αναλογική. Τόσο που οι διαφορετικοί «ελεγχόμενοι»είναι εξαρτημένες ματαβλητές που σχηματίζουν ένα σύστημα ευμετάβλητης γεωμετρίας, του οποίου η γλώσσα είναι ψηφιακή ( κάτι που δεν σημαίνει ότι είναι απαραιτήτως δυαδική). Οι εγκλεισμοί είναι καλούπια, ευδιάκριτα προπλάσματα, ενώ οι έλεγχοι είναι ένας μετατονισμός, σαν ένα αυτοπαραμορφούμενο πρόπλασμα που αλλάζει συνεχώς από τη μια στιγμή στην άλλη. Αυτό το βλέπεις καλά στο ζήτημα των μισθών: το εργοστάσιο ήταν ένα σώμα που έφερνε τις εσωτερικές του δυνάμεις σ’ένα σημείο ισορροπίας, το υψηλότερο δυνατό για την παραγωγή, το χαμηλότερο δυνατό για τους μισθούς· αλλά στην κοινωνία του ελέγχου, η επιχείρηση υποκατέστησε το εργοστάσιο, και η επιχείρηση δουλεύει βαθύτερα για να επιβάλλει τον μετατονισμό κάθε μισθού, σε συνθήκες αδιάκοπης αστάθειας που συμβαίνουν μέσω προκλήσεων, διαγωνισμών και συναντήσεων υπερβολικά αστείων. Αν τα τηλεοπτικά παιχνίδια έχου τόση επιτυχία, είναι γιατί εκφράζουν πλήρως την κατάσταση στις επιχειρήσεις. Το εργοστάσιο συγκροτούσε τα άτομα σε σώμα, προς διπλό όφελος των αφεντικών που επιτηρούσαν κάθε στοιχείο εντός της μάζας και των συνδικάτων που κινητοποιούσαν μια μάζα αντίστασης· αλλά η επιχείρηση δε σταματά να εισαγάγει μια ανελέητη αντιπαλότητα σαν θεραπευτική άμιλλα, κατ’εξοχήν αιτία που αντιπαραθέτει τα άτομα μεταξύ τους και διαπερνά το καθένα χωριστά, κατακερματίζοντάς τα. Η μετατονική αρχή «μισθός ανάλογα με την αξία» δεν παραλείπει να δελεάζει και αυτή την ίδια την εθνική εκπαίδευση: πράγματι όπως η επιχείρηση αντικαθιστά το εργοστάσιο, η διαρκής εκπαίδευση τείνει να αντικαταστήσει το σχολείο και ο συνεχής έλεγχος παίρνει τη θέση των εξετάσεων. Αυτό είναι το πιο σίγουρο σύστημα για να συνδεθεί το σχολείο με την επιχείρηση.

Στις πειθαρχικές κοινωνίες κάτι τέτοιο δεν σταμάτησε ποτέ να ξαναρχίζει (από το σχολείο στον στρατώνα, από τον στρατώνα στο εργοστάσιο), ενώ στις κοινωνίες του ελέγχου δεν σταμάτησε ποτέ, με τίποτα, όσον αφορά την επιχείρηση, την εκπαίδευση, τη στρατιωτική θητεία. Αυτές είναι ευμετάβλητες και συνυπάρχουσες καταστάσεις του ίδιου μετατονισμού, σαν ένα οικουμενικό σύστημα παραμόρφωσης. Ο Κάφκα που βρέθηκε στο μεταίχμιο των δύο τύπων της κοινωνίας, περιέγραψε στη Δίκη τις πιο φοβερές δικαστικές μορφές. Η φαινομενική απαλλαγή τω πειθαρχικών κοινωνιών (ανάμεσα σε δύο εγκλεισμούς) και η απεριόριστη αναστολή των κοινωνιών του ελέγχου (σε μια συνεχή ποικιλία), είναι δύο πολύ διαφορετικοί τρόποι δικαστικής ζωής, και αν ο δικός μας νόμος είναι διστακτικός, ευρισκόμενος ο ίδιος σε κρίση, αυτό οφείλεται στο ότι εγκαταλείπουμε μια κατάσταση για να μπούμε σε μια άλλη. Οι πειθαρχικές κοινωνίες έχουν δύο πόλους: την υπογραφή που υποδηλώνει το άτομο και τον αριθμό μητρώου που υπδηλώνει τη θέση τους σε μια μάζα. Οι πειθαρχικές κοινωνίες δεν γνώρισαν ποτέ μια ασυμβατότητα ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο, η εξουσία βρίσκεται ταυτοχρόνως να είναι μαζοποιητική και εξατομικευτική, δηλαδή συνθέτει ως σώμα εκείνους στους οποίους ασκείται και διαμορφώνει την ατομικότητα οποιουδήποτε μέλους αυτού του σώματος ( ο Φουκώ είδε τις απαρχές αυτής της διπλής μέριμνας στην ποιμενική εξουσία του παπά – το ποίμνιο και το καθένα από τα ζώα- αλλά η κοσμική εξουσία προσπάθησε με τη σειρά της με άλλα μέσα να γίνει «ποιμενική», Λαϊκή). Στις κοινωνίες του ελέγχου, αντιθέτως, το ουσιώδες δεν είναι πια ούτε μια υπογραφή ούτε ένας αριθμός, αλλά ένα ψηφίο: το ψηφίο είναι ένας mot de passe [ λέξη-κλειδί με την έννοια του pass-word, του κωδικού πρόσβασης σ.τ.Μ.] ενώ οι πειθαρχικές κοινωνίες είναι ρυθμισμένες βάσει ενός mot d’ ordre [λέξη- κλειδί με την έννοια του slogan, του συνθήματος σ.τ.Μ.] τόσο από την άποψη της ενσωμάτωσης, όσο και της αντίστασης. Η ψηφιακή γλώσσα του ελέγχου είναι φτιαγμένη από ψηφία που σηματοδοτούν ή την πρόσβαση στην πληροφόρηση, ή την απόρριψη. Δεν βρισκόμαστε πλέον μπροστά στο ζεύγος μάζα/άτομο. Τα άτομα δημιουργούνται από τις «διαιρέσεις» και οι μάζες από τα στατιστικά δείγματα, τα δεδομένα, τις αγορές ή τις «τράπεζες πληροφοριών». Είναι ίσως το χρήμα που εκφράζει καλύτερα τη διάκριση μεταξύ των δύο κοινωνιών, αφού η πειθαρχία πάντοτε σχετιζόταν με το τυπωμένο νόμισμα που επανεπιβεβαίωνε τον χρυσό ως αξία αναφοράς, ενώ ο έλεγχος παραπέμπει σε κυμαινόμενες ισοτιμίες, ρυθμιζόμενες συμφωνα με την τιμή που επιβάλλεται από μια ομάδα δεδομένων νομισμάτων. Ο νομισματικός γέρο-τυφλοπόντικας είναι το ζώο των χώρων εκγλεισμού, ενώ το ερπετό εκείνο των κοινωνιών του ελέγχου στο ερπετό, στο καθεστώς στο οποίο ζούμε, αλλά επίσης στον τρόπο ζωής μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Ο άνθρωπος των πειθαρχήσεων ήταν ένας ασυνεχής παραγωγός ενέργειας, ενώ ο άνθρωπος του ελέγχου είναι μάλλον κυματοειδής, αγγελειοφόρος σε τροχιά συνεχούς φάσματος. Γι’αυτό το surf έχει ήδη αντικαταστήσει τα παλιά αθλήματα.

Είναι εύκολο να αντιστοιχίσουμε σε κάθε κοινωνία τύπους μηχανών, όχι γιατί οι μηχανές είναι προσδιοριστικός παράγων, αλλά γιατί εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές που είναι ικανές τις γεννήσουν και να τις χρησιμοποιήσουν. Οι παλιές κοινωνίες της κυριαρχίας χειρίζονταν απλές μηχανές, μοχλούς, τροχαλίες, ρολόγια· ενώ οι πιο πρόσφατες πειθαρχικές κοινωνίες είχαν για εξοπλισμό τις μηχανές ενέργειας, με τον παθητικό κίνδυνο της εντροπίας και τον ενεργητικό κίνδυνο του σαμποτάζ· στις κοινωνίες του ελέγχου λειτουργούν μηχανές τρίτου τύπου, μηχανές πληροφορικής και υπολογιστές, στις οποίες ο παθητικός κίνδυνος είναι το θόλωμα του μυαλού και ο ενεργητικός εκείνος της πειρατείας και της εισαγωγής των ιών. Δεν πρόκειται να υπάρξει μια τεχνολογική εξέλιξη χωρίς να συμβεί μια βαθιά μετάλλαξη του καπιταλισμού. Είναι ένας μετασχηματισμός ήδη αρκετά γνωστός, που μπορεί να συγκεφαλαιωθεί ως εξής: ο καπιταλισμός του ΧΙΧ αιώνα είναι αυτός της συγκέντρωσης, τόσο της παραγωγής, αλλά επίσης, προοδευτικά, και άλλων χώρων που τους αντιλαμβάνεται με ανάλογο τρόπο (το οικογενειακό σπίτι του εργάτη, το σχολείο). Όσο για την αγορά, αυτή κατακτήθηκε τόσο με την εξειδίκευση, όσο και με τη δημιουργία αποικιών και τη μείωση του κόστους παραγωγής. Αλλά στις σημερινές συνθήκες, ο καπιταλισμός δεν ασχολείται πια με την παραγωγή, που συχνά εξορίζεται στις περιφέρειες του τρίτου κόσμου, ακόμα και στις σύνθετες μορφές του υφαντουργικού, μεταλλουργικού και πετροχημικού τομέα. Είναι ένας καπιταλισμός της ανώτερης τάξης της παραγωγής. Δεν αγοράζει πια τις πρώτες ύλες για να τις μεταπουλήσει ως τελικά προϊόντα: αγοράζει αντιθέτως τελικά προϊόντα ή συγκεντρώνει ξεχωριστά κομμάτια. Αυτό που θέλει να πουλήσει είναι οι υπηρεσίες, αυτό που θέλει να αποκτήσει είναι μετοχές. Δεν είναι πια ένας καπιταλισμός για την παραγωγή, αλλά για το προϊόν, δηλαδή για την πώληση και την αγορά. Αυτός είναι επίσης κατ’ ουσίαν διάχυτος, με το εργοστάσιο να παραχωρεί τη θέση του στην επιχείρηση. Η οικογένεια, το σχολείο, ο στρατός, το εργοστάσιο δεν είναι πια τα διακριτά αναλογικά περιβάλλοντα που συγκλίνουν προς έναν ιδιοκτήτη, το κράτος ή την ιδιωτική εξουσία, αλλά ψηφιακές φιγούρες, παραμόρφωσιμες και μετασχηματιζόμενες, αυτής της ίδιας της επιχείρησης που δεν διαθέτει τίποτα άλλο από μετόχους. Ακόμη και η τέχνη άφησε τους χώρους εγκλεισμού για να μπει στα ανοιχτά κυκλώματα των τραπεζών.

Η κατάκτηση της αγοράς πραγματοποιείται με την απόκτηση του ελέγχου και όχι πλέον με τη διαμόρφωση της πειθαρχίας, μάλλον με τη σταθεροποίηση των ανταλλακτικών αξιών παρά με τη μείωση του κόστους , περισσότερο με τον μετασχηματισμό του προϊόντος παρά με την εξειδίκευση της παραγωγής. Η διαφθορά αποκτά εδώ μια νέα δυναμική. Οι υπηρεσίες προς πώληση έγιναν το κέντρο και η «ψυχή» της επιχείρησης. Μαθαίνουμε ότι οι υπηρεσίες έχουν ψυχή, κάτι που είναι η πιο τρομακτική είδηση του κόσμου. Το μάρκετινγκ είναι τώρα το εργαλείο του κοινωνικού ελέγχου και διαμορφώνεται την αναίσχυντη ράτσα των κυρίων μας. Ο έλεγχος είναι βραχυπρόθεσμος και σε ταχεία περιστροφή, αλλά επίσης συνεχής και απεριόριστος, όπως η πειθαρχία ήταν μακράς διαρκείας, αέναη και ασυνεχής. Ο άνθρωπος δεν είναι πια ο έγκλειστος άνθρωπος, αλλά ο άνθρωπος -χρεώστης. Είναι αλήθεια ότο ο καπιταλισμός διατήρησε ως σταθερά του την ακραία δυστυχία των ¾ της ανθρωπότητας, πολύ φτωχή για να ξεχρεώσει, πολυάριθμη για να εγκλειστεί: ο έλεγχος τώρα δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσει μονάχα την εξαφάνιση των συνόρων, αλλά και την έκρηξη των φτωχογειτονιών και των γκέττο. 

ΙΙΙ. Πρόγραμμα 

Δεν χρειαζόμαστε την επιστημονική φαντασία για να κατανοήσουμε έναν μηχανισμό ελέγχου, που θα έδινε σε κάθε στιγμή τη θέση ενός στοιχείου σε ανοιχτό περιβάλλον, ζώο σε προστατευόμενη περιοχή, άνθρωπος σε επιχείρηση φορώντας ένα ηλεκτρονικό κολλάρο. Ο Φέλιξ Γκουατταρί φαντάστηκε μια πόλη στην οποία ο καθένας μπορεί ν’ αφήσει το διαμέρισμά του, το δρόμο του, τη γειτονιά του, χάρις στην ηλεκτρονική του κάρτα που θα σήκωνε τον ένα ή τον άλλο φράκτη, ενώ με τον ίδιο τρόπο η κάρτα θα μπορούσε να απορριφθεί σε μια δεδομένη μέρα ή μεταξύ συγκεκριμένων ωρών· αυτό που μετρά δεν είναι ο φράκτης, αλλά ο υπολογιστής που αποκαλύπτει τη θέση του καθενός, θεμιτή ή αθέμιτη, και επιδρά σ’ έναν οικουμενικό μετατονισμό.

Η κοινωνικοτεχνική μελέτη των μηχανισμών του ελέγχου, ειδωμένων από τη στιγμή της γέννησής τους, θα όφειλε να κατηγοριοποιήσει και να περιγράψει αυτό που βρίσκεται ήδη έτοιμο να μπει στη θέση των χώρων του πειθαρχικού εγκλεισμού, του οποίου τα πάντα αναγγέλουν την κρίση. Μπορεί να ειπωθεί ότι τα παλιά μέσα, σημαντικά για τις παλιές κοινωνίες της κυριαρχίας, ξαναεμφανίζονται στη σκηνή, αλλ΄αμε τις αναγκαίες προσαρμογές. Αυτό που μετρά είναι ότι εμείς βρισκόμαστε στην αρχή κάποιου πράγματος. Στο καθεστώς των φυλακών: η έρευνα των «υποκατάστατων» ποινών, τουλάχιστον για τη μικρή παραβατικότητα, η χρήση των ηλεκτρονικών κολλάρων που υποχρεώνουν τον καταδικασθέντα να μείνει στο σπίτι του συγκεκριμένες ώρες. Στο καθεστώς της εκπαίδευσης : οι μορφές του συνεχούς ελέγχου και η πράξη της διαρκούς εκπαίδευσης στο σχολείο, η αντίστοιχη εγκατάλειψη κάθε έρευνας στα πανεπιστήμια, η εισαγωγή της «επιχείρησης» σε όλα τα επίπεδα της μαθητείας. Στο νοσοκομειακό καθεστώς: η νέα ιατρική του «χωρίς γιατρό ούτε άρρωστος» που νοσηλεύει εν δυνάμει αρρώστους και υποκείμενους σε κίνδυνο, δεν μαρτυρά απολύτως μια πρόοδο προς την ακριβή διάγνωση, όπως λέγεται, αλλά λέγεται, αλλά αντικαθιστά ένα σώμα ατομικό ή αριθμητικό, με το ψηφίο μιας προς έλεγχο «διαιρεμένης» ύλης. Στο καθεστώς της επιχείρησης: η νέα μεταχείριση του χρήματος, των προϊόντων και των ανθρώπων, δεν περνά πια από την παλιά μορφή-εργοστάσιο. Αυτά είναι ελάχιστα παραδείγματα, αλλά επιτρέπουν να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοείται με την κρίση των θεσμών, δηλαδή με την προοδευτική και διάχυτη εγκατάσταση ενός νέου καθεστώτος κυριαρχίας. Μια από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις αφορά την ανικανότητα των συνδικάτων: συνδεδεμένα σ’ ολόκληρη την ιστορία τους με τον αγώνα εναντίον των πειθαρχήσεων ή των χώρων εγκλεισμού, θα είναι σε θέση να προσαρμοστούν ή θ’ αφήσουν τη θέση τους στις νέες μορφές αντίστασης εναντίον των κοινωνιών του ελέγχου; Μπορούμε να αντιληφθούμε τις πρώτες εκδηλώσεις αυτών των μελλοντικών μορφών, ικανών να απειλήσουν τις χάρες του μάρκετινγκ; Πολλοί νέοι απαιτούν, παραδόξως, να τους παρέχονται «κίνητρα», αξιώνουν περιόδους μαθητείας και διαρκή εκπαίδευση· σ’ αυτούς έγκειται να ανακαλύψουν αυτό πουπροκειται να υπηρετήσουν, όπως οι πρόγονοί τους ανακάλυψαν, όχι χωρίς δυσκολία, τις πειθαρχίες. Οι σπείρες ενός ερπετού είναι ακόμα πιο πολύπλοκες από τις τρύπες ενός τυφλοπόντικα.

Το κείμενο του Gilles Deleuze πρωτοδημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό “ L’ autre journal” , τον Μάη του 1990. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Pourparlers (1972-1990), εκδόσεις Minuit, Παρίσι 1990.

_

Πηγή
Gilles Deleuze

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
Η παρούσα έκδοση ετοιμάστηκε από τον Παναγιώτη Καλαμαρά στο εργαστήρι της Ελευθεριακής Κουλτούρας τον Φλεβάρη του 2001. Κυκλοφόρησε στην πόλη της Αθήνας σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων με τη χρήση να είναι ελεύθερη για τους σκοπούς του κοινωνικού ανταγωνιστικού κινήματος και τη θερμή παράκληση να αναφέρονται οι πηγές.

_

 

σκιά ωστόσο

_

 photo by©Katerina Konstantinidou

Απρόσκλητος επισκέπτης το φως
διεκδίκησε ευθαρσώς μία θέση
στον σκοτεινό μου τόπο
Μια προσωρινή παρουσία
μια φωτεινή διαύγεια
έδωσε στο γαλάζιο παρόν μου,
μια, μουσικής σύνθεσης, παύση
Δεν ρώτησε
Δεν απάντησα
Τη σιωπή του μυστικού μοιράστηκε
και κρατώντας την ανάσα του
στην άκρη του κανεπέ κοντοστάθηκε
Παλινδρόμηση αδυναμίας διέκρινα
Ξεσήκωσα τα μαξιλάρια του καναπέ
να κάνω χώρο να καθήσει
Μα δεν κάθησε
παρά στη δύση του
άφησε την τελευταία Αχτίδα
την τελευταία Σκιά

«Στάσου λίγο ακόμα
έχουμε πολλά να μοιραστούμε
Αν φύγεις
θα μείνει η κάμαρα αφώτιστη
τα μαξιλάρια θα βρουν και πάλι τη θέση τους στον καναπέ
κι εκεί, πάνω τους θα γύρω το κεφάλι μου ξανά
να πέσω να πλαγιάσω»

Τίποτε άλλο, παρά
μια επανάληψη του ίδιου ονείρου


by ©K.K

_

Έζησες

Λίγα βήματα σε χωρίζουν απ’ το θάνατο

πλησίασε χορεύοντας

Λίγα δάκρυα στο πρόσωπό σου

ασ’ τα να σε δροσίσουν

Λίγες λέξεις σε χωρίζουν απ΄ την άβυσσο της ψυχής σου

πες τες αργά και δυνατά

Άνοιξε την αγκαλιά σου στον άνεμο

άσε να σε παρασύρει

μη κόψεις το άνθος μύρισέ το

είναι η ευωδιά μιας άνοιξης που σου χαρίζεται

Ένα μάτσο παραφωνίες

Λίγα αποτσίγαρα

και δυο σκισμένα ρούχα

θα θυμίζουν ότι κάποτε έζησες

©by K.K.-Carina

---

Ο πρωθυπουργός προτείνει αλλαγή πολιτεύματος;

Κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ

---

---

14 Ιουλίου 2016

Παραθέτω άρθρο σχετικά με τη συνέντευξη(από 19:47΄ έως 23:02) που παραχώρησε στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ ο πρωθυπουργός της χώρας Α.Τσίπρας, και στο οποίο άρθρο, επισημαίνεται η συνειδητοποίηση του πρωθυπουργού ότι πλέον είναι "ώριμη σκέψη" η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό, και προτείνει και την "συμουλευτικού τύπου" διεξαγωγή δημοψηφίσματος προκειμένου ο λαός να εκφράσει τη βούλησή του για τον τρόπο ανάδειξης Προέδρου Δημοκρατίας.

Το θέμα δεν είναι όμως τόσο απλό και δεν πρόκειται ούτε για μια αυθόρμητη ούτε και για ώριμη σκέψη και πρόταση του πρωθυπουργού για την αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης του ΠτΔ. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ότι πρόκειται για πολιτική σκέψη που συνδέεται άμεσα με ειλημμένη απόφαση σχετικά με το πολιτειακό καθεστώς, το οποίο σαφέστατα, συνδέεται με τον επενδυτικό πυρετό που έχει πιάσει την κυβέρνηση προκειμένου να εξυπηρετηθούν/διευκολυνθούν τα πολυεθνικά συμφέροντα. Στο άμεσο μέλλον θα δούμε εάν είναι βάσιμη αυτή η σκέψη.

Για όσους γνωρίζουν λίγο από σύνταγμα αυτό που είπε ο κ.Τσίπρας είναι ωρολογιακή βόμβα η οποία σκοπό έχει να σκάσει στα χέρια του λαού.

Από το άρθρο 110 παρ. 1 "Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφος 1, 4 και 7, 5 παράγραφος 1και 3, 13 παράγραφος 1 και 26." προκύπτει ότι η μορφή του πολιτεύματος ανήκει στο σκληρό πυρήνα του ελληνικού Συντάγματος και δεν επιδέχεται μεταβολής, αναθεώρησης ή οποιασδήποτε μορφής διαπραγμάτευση ούτε (φυσικά) ακόμη και αν τεθεί η προτεινόμενη μεταβολή στην κρίση του ελληνικού λαού, δηλαδή με δημοψήφισμα (όπως πρότεινε). Μέσα στον Μάϊο ήταν που ακούσαμε και από την κα.Γεροβασίλη να προτείνει την διεξαγωγή (συμβουλευτικού) δημοψηφίσματος για αναθεώρηση του Συντάγματος, κάτι που επανέλαβε και ο κ.Τσίπρας στην συνέντευξή του. Μια πρόταση που την πήρε πίσω καθώς άκουσε τα σχολιανά της και το απαράδεκτο του λόγου της επισημάνθηκε από συνταγματολόγους, πολιτικούς και πολίτες. Ακόμη όμως, κι σε ένα υποθετικό σενάριο να επιτρεπόταν η αλλαγή πολιτεύματος με αναθεώρηση, τότε δεν είναι δυνατόν να γινόταν με δημοψήφισμα καθώς θα προσέκρουε στο χαρακτηρισμό της μορφής του πολιτεύματος ως "Κοινοβουλευτική" Δημοκρατία, που σημαίνει ότι νομοθετική (αναθεωρητική) λειτουργία έχει μόνο το κοινοβούλιο και όχι ο λαός. Επίσης, καθώς αφορά στο είδος και τη μορφή του πολιτεύματος που είναι σκληρός πυρήνας του ελληνικού συντάγματος, στην παραπάνω περίπτωση, η βουλή δεν θα ασκούσε μόνο νομοθετικό και συνταγματικό ρόλο αλλά θα γινόταν συντακτική εξουσία κάτι που γίνεται μόνο όταν συντάσσεται για πρώτη φορά σύνταγμα ή μετά από κατάλυση του Συντάγματος (συνήθως με βίαιο τρόπο).

Με λίγες αράδες θα έλεγα ότι ο Πρωθυπουργός κ.Τσίπρας, με ώριμη σκέψη, ουσιαστικά, πρότεινε την κατάλυση του πολιτεύματος καθώς πρότεινε την αλλαγή του πολιτεύματος, δηλαδή το "Προευδρευόμενη" να γίνει "Προεδρική", αφού, βάσει της "ώριμης" σκέψης του, ο ΠτΔ δεν θα εκλέγεται από το κοινοβούλιο αλλά από το λαό και επιπρόσθετα, όπως είπε, κρίνει ότι είναι ώριμο να συμπεριλάβουν στη σκέψη τους και το ενδεχόμενο της ενίσχυσης του ρόλου και την διεύρυνση και αύξηση των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ, δηλαδή μιλάει για διαρχία.

Εάν δεν σφάλω σ΄ αυτές τις πρώτες σκέψεις μου, νομίζω ότι οι αρμόδιοι και οι ειδικοί πρέπει να ενημερώσουν το λαό εάν αυτό που πρότεινε ο πρωθυπουργός είναι δημοκρατικό, εάν συνάδει με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος. Εάν, αυτή η θέση του πρωθυπουργού, αντιμετωπισθεί χωρίς την δέουσα σοβαρότητα τότε μιλάμε για απόλυτη διάλυση, για κατάλυση του πολιτεύματος και Συνταγματική εκτροπή.

Προς το παρόν αναμένω ανακοινώσεις των αρμόδιων υπουργών ή και του πρωθυπουργού σε νέα του συνέντευξη, προκειμένου να γίνει πιο συγκεκριμένος και σαφής με το τι θα αναθεωρηθεί ακριβώς, ποιες αρμοδιότητες σκέφτεται "ώριμα" να αναλάβει ο ΠτΔ στον αναβαθμισμένο ρόλο του και όλα αυτά και με το με ποιον τρόπο και ακολουθώντας ποιες διαδικασίες...

Κείμενο ©Carina- K.K.

---

Εδώ όλη η συνέντευξη του Πρωθυπουργού κ.Τσίιπρα στον κ.Παπαχελά για τον ΣΚΑΙ

---

 25 Ιουλίου 2016

Σήμερα, παραθέτω την πρώτη, μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού στις 14/7/2016,  δημόσια δήλωση συνταγματολόγου που έγινε στις 19/7/2016, και ο οποίος αποφαίνεται σχετικά με την συνταγματικότητα και νομιμότητα της απόφασης του πρωθυπουργού στα πλαίσια της συνταγματικής αναθεώρησης να προχωρήσει και σε εκλογή του ΠτΔ απ' ευθείας από το λαό.

Ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, πρώην υπουργός Αντώνης Μανιτάκης, σε συνέντευξή του στην εκπομπή "Αντιθέσεις" της ΚΡΗΤΗ TV, χαρακτήρισε τη συζήτηση και τη διαδικασία αλλαγής του εκλογικού νόμου ως πολιτικό βολονταρισμό της Κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα.

Συνταγματική εκτροπή

Ο συνταγματολόγος Αντώνης Μανιτάκης σχετικά με το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος δήλωσε:

Η απομαγνητοφώνηση έγινε από την Carina-K.K.
Το επίμαχο απόσπασμα ξεκινά από 4:49'- τέλος
 

[...] Γιώργος Σαχίνης(δημοσιογράφος): Πείτε μου και για την αναθεώρηση.

Αντώνης Μανιτάκης(Κοσμήτωρ Σχολής Νομικών και κοινωνικών επιστημών Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου):
Κοιτάξτε. Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό, για το οποίο πρέπει να είναι περήφανη η Ελλάδα, είναι ότι περνάμε μια πρωτοφανή κρίση, έχει καταρρεύσει το πολιτικό μας σύστημα και όλα τα άλλα που τα ζούμε, υπάρχει θέμα επιβίωσης και ύπαρξης της χώρας. Έχετε παρατηρήσει ότι η συνταγματική νομιμότητα, η δημοκρατική, διατηρήθηκε όλα αυτά τα χρόνια αλώβιτη; Έχετε παρατηρήσει ότι έγιναν εκλογές και είχαμε εκτόνωση της πολιτικής κατάστασης και ότι έδειξε το Σύνταγμά μας και το πολίτευμά μας μια ευελιξία πρωτοφανή; Άντεξε! Άντεξε. Και αντέχει ακόμη. Αντί λοιπόν να χαιρόμαστε για το πολίτευμά μας, όχι για το πολιτικό σύστημα (γιατί άλλο πολίτευμα και άλλο πολιτικό σύστημα), θέλουμε αυτή τη στιγμή να το τροποποιήσουμε. Για να κάνουμε τι; Να εκλέξουμε Πρόεδρο με άμεσες εκλογές.
Νά χουμε άλλη μια εκλογική αναμέτρηση και να το ισχυρίζονται αυτοί που λένε ότι θέλουνε να καθορίσουνε υποχρεωτική τη διάρκεια της θητείας της Βουλής στα τέσσερα χρόνια χωρίς πρόωρες εκλογές; Μα γιατί να μην έχουμε πρόωρες εκλογές; Όταν χάρη στις πρόωρες εκλογές είχαμε και εναλλαγή, ομαλή εν πάση περιπτώσει και τη δυνατότητα να έχουμε κυβερνήσεις νομιμοποιημένες και να χει λαϊκή εντολή;
Θά χουμε έναν διχασμό ακόμα. Και σας λέω το εξής:θα κάνουμε εκλογική αναμέτρηση για να βγάλουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτός θα βγει χωρίς πολιτικό πρόγραμμα; Χωρίς αντίπαλο πολιτικό; Θά χουμε λοιπόν, επιλογή ενός ΠτΔ, που θα έχει πολιτικές απόψεις και θα έχει άποψη για να το κυβερνάει και θα χουμε μετά πρωθυπουργό που θα χει εκλεγεί από εκλογές πρόσφατες, τη μαλακή εντολή να εφαρμόσει ένα άλλο εκλογικό σύστημα; Στην πολιτική σχιζοφρένεια οδηγούμε τον ελληνικό λαό; Αυτό είναι το πρόβλήμα; Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος πρότεινε αυτή την ιδέα αυτή τη στιγμή στον πρωθυπουργό της χώρας. Και να πω κι ένα παράπονο...

Γ.Σ.: Λέτε δηλαδή, de facto διαρχία θα χουμε στην πολιτική ζωή της χώρας. De facto, διαρχία θα χουμε στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτό μου λέτε ουσιαστικά. 

Α.Μ.: Διχασμό θα χουμε. Θα χουμε μια δυαρχία, η οποία θα χει, θα χουμε δυο πολιτικούς ηγέτες, πολιτική ηγεσία που χουνε λαϊκή νομιμοποίηση.

Γ.Σ.: Άλλο να αλλάζαμε όμως το πολίτευμα ε; Θα ταν άλλη κουβέντα να γινόμασταν σ' αυτό το σύστημα....

Α.Μ.: Εγώ πιστεύω ότι αυτό είναι και αντισυνταγματικό. Να το πω κι αυτό. Θα την πω την γνώμη μου. Το είπατε όταν ξεκινήσαμε. Το Σύνταγμά μας λέει Προεδρευόμενη Δημοκρατία. Δεν λέει Προεδρική Δημοκρατία. Εάν αναγνωρίσουμε στον Πρόεδρο μαζί με την λαϊκή νομιμοποίηση που θα έχει, που θα εκλέγεται και κυβερνητικές εξουσίες, δεν θα χουμε απλώς σύγκρουση με τον πρωθυπουργό και θα χουμε δυαρχία (ό,τι χειρότερο δηλαδή για την χώρα), αλλά θα χουμε αλλάξει και το πολίτευμα. Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα λέει ότι ο πρωθυπουργός στηρίζεται στην εμπιστοσύνη της Βουλής. Είναι πολιτικά υπεύθυνος μόνο ενώπιον της Βουλής. Όχι ενώπιον του Βασιλιά, όχι ενώπιον του ΠτΔ. Εάν, λοιπόν, καθορίσει αυτός την κυβερνητική πολιτική της χώρας, θα μπει ο ΠτΔ και θα του πει διαφωνώ με την εξωτερική πολιτική, με την οικονομική πολιτική με το προσφυγικό; Και τί θα κάνουμε; Θα ξανακάνουμε εκλογές; Για Πρόεδρο ή για Πρωθυπουργό; Δηλαδή είναι εντελώς σχιζοφρενικό αυτό το πράγμα και το καταλαβαίνουμε. Και επαναλαμβάνω, εγώ θα υποστηρίξω, με όλη τη γνώση που έχω, ότι εφόσον η άμεση εκλογή θα καθιερωθεί(που δεν πιστεύω ότι θα καθιερωθεί) γιατί ξέρω ότι υπάρχουν πάρα πολλές αντιρρήσεις, αλλάξει το κοινοβουλευτικό μας σύστημα αποτελεί κατάλυση του πολιτεύματος. 

Γ.Σ.: ΚΑΤΑΛΥΣΗ του πολιτεύματος  

Α.Μ.: Βεβαίως. Ξέρω τι λέω. Είναι κατάλυση μιας θεμελιώδους αρχής του πολιτεύματός μας που είναι ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ. Δύο αιώνες έχουμε κοινοβουλευτικό σύστημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το αλλάξουμε. Το κοινοβουλευτικό σύστημα μας έφταιξε; "

Το σχετικό βίντεο εδώ

Αγάπη

 *

Photo by ©Katerina Konstantinidou-Αγάπη

Λέξη ορφανή,

περιφερόμενη από στόμα σε στόμα

λαχανιάζει αναζητώντας το ίχνος 

στην πορεία μιας συνεχούς πτώσης 

στην μαύρη τρύπα αυτού του κόσμου

που καταλήγει στον αόρατο τόπο καταγωγής της.

Πες με "αγάπη"

κι εγώ θα ξεσκεπάσω κάθε φθορά 

θα ξύσω κάθε χρώμα που έβαφα για να την καλύψω

κάθε σκοτεινό σημείο θα φωτίσω 

να δω πώς είναι όταν χάνεται το σκοτάδι

κάθε τοξοειδή διαγραφή θα περισώσω

που κάνει την αγάπη να κόβεται στα δύο

© Carina - Κ.Κ.

 
*

αποδήμηση

*

 

*

Αποδημητικά πουλιά οι έρωτές μας

μια ραψωδία στα φτερά τους,

που σ’ εποχές και τόπους περιφέρουν,

ζουν και χάνονται πάνω στο πέταγμά τους.


Ακρέμονες χειμώνες η επιστροφή,

νοσταλγούν το άρωμα μιας συντελεσμένης άνοιξης.


Χελιδόνι στον κήπο ο έρωτας

με εύθραυστα φτερά,

κάθε του πέταγμα είναι

μιας στιγμής αναρώτηση,

το κάλεσμα μιας ολονύχτιας αναστάτωσης,

μια πορεία χωρίς προσανατολισμό.



Αυτά τα αδύναμα φτερά

τολμούν να πετούν.


Τόλμη θέλει ο έρωτας.

Αλλιώς,

μετρημένο το πέταγμα και τόπος του η γη.


 

Αποδήμηση εις έρωτα λοιπόν

 
*

©Κ.Κ.
5o βραβείο στον διαγωνισμό ποίησης Λέσβου

συλλογή θραυσμάτων

~*~

Ύδατα της Λήθης,  Kennington

~*~

Έριδας άρωμα
το στήθος σου κατέκλυσε


παροξισμού γιορτή
 
χορού στεφάνι


στους τόπους που η λήθη
ίχνη διέγραφε

 

εγώ μνημεία έστηνα

©K.K - CaRiNa

_

Αστροσκόνη (Stardust)

Δεν αναμένω την καταστροφή του κόσμου

για να ζήσω τον παράδεισο

*

©Κ.Κ.-CaRiNa

καταμεσήμερο

Χτυπούν τη πόρτα σου 

καταμεσήμερο
 

όχι για να αποσπάσουν την προσοχή σου
 

μα για να σου πουν ότι κάποτε,

κάποιοι 

αποσπάστηκαν 

από τα ήσυχα μεσημέρια τους.

©Κ.Κ-CaRiNa

__*__

Το όραμα

Gustave Moreau - The apparition,1876 (water colour)

~*~

Με αφόρετες λέξεις 
θα γεμίσω τη σελήνη σου
σ' ένα ρυθμό αδιάφορο στο χρόνο
κι αν η Σαλώμη ντύθηκε το χρώμα του θανάτου σου
δεν μπόρεσε να πάρει τη ψυχή σου
παρά βλέποντας τα μάτια σου κλειστά
ψιθύρισε..

"Θα το φιλήσω το στόμα σου Γιοχαναάν, θα το φιλήσω"

~*~

© Κ.Κ.-CaRiNa

Ξεδιπλώνοντας

Balmorhea - The Winter
χρήστης MusicLovers

Ξεδιπλώνοντας

Παγωμένες ψυχές
σε λιωμένες φιγούρες.
Πλεονέκτημα η ακαμψία του πάγου,
στην ακαμψία του βλέμματος

και πληθαίνουν

Ξεδίπλωσε τα χέρια
κι ας σπάσουν κομμάτια
μόνο κομμάτια είναι
πληγές
θα κλείσουν
και πρότεινέ τα 
κάποια άλλα θα τ΄αρπάξουν

εκεί μπορεί
να λιώσει κι ή ψυχή σου
άφοβα
σε μια ανθρώπινη αγκαλιά.

Δύσκολοι καιροί
η εποχή του ψύχους έρχεται.

Μια αγκαλιά 
άνθρωποι

μια αγκαλιά..



©Κ.Κ.-CaRiNa 

~*~

εκ του ανασφαλούς

Hand Study-DaVinci Leonardo

Χέρια 

χέρι
 
κρέμεται χαλαρά
 
αδιάφορα 

αφημένο στη δύναμη έλξης.

 

Μια καρπιαία στροφή
 
μια αιφνίδια εκτροπή
 
δομεί μια σχέση συγκράτησης και
 
διατείνοντάς την στον ουρανό  

εκφράζει 

παρακλητική χροιά.

©Κ.Κ.-CaRiNa
 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Q1

Τον τελευταίο χρόνο,μέσα σ' ένα περιβάλλον αγωνίας,αβεβαιότητας και προσπάθειας επιβίωσης,η απελπισία ωθεί πολλούς ανθρώπους να γίνουν  αυτόχειρες.Σ'αυτό το κλίμα απασχόλησε τη σκέψη μου,η μαχητικότητα των αστέγων και η (μη)παραίτηση....

ποια προσδοκία και ποιο νόημα 

                        συντηρεί τον άστεγο στη ζωή
                                       και δεν επιλέγει την παραίτηση;

©Κ.Κ. - CaRiNa

___________

Iannis Xenakis - Kraanerg

ModeRecords

                    
  Άδολος 

 Διόπτρες αγγέλων μεγαλουργούν στην πλάτη μας,

                                                                       καλώντας στην μοναξιά μας βήματα αβάτων.

©Κ.Κ-CaRiNa 

~.o.o.o.~ 

Λιθώ

Θέλεις να απαντάς σε μία πανσέληνο 
ενώ σε βαραίνει η ενοχή της ολότητάς της 
να αναδυκνύεις το επόμενο στάδιο ως αστασία του όλου
μιας πορείας χωρίς μέσον και μιας απορίας του "Που".

  
©K.K,-CaRiNa

. _~_~_~.

Lantsias Stayros - Epistrofh

                φλόγες γυμνωμένες από θέρμη

σε δρόμους με αποδημήσατε

στάχτες με βλέμμα στον άνεμο             

     σμιλεύστε μου φτερά          

©Κ.Κ-Carina - "επιστρoφή"  

*

  

eκ - πτοσης

ω κωνιορτώς ππου σοικοσαι
οι ανωδηκί sου πτόσι
ήχνως γραφοις στων πεινακα
τοις κημολείας πρην λυόση...

~~~~~~~~~~~~~

©K.K-CaRiNa

σκιάς όραμα

Ashram - Maria and the violin's string

κι εκείνη στεκόταν σκιά στο φως
 

περιμένοντας ο ήλιος να κατοικήσει τα σκοτάδια της

  © K.K-CaRiNa

          *