Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Η αραβική εξέγερση που σαρώνει την αλαζονεία της ∆ύσης

ΤΟΥ ALAIN BADIOU  LE MONDE
 ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
Μέχρι πότε η Δύση, η διεθνής κοινότητααυτών που πιστεύουν πως είναι ακόµη οι αφέντες του κόσµου, θα συνεχίσει να κάνει µαθήµατα καλής διαχείρισης και καλής συµπεριφοράς σ’ ολόκληρη τη Γη; Δεν είναι γελοίο να βλέπει κανείς µερικούς διανοούµενους υπηρεσίας, υποχωρούντες στρατιώτεςτου σκοροφαγωµένου παράδεισου του καπιταλο-κοινοβουλευτισµού, να προσφέρουν το πρόσωπό τους στους υπέροχους λαούς της Τυνησίας και της Αιγύπτου, γιανα διδάξουνσ’ αυτούς τους άγριους λαούς το β και α βα της «δηµοκρατίας»; Οποία θλιβερή εµµονή της αποικιακής αλαζονείας!Δεν είναι άραγε φανερόπως εµείς είµαστε αυτοί που έχουµε να διδαχθούµε από τις τωρινές λαϊκές εξεγέρσεις;

Ναι, πρέπει ναείµαστε οι µαθητές αυτών των κινηµάτων και όχι οι ανόητοι καθηγητές τους. Διότι δίνουν ζωή, µετην ιδιοφυΐα των επινοήσεών τους, σε µερικές αρχές της πολιτικής που προσπαθούν εδώ και πολύ καιρό να µας πείσουν πως είναι απαρχαιωµένες. Και ιδιαίτερα στην αρχήαυτή πουδεν έπαυε να υπενθυµίζει ο Μαρά: όταν πρόκειται για την ελευθερία, την ισότητα, τη χειραφέτηση, οφείλουµε τα πάντα στις λαϊκές εξεγέρσεις.

Εχουµε δίκιο να εξεγειρόµαστε. Οπως ακριβώς τα κράτη µας προτιµούν τη διαχείρισηαπό τηνπολιτική,έτσι προτιµούν και τη διεκδίκηση από την εξέγερση και τη µεθοδική µετάβαση από οποιαδήποτε ρήξη. Αυτό που µας υπενθυµίζουν οιλαοί της Αιγύπτου και της Τυνησίας είναι πως η µόνη δράση που ανταποκρίνεται στο κοινό αίσθηµα της σκανδαλώδους κατοχής της κρατικής εξουσίας είναι η µαζική εξέγερση. Και πως στην περίπτωση αυτή, το µόνο σύνθηµα που µπορεί να ενώσει τις διαφορετικές συνιστώσες του πλήθους είναι: «Εσύ που είσαι εκεί πέρα, φύγε».

Μια σπίθα µπορείνα βάλειφωτιά στην πεδιάδα. Ολα αρχίζουν µετη διά πυρός αυτοκτονία ενός ανέργου. Αυτή η χειρονοµία διευρύνεται σε µερικές ηµέρες, σε µερικές εβδοµάδες, σε εκατοµµύρια ανθρώπους. Αυτό που συµβαίνει είναι ότι δηµιουργείται αιφνιδίως, όχι µια νέα πραγµατικότητα, αλλάµια µυριάδα νέων δυνατοτήτων.

Καµιά απ’ αυτές δεν αποτελεί επανάληψη του ήδη γνωστού. Γι’ αυτό είναι σκοταδιστικό να λέµε: «Αυτότο κίνηµα διεκδικεί τη δηµοκρατία»(εννοείται,αυτή που απολαµβάνουµε στη Δύση), ή «Αυτό το κίνηµαδιεκδικεί µια κοινωνική βελτίωση» (εννοείται, τη µέσηευηµερία του µικροαστού της πατρίδας µας). Αρχίζοντας σχεδόν από το τίποτε, αντηχώντας παντού, η λαϊκή εξέγερση δηµιουργεί άγνωστες δυνατότητες για ολόκληρο τον κόσµο. Η λέξη «δηµοκρατία» σχεδόν δεν προφέρεται στην Αίγυπτο. Μιλούν εκεί για νέα Αίγυπτο, γιααληθινό αιγυπτιακό λαό, γιαΣυντακτική Συνέλευση, για απόλυτη αλλαγή της ύπαρξης, για πρωτοφανείς και ώς τώρα άγνωστες δυνατότητες.

Ο λαός, µόνονο λαός, είναιο δηµιουργός της παγκόσµιας Ιστορίας. Είναι πολύ εντυπωσιακό τογεγονός ότι στη Δύση µας, οι κυβερνήσεις και ταµέσα ενηµέρωσης θεωρούν ότιοι εξεγερµένοι µιαςπλατείας τουΚαΐρου είναιο αιγυπτιακός λαός. Από πού κι ώς πού; Μήπως ο λαός, για τους ανθρώπους αυτούς, δεν περιορίζεται συνήθως είτε στην πλειοψηφία µιας δηµοσκόπησης, είτε στην πλειοψηφία µιας εκλογικής αναµέτρησης; Πώς γίνεται και ξαφνικά εκατοντάδες χιλιάδεςεξεγερµένοι γίνονται αντιπροσωπευτικοί ενός λαού 80 εκατοµµυρίων ανθρώπων; Είναι ένα µάθηµα που δεν πρέπει να ξεχαστεί, που δεν θα ξεχάσουµε. Οταν υπερβεί ένα ορισµένο όριο αποφασιστικότητας, επιµονής και θάρρους, ο λαός µπορεί πράγµατι να συµπυκνώσει την ύπαρξή του σε µια πλατεία, µια λεωφόρο, µερικά εργοστάσια, ένα πανεπιστήµιο… Χωρίς κοµµουνιστικό κίνηµα δεν υπάρχει κοµµουνισµός. Η λαϊκή εξέγερση για την οποία µιλάµε είναι ολοφάνερα χωρίς κόµµα, χωρίς ηγεµονική οργάνωση, χωρίς αναγνωρισµένοηγέτη. Υπάρχει καιρός για να διαπιστωθείαν αυτό το χαρακτηριστικόσυνιστά δύναµη ή αδυναµία. Σε κάθε περίπτωση είναι αυτό που την κάνει να έχει, µε µια πολύ αγνή µορφή, αναµφίβολα την πιο αγνή από την εποχή της Παρισινής Κοµµούνας, όλα τα χαρακτηριστικά µιας κίνησης κοµµουνισµού. Κοµµουνισµός εδώ πάει να πει: δηµιουργία από κοινού του συλλογικού πεπρωµένου.

Βλέπουµε χριστιανούς να φυλάνε σκοπιά, όρθιοι, για να προσέχουν τους µουσουλµάνους, σκυφτούς στην προσευχή τους. Βλέπουµε τους εµπόρους να δίνουν τροφή στους άνεργους και τους φτωχούς. Βλέπουµε όλουςνα µιλάνε µε τους άγνωστους διπλανούς τους. Τοσύνολο αυτών των καταστάσεων αποτελεί την κίνηση κοµµουνισµού. Δόξα στους λαούς της Τυνησίας και της Αιγύπτου που µαςυπενθυµίζουν το αληθινό καιµοναδικό πολιτικό καθήκον: απέναντιστο Κράτος,η οργανωµένη πίστη στην κίνηση κοµµουνισµού (στην από κοινού δηµιουργία του συλλογικού πεπρωµένου). Διαπιστώνουµεπάντωςότι υπήρξαν εκατοντάδες νεκροί και άνθρωποιεξακολουθούν καθηµερινά να σκοτώνονται. Και εδώ, ποιος πλήρωσε µε τη ζωή του, αν όχι οι νέοι που προέρχονται από τους φτωχότερουςπληθυσµούς;Ας θυµούνται οι µεσαίες τάξειςπως, την κρίσιµη στιγµή, τη διάρκεια της εξέγερσης εγγυήθηκε µόνον η απεριόριστη στράτευση των λαϊκών αποσπασµάτων. Η αµυντική βία είναι αναπόφευκτη.

Σίγουρα δεν είναι αντιλαϊκά και κατά βάθος παράνοµα µόνο τα κράτη των αραβικώνχωρών. Οποιοκι αν είναι το µέλλον τους, οιεξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο έχουν παγκόσµια σηµασία.Δείχνουν νέες δυνατότητες, η αξίατων οποίων είναι διεθνής.

Αυτό που µας υπενθυµίζουν οι λαοί της Αιγύπτου και της Τυνησίας είναι πως η µόνη δράση που ανταποκρίνεται στο κοινό αίσθηµα της σκανδαλώδους κατοχής της κρατικής εξουσίας είναι η µαζική εξέγερση
ο αλέν Μπαντιού είναι γάλλος φιλόσοφος


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
από ΤΑ ΝΕΑon line
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4619925

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου