Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Νευροβιολογία εαυτού-Θ.Κωνσταντινίδης


_





 " Με βάση τα πειράματα, η ελευθερία μας είναι η ελευθερία του βέτο της κίνησης. Η ελευθερία του να την αναστήλουμε την κίνηση. Και φυσικά έχει συνέπειες αυτό, υπό την έννοια ότι, εάν μια κίνηση αντί να είναι να πατήσει ένα κουμπί στο πληκτρολόγιο είναι να πατήσει μια σκανδάλη και γίνεται εν βρασμώ ψυχής, έχει 50μιλισέκοντ ή ένα δευτερόλεπτο να την αναστήλει. Αυτός είναι ο χρόνος άσκησης της ελευθερίας μας με βάση τα δεδομένα τα πειραματικά. "

_


Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Inside the Mirror - Andrei Tarkovsky






Όνειρα και κινηματογράφος μοιράζονται την ίδια πρώτη ύλη: τις εικόνες. Ωστόσο, ο τρόπος που αυτές οργανώνονται δεν είναι κοινός στις δύο περιπτώσεις, κάτι που οφείλεται στη ριζικά διαφορετική αντίληψη του χρόνου (αρκεί να αναλογιστούμε πόσα …δίωρα φιλμ χωρούν σε πέντε λεπτά ύπνου!). Οι ταινίες του Andrei Tarkovsky, και ειδικότερα ο Καθρέφτης, αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ποτέ άλλοτε ένα φιλμ δεν άγγιξε με τέτοια επιτυχία τη φύση του ονείρου, χάρη στην αντιμετώπιση που επιφυλάσσει ο σκηνοθέτης στον παράγοντα «χρόνος». Αυτός συλλαμβάνεται ως μια παρουσία πολυδιάστατη και το παρόν, μια καταπιεστική θαρρείς κινηματογραφική σύμβαση (όλες οι ταινίες είναι καταδικασμένες να παρακολουθούνται σε αυτόν), εδώ διασπάται στα ημιτόνιά του. Έτσι, όλα καταλήγουν να αποτελούν θέμα ρυθμού και ο σπουδαίος Ρώσος δημιουργός ενορχηστρώνει τους διαφορετικούς κώδικες που μεταχειρίζεται (χρώμα, φως, ήχος, μουσική, ερμηνείες) με μία ανεπανάληπτη μαεστρία. Σε μια αξέχαστη σκηνή, η βροχή εισβάλλει μέσα στο σπίτι (όπως στη Nostalghia, το χιόνι θα πέσει μέσα στην εκκλησία), στέκοντας ως απόδειξη ότι για τον Tarkovsky η ζωή εξελίσσεται και αναλύεται σε χρονικά παρακλάδια παράλληλα με τις όποιες χωρικές συνιστώσες. Δε χρειάζεται το εκβιαστικό δραματουργικό εργαλείο των flashbacks για να εικονογραφήσει αυτήν την αλήθεια (του) - αρκεί μία απλή κίνηση της κάμερας που καταλήγει να κοιτάζει στον καθρέφτη.

Και τι άλλο θα μπορούσε να βλέπει μέσα σε αυτόν πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό; Το Mirror είναι ίσως η πιο καθαρή περίπτωση αυτοβιογραφικού φιλμ. Ο Tarkovsky δήλωσε πως ό,τι παρακολουθούμε στα εκατό λεπτά της ταινίας προέρχεται από την μνήμη του και όχι από τη φαντασία του. Η αφήγηση βρίθει αυτοαναφορικών συμβολισμών. Το σπίτι της παιδικής ηλικίας του κεντρικού ήρωα κατασκευάστηκε ακριβώς στο σημείο όπου βρισκόταν το πραγματικό πατρικό του σκηνοθέτη. Η ποίηση του πατέρα του, Arseni Tarkovsky, οδηγεί τις εικόνες (λέξεις) και τις σκηνές (στίχους). Η σύζυγός του, Larissa, αναλαμβάνει τον ρόλο της γειτόνισσας και η θετή του κόρη εμφανίζεται ως το κοκκινομάλλικο κορίτσι με το οποίο ήταν ερωτευμένος ο ήρωας στα εφηβικά του χρόνια. Η πιο σημαντική παρουσία όμως, και αυτή που μας δίνει το κλειδί για να αισθανθούμε (όχι να κατανοήσουμε) την ταινία, είναι η μητέρα του Tarkovsky, Maria Ivanovna, σε ένα μικρό ρόλο. Αρκετός όμως για να αναδειχθεί ο Καθρέφτης σε ένα γράμμα αγάπης του σκηνοθέτη για τη γυναίκα που τον γέννησε και που μόνη της, ενάντια σε τόσες αντιξοότητες, κατάφερε να μεγαλώσει αυτόν και την αδερφή του. Η απουσία του πατέρα είναι διάχυτη σε αυτήν την ελεγεία για τη χαμένη αθωότητα. Ο ήρωας, και αυτός πατέρας πλέον, δεν θα εμφανιστεί μπροστά στην κάμερα. Θα μείνει ένας εκτός κάδρου αφηγητής, μια ακραία όσο και εύστοχη υϊοθέτηση υποκειμενικής ματιάς στο σινεμά. Εκτός κάδρου, αλλά εντός του καθρέφτη. Γιατί εκεί ανακλώνται όσες στιγμές κατοικούν στην μνήμη του και, εν τέλει, καθορίζουν όλα όσα είναι.

Η ταινία θα διακρίνει ανάμεσα στη βιωμένη ιστορία του ήρωα και την Ιστορία που πορεύεται παράλληλα. Τα επίκαιρα από τον Ισπανικό εμφύλιο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την έκρηξη της ατομικής βόμβας και την υποδοχή των Ρώσων στρατιωτών παρουσιάζονται αποστασιοποιημένα. Δεν τέμνονται με τη ζωή του και η όποια μομφή για αυτήν την νοοτροπία από πλευράς του σκηνοθέτη, εξουδετερώνεται με ένα απλό ερώτημα του αφηγητή: «Μήπως έχουμε γίνει υπερβολικά αστοί; Και ο αστισμός μας είναι ασιατικός…». Παράλληλα με την αναδρομή στη ζωή του, τον βλέπουμε να αγωνίζεται για να συνθέσει την ταυτότητα του ρωσικού έθνους και να μπορέσει να τοποθετήσει εαυτόν κάτω από τη στέγη της. Σε μια εξόχως συμβολική σκηνή, μια καθισμένη γυναίκα για την οποία δεν μαθαίνουμε τίποτα άλλο στην πορεία του φιλμ, ζητάει από τον Ιγκνάτ, τον γιο του ήρωα, να διαβάσει το γράμμα του Πούσκιν. Πρόκειται για τον χαρακτήρα που θα ενώσει τη γεμάτη ρωγμές συνέχεια του χρόνου και θα υπενθυμίσει τους πολιτιστικούς δεσμούς που έρχονται από το παρελθόν. Άλλωστε η ίδια η ζωή είναι μια ρωγμή στη συνέχεια του θανάτου και ο «μεταφυσικός» Tarkovsky το γνωρίζει καλά και την κινηματογραφεί σαν ένα αέναο κύκλο που μας δόθηκε από τον αιώνιο Θεό.

Όσο και να διαφωνώ με αυτήν την σκέψη, δεν μπορώ παρά να στέκομαι εμβρόντητος μπροστά στην βαθιά πίστη του σκηνοθέτη που κάνει το καθετί να μοιάζει οργανικά συνδεδεμένο σε ένα Όλον. Η κάμερα καταγράφει τη συνάντηση του Πνεύματος με την Ύλη: τα φύλλα των δέντρων χορεύουν στη βροχή και το απέραντο γρασίδι υποκλίνεται στον άνεμο. Θα παρακολουθήσουμε την διαβρωτική επίδραση του χρόνου πάνω στα υλικά αντικείμενα, τα οποία και αντιπαραβάλλονται στην ανθρώπινη παρουσία: ο Tarkovsky αντιλαμβάνεται την τελευταία ως μια ύπαρξη πρωτίστως πνευματική που εξελίσσεται στο άπειρο. Ο ήρωας, υποφέροντας από μία ανίατη ασθένεια, στρέφεται στις εικόνες που έχει φυλάξει η μνήμη, λίγο πριν η ψυχή του εγκαταλείψει το κέλυφός της. Όπως και στο Ivan’s Childhood, ο θεατής δύσκολα εντοπίζει τι είναι αλήθεια και τι όνειρο, τι συμβαίνει στο παρόν και τι έρχεται από το παρελθόν. Άλλωστε, δεν έχει καμία σημασία αφού το ένα ενυπάρχει στο άλλο. Μόνο που τη χαρά μου σκιάζει η αναμονή του ξυπνήματος.


πηγή : blog : Παράλληλα βλέμματα



_____________________________________________________



Ο ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ



«Όταν τελείωσα την πρώτη εκδοχή του "Καθρέφτη", που αρχικά είχε τον τίτλο "Μια άσπρη, κάτασπρη μέρα", συνειδητοποίησα ότι από κινηματογραφική άποψη η συλλογή δεν ήταν διόλου σαφής, ήταν απλώς μια αναπόληση, γεμάτη ελεγειακή θλίψη και νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια –και δεν είχα αυτό στο μου. Ολοφάνερα κάτι έλειπε από το σενάριο, κι αυτό που έλειπε ήταν κρίσιμο. Οπότε, ακόμα κι όταν πρωτομελετούσα το σενάριο η ψυχή της ταινίας δεν είχε έρθει ακόμα να κατοικίσει το σώμα της. Συνειδητοποιούσα έντονα την ανάγκη να βρω μια λέξη-κλειδί που θα υψώσει την ταινία πάνω από το επίπεδο της λυρικής βιογραφίας. […]

Ο "Καθρέφτης" είναι μεταξύ άλλων η ιστορία του σπιτιού όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο αφηγητής, η ιστορία του αγροκτήματος όπου γεννήθηκε, εκεί που έζησαν οι γονείς του. Το χτίσμα αυτό, που είχε γίνει ερείπιο με τα χρόνια, ανακατασκευάστηκε, «αναστήθηκε» από φωτογραφίες κι έγινε ακριβώς όπως ήταν. […]

Ο "Καθρέφτης" δεν ήταν απόπειρα να μιλήσω για τον εαυτό μου, κάθε άλλο. Αφορούσε τα αισθήματά μου απέναντι σε αγαπητά μου πρόσωπα, τη σχέση μου μαζί τους, τον μόνιμο οίκτο μου γι’ αυτά, και τη δική μου ανεπάρκεια, το αίσθημα ότι δεν εκπλήρωσα το καθήκον μου. Τα επεισόδια που θυμάται ο αφηγητής κάποια στιγμή ακραίας κρίσης του προκαλούν μεγάλο πόνο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, τον γεμίζουν θλίψη και ταραχή… […]

Δυσκολεύτηκα αφάνταστα να εξηγήσω σε πολλούς ανθρώπους ότι δεν υπάρχει κρυμμένο, κρυπτογραφημένο νόημα στην ταινία, ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την επιθυμία μου να πω την αλήθεια. Συχνά οι διαβεβαιώσεις μου προκαλούσαν δυσπιστία, ακόμα και απογοήτευση. Προφανώς ορισμένοι ήθελαν περισσότερα, χρειάζονταν μυστικά σύμβολα και κρυφά νοήματα. Δεν ήταν συνηθισμένοι στην ποιητική της κινηματογραφικής εικόνας. […]

Ήθελα να διηγηθώ την ιστορία του πόνου που βασανίζει έναν άνθρωπο όταν νιώθει πως δεν μπορεί να ξεπληρώσει τους δικούς του για όσα του έχουν δώσει. Νιώθει ότι δεν τους αγάπησε αρκετά, κι αυτή η εντύπωση τον βασανίζει.[…]

Πιστεύω ότι στον "Καθρέφτη" τα επίκαιρα και οι παιγμένες σκηνές έσμιξαν τελείως φυσιολογικά, σε σημείο μάλιστα που πολλές φορές άκουσα ανθρώπους να λένε ότι τα επίκαιρα τους φάνηκαν σκόπιμες ανακατασκευές για να δίνουν εντύπωση επίκαιρων. Το ντοκιμαντερίστικο στοιχείο είχε γίνει οργανικό μέρος της ταινίας.

[…]…το μοντάζ του "Καθρέφτη" χρειάστηκε τεράστια δουλειά. Υπήρχαν γύρω στις είκοσι ή και παραπάνω εκδοχές. Δεν εννοώ απλώς αλλαγές στη σειρά ορισμένων πλάνων, αλλά μείζονες μεταβολές στην υπάρχουσα δομή, στη διαδοχή των επεισοδίων. Ορισμένες φορές η ταινία έδινε την εντύπωση ότι δεν μπορεί να μονταριστεί, που σημαίνει ότι στο γύρισμα είχαν γίνει απαράδεκτες παραλείψεις και σφάλματα. Η ταινία δεν στεκόταν στα πόδια της, δεν έπαιρνε μορφή, σωριαζόταν χάμω, εκεί που την παρακολουθούσες, δεν είχε ενότητα, αναγκαία εσωτερική σύνδεση, λογική. Και μια ωραία πρωία, όταν καταφέραμε με κόπο να μηχανευτούμε κάποια νέα, απεγνωσμένη αναδιάρθρωση, ιδού η ταινία! Το υλικό ζωντάνεψε, τα μέρη του άρχισαν να λειτουργούν πάλι σαν να τα συνέδεε η κυκλοφορία του αίματος, και την ώρα που προβαλλόταν αυτή η τελευταία απεγνωσμένη απόπειρα στην οθόνη, η ταινία γεννιόταν μπροστά στα μάτια μας.

Καιρό πολύ δεν μπορούσα ακόμα να πιστέψω στο θαύμα: η ταινία είχε σταθεί στα πόδια της. Ήταν σοβαρή απόδειξη ότι το γύρισμα είχε γίνει καλά. Προφανώς τα μέρη ενώθηκαν από μια εγγενή τάση του ίδιου του υλικού, η οποία αναπτύχθηκε στα γυρίσματα κι αν το πιστεύαμε απόλυτα πως βρίσκεται εκεί, δεν θα αμφιβάλλαμε ποτέ ότι η ταινία θα συναρμολογηθεί –ήταν μες τη φύση της. Κι έπρεπε να ολοκληρωθεί, νόμιμα και αυθόρμητα, εφόσον αναγνωρίζαμε το νόημα των πλάνων και τη ζωτική τους αρχή. Και όταν, δόξα το Θεώ, ολοκληρώθηκε, τι ανακούφιση νιώσαμε όλοι!

Ο χρόνος που διέτρεχε όλα τα πλάνα είχε βρει τα σκόρπια κομμάτια του και τα είχε συνταιριάσει.

Στον "Καθρέφτη" υπάρχουν διακόσια πλάνα –πολύ λίγα, αν σκεφτεί κανείς ότι ταινίες παρόμοιας διάρκειας έχουν συνήθως πεντακόσια, ο μικρός αριθμός οφείλεται στη μεγάλη τους διάρκεια. […] 

Ο Βλαντιμίρ Γιουσόφ ήταν οπερατέρ σε όλες μου τις ταινίες, έως και το "Σολάρις". Όταν διάβασε το σενάριο του "Καθρέφτη", αρνήθηκε να το γυρίσει. Είπε ότι του προκαλεί απέχθεια από ηθική άποψη η καθαρά αυτοβιογραφική φύση του έργου, τον ενοχλούσε και τον νευρίαζε ο υπερβολικά προσωπικός, λυρικός τόνος όλης της αφήγησης και η επιθυμία του δημιουργού να μιλήσει αποκλειστικά για τον εαυτό του (όπως ανέφερα προηγούμενος, ίδια αντίδραση είχαν και οι συνάδελφοί μου). Φυσικά ο Γιουσόφ ήταν ειλικρινής και ντόμπρος, πίστευε στ’ αλήθεια ότι δεν ήμουν και πολύ σεμνός. Ωστόσο, αφού γύρισα την ταινία με οπερατέρ τον Γκεόργκι Ρέρμπεργκ, παραδέχτηκε μπροστά μου: «Σιχαίνομαι που το λέω, Αντρέι, αλλά είναι η καλύτερή σου ταινία». Ελπίζω και η παρατήρηση να ήταν εξίσου ειλικρινής.» 

Αντρέι Ταρκόφσκι "Σμιλεύοντας το χρόνο" μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας. Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1987


____________________________________






Απόσπασμα συνέντευξης του Αντρέι Ταρκόφσκι στον Λοράνς Κοσέ



Στους Γάλλους ο Καθρέφτης θυμίζει τον κόσμο του Προυστ, αυτόν της μνήμης.
 

Για τον Προυστ ο χρόνος είναι κάτι περισσότερο απ' το χρόνο. Για ένα Ρώσο, ολ' αυτά δεν είναι πρόβλημα. Εμείς οι Ρώσοι πρέπει να προφυλαχτούμε. Στον Προύστ επρόκειτο περισσότερο για την επέκτασή του. Υπάρχει μια πολύ δυνατή παράδοση της ρώσικης λογοτεχνίας με επίκεντρο ακριβώς τις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις, την προσπάθεια να κανονιστούν οι λογαριασμοί του καθενός με το παρελθόν, τον τρόπο να μεταβληθεί. 

Και ο Καθρέφτης, ήταν αυτό; Μια επανάληψη αυτού του λογοτεχνικού είδους; 

Ναι. Αυτή η ταινία εξάλλου προκάλεσε πολλές συζητήσεις ανάμεσα σε Ρώσους θεατές. Κάποια μέρα οργανώθηκε μετά από μια προβολή, μια ανοιχτή συζήτηση που, όμως, τράβηξε σε μάκρος. Μετά τα μεσάνυχτα, μια καθαρίστρια ήρθε για να καθαρίσει την αίθουσα, θέλοντας να μας διώξει. Είχε δει την ταινία νωρίτερα και δεν καταλάβαινε γιατί συζητούσαμε τόσο πολύ εξαιτίας του Καθρέφτη. Μας λέει: «Κι όμως όλα είναι πολύ απλά. Κάποιος αρρώστησε και φοβάται το θάνατο. Ξαφνικά θυμήθηκε όλο το κακό που είχε προκαλέσει στους άλλους και θέλησε να εξαγνιστεί ζητώντας συγγνώμη». Αυτή η απλή γυναίκα είχε καταλάβει τα πάντα, είχε αντιληφθεί τη μεταμέλεια της ταινίας. Οι Ρώσοι ζουν σταθερά μ' αυτόν τον παρόντα χρόνο μέσα τους. Η λογοτεχνία το κάνει αυτό και οι απλοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν πολύ καλά. Ο Καθρέφτης, μ' αυτή την έννοια, είναι λίγο η Ιστορία των Ρώσων, η Ιστορία της μεταμέλειάς τους. Ενώ οι κριτικοί που βρίσκονταν σ' αυτή την αίθουσα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα απ' την ταινία -κι όσο πάει, λιγότερο καταλαβαίνουν- αυτή η γυναίκα που δεν είχε καλά-καλά τελειώσει το δημοτικό μάς έλεγε με τον τρόπο της την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που υπάρχει στην μεταμέλεια του Ρώσικου λαού. 

Πηγή: Antoine de Baecque ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ μια ξενάγηση στο έργο του, μετάφραση: Δώρα Δημητρούλια, εκδόσεις Γκοβόστης. Αθήνα 1991)


_




ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ


[…] Ποιο είναι το αντικείμενο που ταλανίζει τον Ταρκόφσκι και, στο επίπεδο της μυθοπλασίας της ταινίας του, το συγγραφέα - αφηγητή; Είναι η ιστορία που έζησε –η βιωμένη Ιστορία- που δεν πρέπει να συγχέεται με την Ιστορία που τελέστηκε αλλά δε βιώθηκε, και την οποία τη βγάζει στο περιθώριο σαν άχρηστη για τα υπαρξιακά προβλήματα του ατόμου. Είναι συγκεκριμένα: Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, ο β’ παγκόσμιος πόλεμος, ο σταλινισμός και η Χιροσίμα. (Σημειώνουμε ενδεικτικά πως ο Ταρκόφσκι γεννήθηκε το 1932). Αυτή η θραυσματική Ιστορία λειτουργεί μόνο σαν «ενόχληση» της συνείδησης και σαν παρακώλυση της προσωπικής ευτυχίας. Κι ακριβώς αυτή η αδύνατη ευτυχία είναι τελικά το θέμα της ταινίας: Την καθιστά αδύνατη το φράγμα του πολυεδρικού καθρέφτη, της συνείδησης δηλαδή, που μένει εγκλωβισμένη και πάσχουσα, εξαιτίας ακριβώς της Ιστορίας.[…]

Βασίλης Ραφαηλίδης Βήμα 4/Δεκεμβρίου/1979 (Λεξικό ταινιών τόμος lV, εκδόσεις Αιγόκερος, Αθήνα 1982)


«Όταν ο θεατής φτάσει, καταγοητευμένος, στην τελευταία εξαίσια εικόνα της ταινίας του Ταρκόφσκι, ίσως μπορέσει να αντιλήφθη τι σημαίνει ο τίτλος, ίσως μπορέσει δηλαδή να καταλάβει ότι μέσα σ’ αυτό τον "Καθρέφτη" η πραγματικότητα δεν αποδίδεται αλλά κομματιάζεται και ότι είναι άλλος κόσμος που ανασυνθέτεται με τα συντρίμμια της. Με άλλα λόγια ο καθρέφτης για τον Ταρκόφσκι δεν είναι παρά αυτό το κομμάτιασμα που μέσα στο πραγματικό ανοίγεται σε μια αναζήτηση του φαντασιακού. Κι αυτό το φαντασιακό, μακριά απ’ το να είναι γραμμικό, εκρήγνυται, οι αναπολήσεις, η μνήμη λύνουν τη συνοχή της αφήγησης, την τεμαχίζουν, την σκορπάνε με αριστοτεχνικό τρόπο όσο και πρωτοποριακό.

Ο Αλέξης, ο ήρωας, ο σκηνοθέτης, σκύβει πάνω στο παρελθόν του, η μητέρα του και η γυναίκα του συγκλίνουν σ’ ένα μοναδικό πορτρέτο γυναίκας (έξοχα ερμηνευμένο από τη Μαργαρίτα Τερέχοβα) ο γιος του, ο Ινιάτ, ταυτίζεται κάπως παράξενα με τον ίδιο του τον εαυτό –σαν παιδί- μέσα στις αναμνήσεις του. Το παρελθόν και τα πολλαπλά επίπεδά του, διασταυρώνονται με το παρόν, ενώ ο χώρος –διαμέρισμα μέσα στη Μόσχα "η ντάτσα" σε μια ονειρεμένη εξοχή- εναλλάσσεται ανάλογα με το συνειρμό της αφήγησης. Η ίδια η ιστορία, παρούσα μέσα από το μωσαϊκό σαν σημείο αναφοράς μιας τραυματισμένης μνήμης και όχι τόσο σαν ροή που κινείται με τη λογική της ταξικής πάλης, όπως μας τόμαθε ο μαρξισμός.

Έχουμε εδώ βέβαια να κάνουμε με έργο εντελώς ποιητικό όπου επιπλέει αυτό που κατά κάποιο τρόπο λέμε "ρώσικη ψυχή", αλλά πρέπει να διευκρινίσουμε ότι όταν στην ταινία γίνεται αναφορά στον Ντοστογιέφσκι και στους "Δαιμονισμένους" ή όταν ακούμε με κάποια έμφαση τα ποιήματα του πατέρα του σκηνοθέτη, Αρσένη Ταρκόφσκι, αυτό που μας λέγεται δεν είναι τόσο το οργανωμένο "πνεύμα" του λαού ή της γης όσο μια απουσία, ένα ίχνος της σκέψης, ένα ρευστό, πλανώμενο, εύθραυστο "συναίσθημα" χωρίς σκοπιμότητα, σχεδόν μια άρνηση της ταυτότητας.

Θελημένα σ’ αυτό το σημείωμα δεν προσπαθώ μια ερμηνεία της ταινίας, ούτε θέλω να τη διηγηθώ σαν μια παραδοσιακή ιστορία: η ταινία βλέπεται όπως διαβάζεται ένα μεγάλο ποίημα. Το να μπεις μέσα δεν είναι απλό πράγμα, αλλά αφότου αφήνεσαι να σε παρασύρει χωρίς να παραιτηθείς ωστόσο από μια έντονη διανοητική δραστηριότητα, τότε οι εικόνες ασύλληπτης πλαστικότητας του Ταρκόφσκι σε κατακτάνε ολοκληρωτικά. Αυτός ο "καθρέφτης" κολλάει στο πετσί σου και η πολυεδρικότητά του φανερώνει όλα του τα μυστικά»

Μ. Δημόπουλος

__________________________________

αποσπάσματα από ανάρτηση στο koinotopia.gr


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Έζησες








Λίγα βήματα σε χωρίζουν απ’ το θάνατο

πλησίασε χορεύοντας

Λίγα δάκρυα στο πρόσωπό σου

ασ’ τα να σε δροσίσουν

Λίγες λέξεις σε χωρίζουν απ΄ την άβυσσο της ψυχής σου

πες τες αργά και δυνατά



Άνοιξε την αγκαλιά σου στον άνεμο

άσε να σε παρασύρει

μη κόψεις το άνθος μύρισέ το

είναι η ευωδιά μιας άνοιξης που σου χαρίζεται




Ένα μάτσο παραφωνίες

Λίγα αποτσίγαρα

και δυο σκισμένα ρούχα


θα θυμίζουν ότι κάποτε έζησες


©by K.K.-Carina




Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Genocide Warning: Turkey Is Planning Genocide in Northeast Syria

Genocide Warning:
Turkey Is Planning Genocide in Northeast Syria

 

 

January 17, 2019 | Dr. Gregory H. Stanton I Genocide Watch


Kurds, Christians, and Yezidis in Northeast Syria are at grave risk of genocide by the armies of Turkey and Syria. The genocide will be supported by Russia and Iran.  Turkey and Iran have sizable Kurdish minority populations, which they consider threats to ethnic and national unity. 100,000 Christians live in the area Turkey will invade. Turkey and its predecessor, the Ottoman Empire, have a century old history of genocide against Christians.

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan has announced his intention to create a “twenty-mile buffer zone” in northeastern Syria, an area now controlled by the Kurdish and Arab Syrian Democratic Forces.  He has conducted a diplomatic offensive to get promises of non-interference from Russia, Iran, and the US for his invasion of Syria.  Turkey has already stationed tens of thousands of troops, tanks, and heavy artillery along the Syrian border.  When President Trump announced that US troops would withdraw from Syria, he did so after a call from Erdoğan.  

Turkey began its invasion of Syrian Kurdish territory a year ago on January 20, 2018 when the Turkish Army launched cross-border military operations into Afrin in northwestern Syria with the code name "Operation Olive Branch," The mission aimed to oust Syrian Kurdish People’s Protection Units (or YPG) from the district of Afrin.

Turkey considers the YPG to be an extension of the Kurdish Workers' Party (PKK), which has been waging an insurgency within Turkey since 1984 to achieve Kurdish human rights and regional autonomy. The YPG denies being an extension of the PKK and has been allied with the United States and other countries in the fight against the Islamic State/Da'esh since 2014.

The Turkish Armed Forces conducted their invasion of Afrin with no concern for the laws of war, dropping bombs and shelling towns indiscriminately. Hundreds of civilians around Afrin, including Christians, Yazidis, and other religious minorities displaced by the Syrian war and by Da'esh, were killed. Turkish forces intentionally targeted civilians, a war crime, and forceably displaced most of Afrin’s population, a crime against humanity.

The Turkish government has characterized the YPG as a "terrorist organization," casting its invasion of Syria as an anti-terror operation. It has also referred to its aggression against Syria as "jihad," echoing language used by ISIS. The term "terrorist" is used in Turkey as a term to dehumanize Erdoğan opponents and legitimize the suppression of human rights and freedoms.

Turkey has become a police state. Since the attempted coup of 2015, the Turkish government has dismissed over 100,000 civil servants and jailed thousands of teachers, professors, journalists, politicians, and civil society leaders. for being suspected supporters of "the coup." Many of these detainees have been charged with terrorism.; The term "terrorist" has been used to justify torture and murder of Erdoğan opponents.

The Afrin operation is similar to "anti-terror" operations conducted in Kurdish towns in Southeast Turkey for many years.  In towns like Cizre, Turkish troops displaced the population, imposed harsh curfews, cut off water and electricity supplies, killed thousands of civilians, destroyed churches and mosques, pillaged homes, and bombed towns into rubble. In Cizre -- as in Afrin -- the bodies of killed female fighters were mutilated, videotaped, and shared widely on social media by Turkish soldiers.

The Turkish military and the other forces under its leadership, including Al Qaeda and Da'esh fighters, declared total control of Afrin on March 25, 2018. They have pursued a policy of "demographic change" in Afrin by settling villages with Turkmen and Arab families originally from outside of the area.  Reports from occupied Afrin tell of dozens of girls and young women being kidnapped by Turkish and jihadi forces and subjected to systematic rape.

Erdoğan has vowed to continue the Turkish invasion further east to Manbij and Kobane in Syria as well as to the Sinjar and Nineveh regions of Iraq, ostensibly to destroy the PKK, but actually to drive Kurds out of all Syrian border areas with Turkey. Turkey's aggression into neighboring states threatens the long-term security of all Kurdish, Christian, and Yezidi populations in the region.  Turkey’s intention is genocide.




___




Κούρδοι, Χριστιανοί και Γιαζίντι, στη βορειοανατολική Συρία διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο γενοκτονίας από τους στρατούς της Τουρκίας και της Συρίας. Η γενοκτονία θα υποστηριχθεί από τη Ρωσία και το Ιράν. Η Τουρκία και το Ιράν έχουν σημαντικούς πληθυσμούς κουρδικών μειονοτήτων, οι οποίοι θεωρούν ότι απειλούν την εθνική και διεθνή ενότητα. Η Τουρκία πρόκειται να εισβάλλει σε μια περιοχή όπου ζουν 100.000 χριστιανοί. Η Τουρκία και ο προκάτοχός της, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχουν μια αιώνα ιστορία γενοκτονίας ενάντια στους χριστιανούς.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δημιουργήσει μια “twenty-mile buffer zone” ζώνη ασφαλείας" στη βορειοανατολική Συρία, μια περιοχή που τώρα ελέγχεται από τις Δημοκρατικές Δυνάμεις των Κούρδων και τους Άραβες της Συρίας. Έχει επιδοθεί σε ένα διπλωματικό "πόλεμο"για να κερδίσει υποσχέσεις για μη παρέμβαση εισβολής του στη Συρία, από τη Ρωσία, το Ιράν και τις ΗΠΑ . Η Τουρκία έχει ήδη τοποθετήσει δεκάδες χιλιάδες στρατεύματα, δεξαμενές και βαριά πυροβολικά κατά μήκος των συριακών συνόρων. Όταν ο Πρόεδρος Τράμπ ανήγγειλε ότι τα στρατεύματα των ΗΠΑ θα αποχωρούσαν από τη Συρία, το έπραξε μετά από πρόσκληση του Ερντογάν.

Η Τουρκία ξεκίνησε την εισβολή της στο Κουρδικό έδαφος της Συρίας πριν από ένα χρόνο στις 20 Ιανουαρίου 2018, όταν ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία με την κωδική ονομασία "Operation Olive Branch". Η αποστολή αποσκοπούσε στο να εξαφανίσει τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (ή YPG) από την περιοχή Afrin.

Η Τουρκία θεωρεί το YPG ως μια επέκταση του Εργατικού Κουρδικού Κόμματος (PKK), το οποίο κάνει αντaρσία στην Τουρκία από το 1984 για να προασπίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κούρδων και να κερδίσει την αυτονομία της περιφέρειας. Το YPG αρνείται ότι είναι επέκταση του PKK και έχει συμμαχήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους / Da'esh από το 2014.

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποίησαν την εισβολή τους στην Αφρίν, χωρίς να λάβουν υπόψιν τους νόμους του πολέμου, ρίχνοντας βόμβες αδιάκριτα. Εκατοντάδες πολίτες γύρω από το Αφρίν σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών, των Γιαζίντι και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων που εκτοπίστηκαν από τον πόλεμο της Συρίας και από τον Ντα'ες. Οι τουρκικές δυνάμεις, σκόπιμα, στοχεύουν τους πολίτες, και εκτοπίζουν δυναμικά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού το Αφρίν, διαπράττοντας έτσι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η τουρκική κυβέρνηση χαρακτήρισε το YPG ως "τρομοκρατική οργάνωση", που πραγματοποίησε την εισβολή της στη Συρία ως αντιτρομοκρατική επιχείρηση. Αναφέρθηκε επίσης στην επιθετικότητά της κατά της Συρίας ως "τζιχάντ", σε αντίθεση με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί η ISIS. Ο όρος "τρομοκράτης" χρησιμοποιείται στην Τουρκία ως όρος για την εξολόθρευση των αντιπάλων του Ερντογάν και για την νομιμοποίηση της καταστολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Η Τουρκία έχει γίνει αστυνομοκρατούμενο κράτος. Από την απόπειρα πραξικοπήματος του 2015, η τουρκική κυβέρνηση απέλυσε πάνω από 100.000 δημόσιους υπαλλήλους και φυλάκισε χιλιάδες καθηγητές, δημοσιογράφους, πολιτικούς και ηγέτες της κοινωνίας των πολιτών ως υπόπτους στην απόπειρας του "πραξικοπήματος". Πολλοί από αυτούς τους κρατουμένους έχουν κατηγορηθεί για τρομοκρατία. Ο όρος "τρομοκράτης" χρησιμοποιήθηκε από τον Ερντογάν για να δικαιολογήσει βασανιστήρια και δολοφονίες αντιπάλων του.

Η επιχείρηση Afrin είναι παρόμοια με τις "αντιτρομοκρατικές" επιχειρήσεις που διεξάγονται σε κουρδικές πόλεις στη νοτιοανατολική Τουρκία εδώ και πολλά χρόνια. Σε πόλεις όπως το Cizre, τα τουρκικά στρατεύματα εκτόπισαν τον πληθυσμό, επέβαλαν σκληρές απαγορεύσεις κυκλοφορίας, διέκοψαν την παροχή νερού και ηλεκτροδότησης, σκότωσαν χιλιάδες πολίτες, κατέστρεψαν εκκλησίες και τζαμιά, λεηλατούσαν σπίτια και βομβάρδιζαν πόλεις μετατρέποντάς τις σε ερείπια. Στο Cizre - όπως και στο Afrin - οι τούρκοι στρατιώτες, βιντεοσκοπούσαν τα ακρωτηριασμένα σώματα των νεκρών γυναικών μαχητριών, και τα διαμοίραζαν ευρέως στα μέσα κοινωνικής ενημέρωσης.

Ο τούρκικος στρατός και οι άλλες δυνάμεις υπό τον έλεγχό του, συμπεριλαμβανομένων των μαχητών της Αλ Κάιντα και της Ντα'ες, στις 25 Μαρτίου 2018 δήλωσαν ότι έχουν αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Αφρίν. Ακολουθούν στο Αφρίν, μια πολιτική "δημογραφικής αλλαγής" εγκαθιδρύοντας χωριά με οικογένειες τουρκμένων και αράβων,  έξω από την περιοχή. Οι πληροφορίες από το κατεχόμενο Aφρίν λένε ότι δεκάδες κορίτσια και νέες γυναίκες απήχθησαν από τις τούρκικες δυνάμεις και τους τζιχαντιστές και υπέστησαν συστηματικό βιασμό.

Ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος να συνεχίσει την τουρκική εισβολή στα ανατολικά προς το Μανμπίνι και το Κομπάν στη Συρία καθώς και στις περιοχές Σιντζάρ και Νινευή του Ιράκ, με σκοπό, φαινομενικά, να καταστρέψουν το ΡΚΚ, αλλά στην πραγματικότητα να οδηγήσουν όλους τους Κούρδους εκτός των συνοριακών περιοχών Συρίας-Τουρκίας. Η επιθετικότητα της Τουρκίας στα γειτονικά κράτη απειλεί τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια όλων των πληθυσμών των Κούρδων, Χριστιανών και Γιεζιντών στην περιοχή. Η πρόθεση της Τουρκίας είναι η γενοκτονία.

_


Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

μια αγκαλιά για όλους

.

«παπα-Στρατής», ©Γεώργιος Κωνσταντινίδης, μολύβι σε χαρτί, 29,7χ42


by ©K.K


Ο γιος του παπα-Στρατή, Μιχάλης Δήμου, απευθυνόμενος στον ζωγράφο του παραπάνω πορτρέτου λέει:
«Ο πατέρας μας δεν είναι πια κοντά μας αλλά ζει μέσα μας…Η ζωντάνια του, με όλα τα προβλήματα του, ήταν πηγή φώτισης για μας…ο μπαμπά νουρ έλεγε αγάπη..!! Αγάπη για όλους τους ανθρώπους..!!»

Ζωγράφος:
«Έτσι τον θυμόμαστε όλοι Μιχάλη. Έτσι τον θυμάμαι κι εγώ απ΄ τον πρώτο καφέ που ήπιαμε μαζί ένα μεσημέρι στην Αρίσβη. Έτσι τον θυμάμαι μέχρι και στις τελευταίες του στιγμές στον θάλαμο του νοσοκομείου, που μίλησα μαζί του στο κινητό. Η κουβέντα μας, τότε, ήταν για το πώς θα αξιοποιούσαμε με τον καλύτερο τρόπο τις δωρεές που είχαν αρχίσει να καταφθάνουν στην Αγκαλιά από τη Νορβηγία. Ούτε εκεί δεν έκανε διάλειμμα στον αγώνα του. Μου είπε τότε «θα επιστρέψω σύντομα». ΄Ετσι, να αγωνίζεται για τους άλλους και να παραμελεί τον εαυτό του, έτσι τον θυμάμαι μέχρι τις τελευταίες του στιγμές. ΄Έτσι θα τον θυμόμαστε όλοι.»

Ένα μικρό ανεπίκαιρο μα και διαχρονικό αφιέρωμα στον παπα-Στρατή

Ο παπα-Στρατής, ο Ιερωμένος από το Κεράμι της Λέσβου, υπήρξε ένας μη συνηθισμένος ιερέας, αποτέλεσε και αποτελεί ένα παράδειγμα σύγχρονου αγωνιστή για τον συνάνθρωπο! Με τις πράξεις τους δίδαξε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη αγκαλιάζοντας χιλιάδες ανήμπορους πρόσφυγες, όταν αυτοί με κίνδυνο της ζωής τους άφηναν τις χώρες τους (Ασίας και Αφρικής) και με ορμητήριο τα παράλια της Τουρκίας, διέσχιζαν το Αιγαίο κατά εκατοντάδες καθημερινά, προκειμένου να περάσουν στην Ευρώπη, με χώρα υποδοχής την Ελλάδα και συγκεκριμένα το νησί της Λέσβου. Εκεί ο παπα-Στρατής, τους περίμενε με ανοιχτή αγκαλιά για να τους προσφέρει ότι μπορούσε ώστε να αντέξουν την αδυναμία τους. Έπασχε από μια χρόνια αναπνευστική πάθηση η οποία τον υποχρέωνε, να ζει μόνιμα συνδεδεμένος, μέσω ενός σωλήνα, με μια φιάλη οξυγόνου. Ωστόσο δεν πτοούνταν και με την φιάλη οξυγόνου και τον αναπνευστήρα, έδινε τη δική του μάχη και έτρεχε μέσα στον καύσωνα να συμπαρασταθεί στους πρόσφυγες προσφέροντάς τους ένα κατάλυμα και ένα πιάτο φαΐ για να αντέξουν στον δικό τους αγώνα.

Ο παπα-Στρατής, που είχε μια αγκαλιά για όλους τους κατατρεγμένους, έφυγε από την ζωή στα 57 του χρόνια το Σεπτέμβριο του 2015, ύστερα από μια άνιση μάχη με τον καρκίνο. Όσο ήταν στη ζωή και ειδικά τον τελευταίο χρόνο της ζωής, αλλά και μετά το θάνατό του, συντάχθηκαν πολλά αφιερώματα, από όλα τα δημοσιογραφικά και μη έντυπα, όπου, ψηφιακά, ηλεκτρονικά και ραδιοφωνικά μέσα ενημέρωσης, για τον ιερέα εκείνο, που προσέφερε ότι μπορούσε, και από το υστέρημά του ακόμα, προκειμένου άνθρωποι που χρειάζονταν φροντίδα και παρηγοριά, αυτός, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις θρησκευτικές, φυλετικές, εθνικές ή όποιες άλλες, έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου οι πρόσφυγες και μετανάστες, να μπορέσουν να περάσουν αξιοπρεπώς τις  δύσκολες στιγμές στο νησί. Ο παπα-Στρατής ήταν μια ανοιχτή αγκαλιά για τους κατατρεγμένους.

Εδώ παραθέτω κάποια σημεία (όχι αυτούσια)  από αφιέρωμα 1 που έκανε ο William Spindler για λογαριασμό της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. (UNHCR), στις 6 July 2015, ενάμιση μήνα περίπου, πριν αποβιώσει.

Ο παπα-Στρατής, μαζί με άλλους τοπικούς εθελοντές στην πόλη Καλλονή, βοηθά τους πρόσφυγες από το 2007, και από το 2009 μέσω της ΜΚΟ «ΑΓΚΑΛΙΑ» την οποία και ίδρυσε. Υπολογίζεται πως όλα αυτά τα χρόνια, βοήθησε περίπου δέκα χιλιάδες άτομα, συμπεριλαμβανομένων μερικών ντόπιων που ήρθαν σε δυσχερή θέση. Αλλά ποτέ πριν δεν είχε δει τόσο πολλούς πρόσφυγες να αναζητούν βοήθεια. Περισσότεροι από 26.000 πρόσφυγες έφθασαν στη Λέσβο από τον Ιανουάριο 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο 2015. Πολλοί αφέθηκαν στην απομακρυσμένη βόρεια ακτή και περπάτησαν 15 ώρες για να φτάσουν στο προσωρινό καταφύγιο παπα-Στρατή.

παπα-Στρατής:
«Εκατό με διακόσιοι άνθρωποι έρχονται στην Καλλονή κάθε μέρα. Οι ντόπιοι τους λένε να έρθουν σε εμάς για βοήθεια. Μπορούμε να τους προσφέρουμε τροφή, νερό, γάλα για τα μωρά, παπούτσια και ρούχα. Μπορούν να μείνουν εδώ: έχουμε κουβέρτες και στρώματα στο πάτωμα. Είναι άνθρωποι που ψάχνουν για τη ζωή, την ελπίδα και την ευκαιρία να ζήσουν μια ακόμη μέρα.»
«Έχω δει τα μικρά παιδιά με φουσκάλες στα πόδια τους και έγκυες γυναίκες που κρατούσαν τις κοιλιές τους και έκλαιγαν από τον πόνο», λέει θλιμμένος. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μετανάστες, δεν επιλέγουν να έρθουν εδώ. Είναι τα παιδιά του πολέμου, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σφαίρες.»
«Μια μέρα βρήκαμε ένα μωρό κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας του στην παραλία. Θέλαμε να του δώσουμε γάλα, αλλά δεν είχαμε μπουκάλι και δεν μπορούσε να πιει από ένα ποτήρι. Ήταν αργά τη νύχτα και έτσι ξυπνήσαμε όλα τα φαρμακεία της πόλης μέχρι που βρήκαμε μπιμπερό «αναφέρει καθώς αφηγείται ιστορίες.
Στο βιβλίο των θρησκευτικών της Δ΄ Δημοτικού στην ενότητα «Σύγχρονοι αγωνιστές για τον συνάνθρωπο, την ειρήνη και το περιβάλλον», μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Γκάντι και τον Όσκαρ Ρομέρο, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον παπά-Στρατή από τα Παράκοιλα και εφημέριο Κεραμίου, στο έργο και τη δράση του, στο καταφύγιο «Αγκαλιά» που είχε δημιουργήσει στην Καλλονή της Λέσβου, εκεί όπου είχε βοηθήσει περισσότερους από δέκα χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες αλλά και ανήμπορους συμπατριώτες του 2.


Σημειώσεις : 1.UNHCR(συνέντευξη)    2.(ΕΡΤ) 



photo by ©Georgios Konstantinidis



_

by ©K.K.-Carina



Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Ομηρία αγάπης

_

photo by ©Katerina Konstantinidou



Neil Gaiman

Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Φρικτό δεν είναι; Σε κάνει τόσο ευάλωτο. Φωλιάζει στο στήθος σου και σου ανοίγει διάπλατα την καρδιά και αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να μπει μέσα σου και να σε κάνει άνω κάτω. Χτίζεις ένα σωρό άμυνες, σφυρηλατείς μια ολόκληρη πανοπλία, ώστε τίποτα να μην μπορεί να σε πληγώσει, κι ύστερα ένας ανόητος άνθρωπος, διόλου διαφορετικός από κάθε άλλο ανόητο άνθρωπο, μπαίνει τυχαία στην ανόητη ζωή σου …. Τους δίνεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου. Δεν το ζήτησαν. Έκαναν κάτι κουτό μια μέρα, όπως να σε φιλήσουν ή να σου χαμογελάσουν, κι από κει και πέρα η ζωή σου έπαψε να σου ανήκει πια. Η αγάπη παίρνει ομήρους. Μπαίνει μέσα σου. Σε κατατρώει και σ’ αφήνει να κλαις μες στο σκοτάδι, μια φράση τόσο απλή όπως το «ίσως θα έπρεπε να μείνουμε απλώς φίλοι» μεταμορφώνεται σε θραύσμα γυαλιού που βρίσκει το δρόμο του και τρυπάει την καρδιά σου. Πονάει. Όχι μόνο στην φαντασία. Όχι μόνο διανοητικά. Είναι ένας πόνος της ψυχής, ένας πόνος σαν πραγματικά κάτι να έχει τρυπώσει μέσα σου και να σου ξεσχίζει τα σωθικά. Μισώ την αγάπη.

_

by Carina

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

οι 100 νύχτες






Η Ono no Komachi έζησε τον 8ο αιωνα μ.Χ. Ήταν ποιήτρια, όμως προπάντων εξαίσια όμορφη και, σε δυτικούς όρους, femme fatale. Σε μεταγενεστέρες εποχές γράφηκαν γι' αυτήν πέντε θεατρικά έργα Νο. Το επεισόδιο που την υποδηλώνει περισσότερο ως μοιραία γυναίκα είναι η ιστορία από τις εκατό νύχτες που αναφέρεται ιδιαίτερα στα έργα Kayoi Komachi και Sotoba Komachi:

    "Η Komachi διεκδικείται από έναν νεαρό δόκιμο καπετάνιο, έναν από πλήθος ματαιωμένων μνηστήρων. Και στα δύο έργα η Komachi τον υποβάλλει σε μια δοκιμασία και του υπόσχεται ότι θα γίνει δική του αν περάσει εκατό συνεχόμενες νύχτες μπροστά από το σπίτι της και καταγράψει κάθε μια με μια χαρακιά στον πάγκο της άμαξας της. Ο νεαρός άντρας εκπληρώνει την υποσχεσή του για ενενήντα εννιά νύχτες. Την εκατοστή νύχτα δεν εμφανίζεται."

     Τι συνέβη την εκατοστή νύχτα; Ο νεαρός άντρας δεν ενδιαφέρονταν πλέον να δρέψει τον καρπό της αναμονής του. Είχε μάθει να κατοικεί την αναμονή.

Πηγή

_

 

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Είναι αυτός ο πίνακας του Βερμέερ μια έγχρωμη φωτογραφία 350 ετών;



Ένας άντρας αποφάσισε να λύσει ένα απ' τα μεγαλύτερα μυστήρια της Τέχνης




Υπάρχουν κάποιοι ζωγράφοι που, αιώνες πριν από την εφεύρεση της Φωτογραφίας, δημιουργούσαν πίνακες απίστευτης φωτο-ρεαλιστικής λεπτομέρειας. Τόσο "φωτογραφικούς", που για πολύ καιρό ερευνητές προσπαθούσαν να βρουν πώς το έκαναν, - χωρίς αποτέλεσμα. 

Ο Βρετανός ζωγράφος Ντέιβιντ Χόκνι, ένας απ' τους γνωστότερους εν ζωή εικαστικούς, εμφανίζεται για λίγο στο Tim's Vermeer, το νέο ντοκιμαντέρ που είδα πρόσφατα, στο οποίο o Tim ένας Τεξανός επενδυτής (άσχετος με την τέχνη, φαινομενικά), αποφασίζει να λύσει το μυστήριο. 

Πώς μπλέκεται ο Χόκνι; Έχει αρκετά χρόνια που υποστηρίζει ότι πολλοί απ' τους σπουδαιότερους ζωγράφους "έκλεβαν" λιγάκι όταν δημιουργούσαν τις φωτο-ρεαλιστικές ζωγραφιές τους. Έκαναν δηλαδή κάποιου είδους 'πατιτούρα' χρησιμοποιώντας μια παραλλαγή της camera obscura.

Το ίδιο πάνω κάτω πιστεύει και ο Τεξανός Tim Jenison. Προσπάθησε να φανταστεί πώς ήταν το μηχάνημα που χρησιμοποιούσαν ως κάμερα οι ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων και ο Βερμέερ, να το ανακατασκευάσει και να κάνει ένα μεγάλο πείραμα. Να επιχειρήσει αυτός, που δεν είχε ξαναπιάσει πινέλα ποτέ στη ζωή του, να φτιάξει έναν τέλειο Βερμέερ. 

Να το πω απ' την αρχή, και δεν είναι κάποιο τρομερό σπόιλερ του ντοκιμαντέρ: Τα καταφέρνει!

Μπροστά στα μάτια του έκπληκτου θεατή, ένας άσχετος καταφέρνει να ζωγραφίσει τόσο φωτορεαλιστικά που δε μοιάζει μόνο με φωτογραφία, αλλά και με Βερμέερ. Στο φιλμ παρακολουθούμε όλο τον αγώνα του (που κράτησε χρόνια), απ' την αρχή - τότε που δοκίμασε την οπτική τεχνολογία την οποία θεωρεί πως χρησιμοποιούσαν παλιοί ζωγράφοι όπως ο Βερμέερ.

Τεστάρισε πρώτα την τεχνολογία (που εξαιτίας των απλών καθημερινών υλικών εύκολα θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί και πριν από τέσσερις αιώνες) ζωγραφίζοντας από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Το αποτέλεσμα, για κάποιον που δεν είχε ζωγραφίσει ποτέ, ήταν μια εντυπωσιακότατη -και εξαιρετικά πιστή, φωτορεαλιστική- ελαιογραφία.

Για να το πω απλά, έβαζε καθρέφτες έτσι ώστε να κοιτά μια πραγματική εικόνα που υπήρχε μπροστά του, και να τη βλέπει από έναν φακό που ήταν τοποθετημένος σαν μικροσκόπιο πάνω απ' το χαρτί στο οποίο θα ζωγράφιζε. 

Καθώς έσκυβε και κοιτούσε στο φακό, έβλεπε πάνω στο χαρτί την αντανάκλαση του αντικειμένου που ήθελε να ζωγραφίσει. Έτσι, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να κάνει πατιτούρα πάνω στο χαρτί. Αν δεν χρησιμοποιούσε το σωστό χρώμα, η εικόνα δεν θα ταίριαζε - το ίδιο και αν δεν έβαφε ακριβώς τα σωστά σημεία. Έτσι, αν έκανε και το παραμικρό λάθος μπορούσε να το διορθώσει, μέχρι το είδωλο του πραγματικού αντικειμένου που έβλεπε απ' τον φακό να ταίριαζε απόλυτα με τη ζωγραφισμένη εικόνα την οποία έβλεπε επίσης απ' το φακό. 

Όταν το αρχικό πείραμα πέτυχε, ο Τιμ πήγε και συνάντησε τον Ντέιβιντ Χόκνι στο σπίτι του. Του έδειξε το αποτέλεσμα, και εξήγησε στον μεγάλο ζωγράφο (που ήταν κι αυτός σίγουρος ότι κάποιου είδους οπτική τεχνολογία χρησιμοποιούνταν πριν από τόσους αιώνες) πώς λειτουργούσε το αρκετά απλό σύστημα που είχε φτιάξει.


O Tim με τον David Hockney (δεξιά)


Ο Χόκνι -που για τόσα χρόνια έγραφε άρθρα σχετικά, και όλοι τον έπαιρναν για τρελό λέγοντας πως αυτά που περιέγραφε θα ήταν αδύνατα να γίνουν στην πραγματική ζωή- ένιωσε περήφανος για τον Τιμ, και δικαιωμένος για τις θεωρίες τους.


Μετά από λίγο καιρό, ο Τιμ επέλεξε έναν συγκεκριμένο πίνακα του Βερμέερ για να τον ζωγραφίσει μέσω του φακού και του καθρέφτη. 




 Ο Τιμ στο δωμάτιο που κατόρθωσε τελικά να φτιάξει.


Μεγάλο μέρος του ντοκιμαντέρ μάς δείχνει τον αγώνα του να αναπαραστήσει το δωμάτιο του πίνακα στην πραγματικότητα.

Γιατί; Επειδή αν έβλεπε μπροστά του το δωμάτιο που, σύμφωνα με τον ίδιο, είδε και αντέγραψε ο Βερμέερ, θα μπορούσε να τεστάρει την υπόθεσή του - να το ζωγραφίσει σε ελαιογραφία μέσα απ' το φακό του.

Πολλά απ' τα αντικείμενα βρέθηκαν εύκολα, άλλα χρειάστηκε να τα δημιουργήσει (όπως τα πόδια του τραπεζιού, ή την περίτεχνη ταπετσαρία).

Οι άνθρωποι που φαίνονται στον πίνακα, φυσικά, δεν μπορούσαν να ανακατασκευαστούν, κι έτσι ο Τιμ χρησιμοποίησε την -ελαφρώς ανόρεχτη- κόρη του και έναν άντρα μοντέλο. Στο τελικό αποτέλεσμα το μόνο που θα διέφερε αισθητά απ' τον Βερμέερ θα ήταν οι δύο άνθρωποι.

Όταν κάποτε ο Τιμ έφτιαξε το δωμάτιο με κάθε λεπτομέρεια, άρχισε το παιχνίδι με τους καθρέφτες, και ξεκίνησε. 

Ο Τιμ ζωγραφίζει (ανάποδα) αυτά που δείχνει o καθρέφτης, μέσω του φακού του.

Του πήρε πολύ καιρό, άμαθος όπως ήταν και χωρίς καμία εξάσκηση. (Το πιο δύσκολο ήταν το χαλί-τραπεζομάντηλο.)

Στο τέλος όμως ολοκλήρωσε την ελαιογραφία του. 

Το τελικό αποτέλεσμα

Μπορέσαμε επιτέλους να δούμε και τα δύο έργα δίπλα δίπλα:

Η χρήση αυτής της απλής αλλά θαυματουργής τεχνολογίας το 1600 παραμένει θεωρία και υπόθεση, μια και τίποτα δεν έχει αποδειχτεί με χειροπιαστά στοιχεία. 

Υπάρχει όμως μια στιγμή στην ταινία -το κοντινότερο που φτάνουμε στο να αποκαλυφθεί η αλήθεια-, όταν ο Τιμ ανακαλύπτει πως λόγω του καθρέφτη μια μικρολεπτομέρειά του πίνακά του ζωγραφίστηκε λάθος και ελαφρώς στραβή. Αυτό φυσικά δεν θα συνέβαινε αν δε χρησιμοποιούσε τον καθρέφτη και ζωγράφιζε ελεύθερα. Τον βλέπουμε, σχεδόν με κομμένη την ανάσα, να ανατρέχει στον αυθεντικό πίνακα του Βερμέερ και να βάζει τον χάρακα για να ελέγξει την γεωμετρία του σημείου. 

Και ναι. Και στον αυθεντικό πίνακα, ο Βερμέερ είχε ζωγραφίσει λάθος και ελαφρώς στραβή αυτήν μικρολεπτομέρεια, ακριβώς σαν να είχε χρησιμοποιήσει το ίδιο σύστημα...

Απομυθοποιεί το ντοκιμαντέρ Tim's Vermeer τους παλιούς ζωγράφους και τον μυστηριώδη μέχρι σήμερα φωτορεαλισμό τους; Υποστηρίζει ότι ήταν απλοί αντιγραφείς κι ότι ο καθένας θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά τους; 

Και ναι και όχι - και αυτό είναι κάτι αναπόφευκτο.

Ταυτόχρονα όμως τους εκθειάζει ως πρωτοπόρους της εικαστικής οπτικής, ως φωτογράφους όταν δεν υπάρχαν οι φωτογραφίες, και άρα -αν ισχύουν οι υποθέσεις- ως ακόμα πιο χρήσιμους απ' ό,τι θεωρούσαμε:

Και για τη σύνθεση και αισθητική των εικόνων τους, αλλά και για την τεράστια προσφορά τους στο να βλέπουμε τη ζωή πριν από 350 χρόνια, όπως ακριβώς ήταν.




__

Πηγη: lifo

 

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Ο Ζιλ Ντελέζ και η ψυχανάλυση



Εισαγωγικές παρατηρήσεις 

Ο γάλλος φιλόσοφος Ζιλ Ντελέζ είχε διαμορφώσει ήδη, πριν από τη δημοσίευση του «Αντι-Οιδίποδα» και τη συνεργασία του με τον Γκουαταρί,  μια συνεκτική – διαφορετική από την παραδοσιακή ψυχαναλυτική – αντίληψη για το ασυνείδητο τόσο στα βασικά φιλοσοφικά του έργα, το «Διαφορά και Επανάληψη» (Difference et Repetition) και το «Η Λογική του Νοήματος» (Logique du sens),όσο και σε προγενέστερες μελέτες του όπως αυτή για το σαδισμό και τον μαζοχισμό (Présentation de Sacher-Masoch). Στα έργα αυτής της περιόδου (λίγο πριν και ύστερα από το 1968),και ειδικότερα στο έργο του «Η Λογική του Νοήματος»,ο Ντελέζ θα πραγματευτεί τη σχέση του ψυχαναλυτικού λόγου και της φιλοσοφικής τομής που πραγματοποιεί σε σχέση με τις καθιερωμένες «εικόνες της σκέψης» - όπως θα αποκαλέσει τους καθιερωμένους τρόπους σκέψης σε μια δοσμένη κοινωνική και ιστορική συνθήκη – με όρους που συμβαδίζουν με την τότε αναδυόμενη στη Γαλλία σχολή της λακανικής ψυχανάλυσης (που έχει βάση σε έναν ιδιαίτερο δομισμό).

O Nτελέζ συνεχίζει να χρησιμοποιεί σε αυτά τα έργα ένα δεδομένο λεξιλόγιο ψυχαναλυτικών εννοιών της εποχής του, εν μέρει χωρίς να το τροποποιεί κριτικά σε αναλογία με την τομή που πραγματοποιεί στον φιλοσοφικό του στοχασμό. Στο σημείο αυτό δεν έχει συγκροτηθεί μια κριτική θεώρηση του ασυνειδήτου που να βασίζεται στην φιλοσοφία της διαφοράς, σε αυτονομία από κάποιες παραδοσιακές φροϋδικές και λακανικές εννοιολογήσεις που μετέπειτα θα επανεξεταστούν ριζικά.  Ταυτόχρονα κάποια βασικά κριτικά σημεία απέναντι στην παραδοσιακή ψυχανάλυση μπορούν να εντοπιστούν ήδη στα έργα αυτά: βλέπε λ.χ. την κριτική στη φροϋδική έννοια του ενστίκτου θανάτου και της επανάληψης στο «Διαφορά και Επανάληψη», ή την πρώιμη ανάλυση της σχιζοφρένειας στο «Η Λογική του Νοήματος» κ.α. Η ειδική έκθεση της ντελεζιανής φιλοσοφικής (και όχι αμιγώς ψυχαναλυτικής) εννόησης του ασυνειδήτου (βασισμένης σε μια σύνθεση μεταξύ διαφορετικών φιλοσόφων, βλ. Νίτσε-Μπερξόν-Σπινόζα κτλ. αλλά και στον Freud), πριν από τη συνεργασία του με τον Γκουατταρί, ξεφεύγει εν μέρει από τους σκοπούς του παρόντος κειμένου, κυρίως για λόγους εστίασης στην ώριμη φιλοσοφική, κοινωνικο-οικονομική, πολιτική, εν τέλει «σχιζοαναλυτική» κριτική του Ντελέζ απέναντι στη ψυχανάλυση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρκετά σημεία ή κομμάτια μιας τέτοιας κριτικής δεν μπορούν να εντοπιστούν και σε αυτά τα έργα. 

Η πραγματική τομή, εν ολίγοις, στη σχέση του Ντελέζ με τη ψυχανάλυση θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά σε ολοκληρωμένη μορφή στον Αντι-Οιδίποδα, που γράφτηκε το 1972, μερικά χρόνια αργότερα από τη συγγραφή των βασικών φιλοσοφικών του έργων - γεγονός που, σε αντίθεση με τις ενστάσεις πολλών κριτικών του Ντελέζ, όπως ο Ζίζεκ (βλ. Organs Without Bodies: On Deleuze and Consequences, Routledge, 2004), μας επιτρέπει να το αντιμετωπίσουμε πλέον ως ένα έργο της ωριμότητάς του, και όχι ως αποτέλεσμα μιας ατυχούς συγκυρίας που επιβλήθηκε από τη συνεργασία με τον «κακό» Γκουατταρί, εφόσον όμως έχουν διακριβωθεί κατ’ αρχήν αναλυτικά οι δεσμοί συνέχειας και ασυνέχειας του με αυτό το προγενέστερο έργο. Στο βιβλίο αυτό, ο Ντελέζ παύει πλέον να κρύβει τη δυσαρέσκειά του απέναντι στη ψυχανάλυση, καθιερώνοντας μια ανοιχτή πολεμική απέναντί της, από κοινού μαζί με τον Γκουατταρί, με στόχο όχι μια απλή καταστροφή της αλλά την αναδόμηση μιας ανταγωνιστικής πρακτικής («σχιζοανάλυση») που θα βασιστεί σε μια διαφορετική θεωρία της επιθυμίας, καταφατικής και όχι αρνητικής αυτή τη φορά (η επιρροή του Σπινόζα είναι εμφανής).

Όσον αφορά την αλλαγή προσανατολισμού σε σχέση με την κριτική προσέγγιση της ψυχανάλυσης, στη μετάβαση του Ντελέζ από το έργο του «Η Λογική του Νοήματος» στον «Αντι-Οιδίποδα», αναφέρεται χαρακτηριστικά το εξής: «Τι ήταν αυτό που απλά δεν ήταν σωστό στη Λογική του Νοήματος; Εμφανώς συνεχίζει να αντανακλά μια αφελή και ένοχη αίσθηση αυτοϊκανοποίησης όσον αφορά τη ψυχανάλυση. H μόνη μου δικαιολογία για μια τέτοια αυτοϊκανοποίηση είναι η εξής: προσπαθούσα τότε, αρκετά δειλά, να καταστήσω τη ψυχανάλυση αβλαβή, να την παρουσιάσω ως μια τέχνη των επιφανειών, η οποία αντιμετωπίζει τα Συμβάντα ως οντότητες της επιφάνειας (ο Οιδίποδας δεν ήταν ένα κακό άτομο, είχε καλές προθέσεις...). Σε κάθε περίπτωση, οι έννοιες της ψυχανάλυσης παραμένουν άθικτες και εκτιμημένες, η Melanie Klein και ο Freud. Αυτό τότε, τώρα τι γίνεται; Ευτυχώς είμαι σχεδόν ανήμπορος να μιλήσω για τον εαυτό μου, διότι αυτό που μου συνέβη από τη Λογική του Νοήματος τώρα εξαρτάται από τη συνάντησή μου με τον Φελίξ Γκουατταρί, από τη δουλειά μου μαζί του, από αυτά που κάναμε μαζί. Πιστεύω πως εγώ και ο Φελίξ αναζητήσαμε νέες κατευθύνσεις απλά επειδή αισθανόμασταν πως αυτό έπρεπε να κάνουμε. Ο Αντι-Οιδίποδας δεν έχει πλέον ούτε ύψος, ούτε βάθος, ούτε επιφάνεια. Στο βιβλίο αυτό το καθετί συμβαίνει, γίνεται, οι εντάσεις, τα συμβάντα, πάνω σε ένα είδος σφαιρικού σώματος ή καμβά ζωγραφικής: το Δίχως Όργανα Σώμα [...] Πιστεύω επίσης ότι αυτή η αλλαγή της μεθόδου φέρει μαζί της μια αλλαγή της θεματικής, ή, αντιστρόφως, ότι ένα ορισμένο είδος πολιτικής παίρνει τη θέση της ψυχανάλυσης. Μια τέτοια μέθοδος θα ήταν επίσης μια μορφή πολιτικής (μια μικροπολιτική) και μια ανάλυση (μια σχιζοανάλυση) και θα πρότεινε τη μελέτη των πολλαπλοτήτων πάνω στους διαφορετικούς τύπους των δίχως-όργανα-σωμάτων. Ένα ρίζωμα, αντί για τις σειρές, λέει ο Γκουατταρί. Ο Αντι-Οιδίποδας είναι ένα καλό ξεκίνημα, υπό την προϋπόθεση ότι μπορούμε να αποχωριστούμε από αυτό» (Authors Note for the Italian Edition of Logic of Sense, από το Gilles Deleuze, Two Regimes of Madness,semiotexte, 2006, σελ. 65-66) 

Χαράζοντας γραμμές διαφυγής από τον ψυχαναλυτικό λόγο 

Το νήμα της σχέσης του Ντελέζ με την ψυχανάλυση θα πιαστεί στο κείμενο αυτό μέσα από την έκθεση  των κριτικών του θέσεων απέναντι στην ψυχανάλυση, την περίοδο της συνεργασίας του με τον Γκουατταρί, από όπου και προέκυψε το μεγαλειώδες δίτομο έργο τους «Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια». Στο παρόν κείμενο θα βασιστούμε στον πρώτο τόμο του «Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια: Ο Αντι-Οιδίπους» (εκδόσεις Ράππα, 1977, μετάφραση Καίτη Χατζηδήμου-Ιουλιέτα Ράλλη), που είναι και το πιο βασικό ίσως έργο όπου και αναπτύσσεται η κριτική θεωρία και πρακτική την οποία θα ονομάσουν «σχιζοανάλυση», ως αντιπαράδειγμα απέναντι στην παραδοσιακή οιδιπόδεια ψυχανάλυση, αλλά και ως καταφατικό πρόγραμμα που μέλλει να δείξει τη δυναμική του. Θα ήταν λάθος να υποστηρίξουμε εξαρχής ότι ο Ντελέζ «αντιτίθεται» απλά και μόνο στη ψυχανάλυση ή έχει σκοπό να την απορρίψει tout court- η δύναμη του αρνητικού, η αντίθεση, και η αντίφαση, σαν όροι της διαλεκτικής, υπήρξαν πάντοτε σημεία κριτικής του Ντελέζ,σαν αντενεργές δυνάμεις απέναντι στην καταφατικότητα της ζωής και της διαφοράς. Η σχέση του Ντελέζ με τη ψυχανάλυση, επομένως, δεν πρέπει να τεθεί με όρους απόρριψης, άρνησης, ή μέχρι και υπέρβασης, αλλά με όρους παραγωγικής διαφοράς, που περιλαμβάνει ένα στοιχείο καταστροφής/αποδόμησης και αναδόμησης/δημιουργίας ταυτόχρονα (το διπλό, καταστροφικό και δημιουργικό, έργο της σχιζοανάλυσης). 

Ας σημειωθεί ωστόσο, παρενθετικά, ότι κάποια στοιχεία κριτικής στη ψυχαναλυτική θεωρία, παρόμοια με αυτή που ασκήθηκε από τον Ντελέζ όσον αφορά το ζήτημα της κεντρικότητας τού οιδιπόδειου συμπλέγματος (ομοιότητα που ίσως περιορίζεται στο σημείο αυτό και δεν προχωράει παραπέρα), μπορεί να βρεθούν στο πρώιμο και «περιθωριακό» έργο «Θεωρία του Υποκειμένου» του Αλαίν Μπαντιού, ενός σχετικά άγνωστου τότε φιλοσόφου, ο οποίος θα αναδειχθεί αργότερα ως ο βασικότερος ίσως φιλοσοφικός «αντίπαλος» του Ντελέζ: «Ο όλος σκοπός της κριτικής οριοθέτησής μας όσον αφορά τη ψυχαναλυτική συνεισφορά στη θεωρία του υποκειμένου μπορεί να αποτιμηθεί ασκώντας την ακόλουθη ερώτηση: γιατί είναι η θεωρία του υποκειμένου της ουσιαστικά βασισμένη στον Σοφοκλή, δηλαδή, βασισμένη πάνω στο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα; Υποστηρίζω ότι πρέπει να στραφούμε στον Αισχύλο. Ο Λακάν παίρνει τη μεριά του Σοφοκλή, αλλά στρέφεται προς τον Αισχύλο, o οποίος είναι εκεί που θέλουμε να φτάσουμε» (Alain Badiou, Theory of the Subject, Continuum, 2009, Translation Bruno Bosteels, σελ. 161). Χωρίς να μπαίνουμε σε παραπάνω λεπτομέρειες, σημειώνουμε στο σημείο αυτό πως η Judith Butler τοποθετεί επίσης μια παρόμοια ένσταση απέναντι στη ψυχανάλυση, και πιο συγκεκριμένα θέτει το ζήτημα του γιατί η ψυχανάλυση εστιάζει αποκλειστικά στον μύθο του Οιδίποδα, αντί να παίρνει ως σημείο αφετηρίας της την τραγωδία της Αντιγόνης (βλ. Judith Butler, Antigone’s Claim: Kinship between Life and Death,Columbia University Press,2000). 

Στον αρχαϊκό μύθο του Οιδίποδα, ο Φρόϋντ ανακαλύπτει μια αναλογία της επιθυμίας με την οικογενειακή κατάσταση. 

Μέσα από τη φιγούρα του Οιδίποδα, η ροή της επιθυμίας συνδέεται με αντικείμενα και πρόσωπα όπως ο πατέρας ή η μητέρα. Η παρέμβαση του πατέρα στη φαντασιακή σχέση της μητέρας με το παιδί της, συγκροτεί την ουσία του συμπλέγματος, όπου ο πατέρας λειτουργεί ως φορέας του ευνουχισμού απέναντι στις αιμομικτικές ορμές του παιδιού προς τη μητέρα – με τον τρόπο αυτό η πατριαρχία είναι θεμελιωμένη σε σταθερά θεμέλια στο βαθμό που το παιδί, εσωτερικεύοντας την απαγορευτική προσταγή του υπερεγώ, ταυτίζεται ταυτόχρονα με την πατρική εξουσία την οποία πρόκειται να ενσαρκώσει στη νέα οικογένεια που θα δημιουργήσει μελλοντικά. Ας σημειωθεί ότι το ερμηνευτικό σχήμα του οιδιπόδειου συμπλέγματος φαίνεται ακόμη πιο προβληματικό στην περιγραφή ανάλογων διαδικασιών που αφορούν το γυναικείο φύλο και το κορίτσι, ενώ από πολιτική άποψη οδηγεί σε αντιδραστικά συμπεράσματα εκλογίκευσης μιας παθητικής και εξαρτημένης θέσης (που ισοδυναμεί με την έλλειψη-του-φαλλού/εξουσίας) των γυναικών στα πλαίσια του πατριαρχικού κόσμου (βλ. Elisabeth Grosz-Jacques Lacan, A Feminist Introduction, Routledge, 1990) 

Η επιθυμία, επομένως, αναπαρίσταται και παραμένει κυριολεκτικά εγκλωβισμένη πίσω από τις κουρτίνες του οικογενειακού θεάτρου, όπου η μόνη σημασία που της αποδίδεται βρίσκει ως αποκλειστικό πεδίο αναφοράς την καθορισμένη τάξη του οικογενειακού τριγώνου: μπαμπάς-μαμά-παιδί. Καθένα πρόσωπο παραμένει κλεισμένο στην ταυτότητά του, διαχωρισμένο κατάλληλα από τα υπόλοιπα. Το ασυνείδητο συνιστά με τον τρόπο αυτό ένα θέατρο, που ορίζεται με όρους έλλειψης και εκφράζεται αποκλειστικά μέσα από τις μορφές του μύθου, της τραγωδίας και του ονείρου. Η μετατόπιση του οιδιπόδειου συμπλέγματος από το επίπεδο της φαντασιακής σχέσης με τα οικογενειακά πρόσωπα, στο επίπεδο της συμβολικής τάξης, που πραγματοποιείται από μερικούς λακανικούς και εν μέρει από τον ίδιο τον Λακάν – βλ. τη θεωρία του για το «όνομα-του-πατέρα» και τον πατέρα ως μεταφορικό σχήμα – δεν επιφέρει κάποια αλλαγή στην αντιδραστική λειτουργία κυριάρχησης που ασκείται πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις του ασυνειδήτου από τις αντενεργές δυνάμεις της οικογένειας και της πατριαρχίας, όπως εξηγεί με συστηματικό τρόπο ο Ντελέζ. 

H επιρροή του Λακάν είναι μια διαρκής σταθερά που εκτείνεται πριν από την περίοδο συνεργασίας του Ντελέζ με τον Γκουατταρί, αν και συνεχίζει να διατηρείται στον Αντι-Οιδίποδα μια αμφίσημη σχέση ρήξης και μερικής συνέχειας, που αφορά περισσότερο τη συγκεκριμένη ψυχαναλυτική σχολή, και όχι τόσο το ίδιο το έργο του Λακάν σε απόλυτο βαθμό: «Ήδη στην ψυχανάλυση είχαμε πολλούς πατεράδες: αρχικά έναν πραγματικό πατέρα, αλλά επίσης και εικόνες του πατέρα. Και όλα τα δράματά μας ξετυλίγονταν μέσα στις τεταμένες σχέσεις του πραγματικού με το φανταστικό. Ο J.Lacan ανακαλύπτει έναν τρίτο πατέρα, πιο θεμελιώδη, τον συμβολικό πατέρα ή Όνομα-του-πατέρα. Όχι μόνο το πραγματικό και το φανταστικό, αλλά και οι σχέσεις τους, όπως και οι διαταραχές αυτών των σχέσεων, οφείλουν να ιδωθούν ως το όριο μιας διαδικασίας μέσα στην οποία συγκροτούνται ξεκινώντας από το συμβολικό. Στον Lacan, καθώς επίσης και σε άλλους στρουκτουραλιστές, το συμβολικό σαν στοιχείο της δομής βρίσκεται στην αρχή μιας γένεσης: η δομή ενσαρκώνεται στις πραγματικότητες και στις εικόνες σύμφωνα με καθορίσιμες σειρές. Επιπλέον, τις συνιστά χωρίς να ενσαρκώνεται σε αυτές, αλλά δεν απορρέει απ'αυτές, γιατί είναι βαθύτερη από αυτές υπέδαφος για όλα τα εδάφη του πραγματικού όπως και για όλους τους ουρανούς της φαντασίας. Αντίστροφα, απότομες μεταπτώσεις της δομικής συμβολικής τάξης εξηγούν επιφανειακές διαταραχές του πραγματικού και του φανταστικού: έτσι στην περίπτωση των Ανθρώπων με τους λύκους, έτσι όπως την ερμηνεύει ο Lacan, επειδή ακριβώς το θέμα του ευνουχισμού παραμένει χωρίς σύμβολο (''διάκλειση'') αναφαίνεται μέσα στο πραγματικό με την παραισθησιακή μορφή του κομμένου δαχτύλου (1)» (Ζ. Ντελέζ-Πώς αναγνωρίζουμε τον στρουκτουραλισμό, Η Φιλοσοφία, τόμος Β-επιμέλεια Φρανσουά Σατελέ, μετάφραση Κωστής Παπαγιώργης, εκδόσεις Γνώση, 2006, σελ 669 και επ.). 

Στον «Αντι-Οιδίποδα» οι Ντελέζ και Γκουατταρί επισημαίνουν πιο συγκεκριμένα το εξής όσον αφορά τη γενικότερη συνεισφορά του Λακάν (χωρίς να έχουμε ωστόσο τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε βαθύτερα στο ζήτημα): «Η αξιοθαύμαστη θεωρία της επιθυμίας που διατύπωσε ο Λακάν έχει, νομίζουμε, δύο πόλους: τον ένα σε σχέση με το «αντικείμενο α μικρό» ως επιθυμητική μηχανή που ορίζει την επιθυμία σαν μια πραγματική παραγωγή, ξεπερνώντας κάθε ιδέα ανάγκης αλλά και φαντασίωσης· τον άλλο σε σχέση με τον «μεγάλο άλλο» ως σημαίνον, που εισάγει ξανά μιαν ορισμένη ιδέα έλλειψης [...] Στον Λακάν οφείλεται η ανακάλυψη της πλούσιας αυτής περιοχής ενός κώδικα του ασυνειδήτου, που περιτυλίγει την ή τις σημαίνουσες αλυσίδες και το ότι μεταμόρφωσε έτσι την ανάλυση (βασικό κείμενο από ετούτη την άποψη είναι Το Κλεμμένο γράμμα) [...] Πόσες και πόσες ερμηνείες του λακανισμού – φανερά ή κρυφά ευλαβικές – επικαλέστηκαν έτσι ένα δομικό οιδιπόδειο, για να σχηματίσουν και να κλείσουν το διπλό αδιέξοδο... Γι’ αυτό και έπρεπε να ακούσουμε τις προειδοποιήσεις του Λακάν σχετικά με τον φροϋδικό μύθο του οιδιπόδειου, που είναι «αδύνατο να βρίσκεται επάπειρο στην επικαιρότητα, μέσα σε κοινωνικές μορφές όπου ολοένα και πιο πολύ χάνεται το νόημα της τραγωδίας... : ένας μύθος δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς να στηρίζει κάποια λειτουργία και η ψυχανάλυση δεν είναι η τελετουργία του οιδιπόδειου» [...] Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν σωστό να ξανασφίξουμε τις βίδες τη στιγμή που ο Λακάν τις ξελασκάρει· ούτε και να οιδιποδειοποιήσουμε τον σχιζοφρενικό, τη στιγμή που ο Λακάν αντίθετα, μόλις έχει σχιζοφρενοποιήσει ακόμα και τη νεύρωση, με μια σχιζοφρενική ροή, ικανή να καταλύσει το πεδίο της ψυχανάλυσης. Το αντικείμενο «μικρό α» εισβάλλει μέσα στη δομική ισορροπία σαν μια καταχθόνια μηχανή – επιθυμητική μηχανή... Ήταν δυνατό να καταγγέλει κανείς το οιδιπόδειο σαν μύθο και ταυτόχρονα να υποστηρίζει πως το σύμπλεγμα του ευνουχισμού δεν είναι μύθος, αλλά αντίθετα κάτι το πραγματικό [δική μας υπογράμμιση];» (Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια: Ο Αντι-Οιδίπους, σελ. 35, 46-47, 97-99) 

Σχιζοανάλυση: ένας «κονστρουκτιβισμός» για το ασυνειδήτο 

Θα συνοψίσουμε τις βασικές γραμμές κριτικής στην ψυχανάλυση,έτσι όπως αρθρώνονται μέσα από το συγκεκριμένο έργο είτε από μεταγενέστερο συμπληρωματικό υλικό (συνεντεύξεις και βιβλία), ξεκινώντας κατ’ αρχήν βασιζόμενοι στα λόγια του ίδιου του Ντελέζ: «Ο Αντι-Οιδίποδας γράφτηκε στη διάρκεια μιας περιόδου αναταραχής, στον απόηχο του ’68... Το βιβλίο προσπάθησε να αποκηρύξει την πανωλεθρία που το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, «μπαμπάς-μαμά», είχε επιφέρει στη ψυχανάλυση, στη ψυχιατρική (συμπεριλαμβανομένου της αντι-ψυχιατρικής), στη λογοτεχνική κριτική, και στη γενική εικόνα της σκέψης που παίρνουμε από αυτό. Το όνειρό μας ήταν να αποτελειώσουμε το οιδιπόδειο μια για πάντα. [...] Τα τρία κύρια επιχειρήματα του Αντι-Οιδίποδα ήταν τα ακόλουθα: 1) Το ασυνείδητο λειτουργεί σαν ένα εργοστάσιο και όχι σαν ένα θέατρο (ένα ζήτημα παραγωγής, και όχι αναπαράστασης) 2) Το παραλήρημα, ή το μυθιστόρημα, είναι κοσμοϊστορικό και όχι οικογενειακό (το παραλήρημα αφορά τις ράτσες, τις φυλές, τις ηπείρους, τους πολιτισμούς, την κοινωνική θέση κτλ.) 3) Η παγκόσμια ιστορία πράγματι υπάρχει, αλλά είναι μια ιστορία της τυχαιότητας (οι ροές οι οποίες είναι το αντικείμενο της ιστορίας καναλιζάρονται μέσα από πρωτόγονους κώδικες, από την επικωδίκωση του δεσπότη, και από την αποκωδίκωση του καπιταλισμού η οποία καθιστά δυνατή τη σύζευξη των ανεξάρτητων ροών). Η φιλοδοξία του Αντι-Οιδίποδα ήταν καντιανής εμπνεύσεως. Επιχειρήσαμε ένα είδος Κριτικής του Καθαρού Λόγου για το ασυνείδητο: εξού και ο προσδιορισμός εκείνων των συνθέσεων που αντιστοιχούν στο ασυνείδητο· η εκδίπλωση της ιστορίας ως η λειτουργία αυτών των συνθέσεων· και η αποκήρυξη του οιδιπόδειου ως «αναγκαίας παραγνώρισης» που παραχαράσσει ολόκληρη την ιστορική παραγωγή» (Πρόλογος για την ιταλική έκδοση των Mille Plateaux, στο ίδιο, σελ. 309)

Xωρίς να αναλύσουμε τις τρεις συνθέσεις του ασυνειδήτου και την εμμενή (σε αντιπαράθεση με την υπερβατική) χρήση τους, εισέρχεται στο σημείο αυτό το εξής ζήτημα που αναφέρει ο Ντελέζ με το οποίο δεν γίνεται ωστόσο να καταπιαστούμε πιο ειδικά παρά μόνο γενικά και ακροθιγώς: σε τι ακριβώς συνίσταται η καντιανή επίδραση στη σχιζοαναλυτική μέθοδο των Ντελέζ-Γκουατταρί; Στον βαθμό που η ψυχανάλυση παραμορφώνει την εγγενή δυναμική της επιθυμητικής παραγωγής, με το να επανάγει το σύνολο των παραγωγικών στοιχείων του ασυνειδήτου στο οιδιπόδειο σχήμα των απωθημένων αιμομικτικών επιθυμιών, πραγματώνει ταυτόχρονα ορισμένους «υπερβατικούς» - ως προς την εμμενή παραγωγική λογική του ασυνειδήτου – παραλογισμούς οι οποίοι έχουν ωστόσο αντικειμενική βάση στην καπιταλιστική κοινωνική πραγματικότητα (βλ. χαρακτηριστικά το υποκεφάλαιο «Επιτέλους, το οιδιπόδειο» (σελ. 304-314), «Ο Αντι-Οιδίπους» για μια επεξήγηση της ιστορικής αυτής συνθήκης). Όπως εξηγούν οι ίδιοι αναλυτικά: «Αν μεταχειριζόμαστε εδώ καντιανούς όρους για μιαν ακόμα φορά, ο λόγος είναι απλούστατος: ο Καντ είχε την πρόθεση – σ’ αυτό που αποκαλούμε κριτική επανάσταση – να ανακαλύψει ενύπαρκτα κριτήρια της γνώσης για να διακρίνει τη σωστή από τη λανθασμένη χρήση των συνθέσεων της συνείδησης [βλ. Κριτική του Καθαρού Λόγου]. Επικαλούμενος λοιπόν μια υπερβατική φιλοσοφία (τα ενύπαρκτα κριτήρια) καταγγέλει την υπερβατική χρήση των συνθέσεων όπως η χρήση αυτή παρουσιάζεται στη μεταφυσική. Οφείλουμε να πούμε πως η ψυχανάλυση έχει, κι αυτή, τη δική της μεταφυσική, δηλαδή το οιδιπόδειο. Και ότι μια επανάσταση – υλιστική τούτη τη φορά – πρέπει απαραίτητα να αρχίσει από την κριτική του οιδιπόδειου, να καταγγείλει τη λανθασμένη χρήση των συνθέσεων του ασυνειδήτου, όπως παρουσιάζεται στην οιδιπόδεια ψυχανάλυση, και να ξαναβρεί έτσι ένα υπερβατικό ασυνείδητο, προσδιορισμένο από την ενύπαρξη των κριτηρίων του και μιαν αντίστοιχη πρακτική ως σχιζοανάλυση» (Αντι-Οιδίποδας, 88-89). 

Φτάνουμε στο σημείο της αυτοτελούς έκθεσης των απόψεων του Ντελέζ γύρω από το ασυνείδητο, σε μερική ανεξαρτησία από την συνολικότερη κριτική πάνω στην ψυχανάλυση. Στη θέση του εκφραστικού μοντέλου του ασυνειδήτου, που υπήρξε η βάση της παραδοσιακής ψυχανάλυσης σε όλη την πορεία της εξέλιξής της με ελάχιστες εξαιρέσεις (βλ. Γιουνγκ), ο Ντελέζ αντιπαραθέτει μια διαφορετική εννόηση του ασυνειδήτου που βασίζεται στις έννοιες των «επιθυμητικών μηχανών» (ή «επιθυμητικών συναρμογών», όπως θα τροποποιηθεί αργότερα η διατύπωση στον δεύτερο τόμο του Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια) και του «δίχως όργανα σώματος» (την οποία δανείζεται από τον Αρτώ). Η έννοια του δίχως-όργανα-σώματος, η οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του Ντελέζ «Η Λογική του Νοήματος», στα πλαίσια μιας ανάλυσης της σχιζοφρένειας, είναι ίσως και η δυσκολότερα κατανοητή σε σχέση με τις υπόλοιπες έννοιες που θέτει σε χρήση ο Ντελέζ στα πλαίσια της σχιζοανάλυσης. Η έννοια του δίχως-όργανα-σώματος έχει άμεση σχέση με την προσέγγιση της σχιζοφρένειας: «μας φαίνεται πως η ψυχαναλυτική θεωρία της σχιζοφρένειας έχει μια τάση να παραμελεί τη σημασία και τον δυναμισμό της θεματικής του δίχως όργανα σώματος» (Gilles Deleuze, The Logic of Sense, Continuum, 2004, σελ. 223).

Ας σημειωθεί πως η έννοια αυτή δεν δηλώνει μια αντίθεση μεταξύ του ίδιου σώματος και των επιμέρους οργάνων/αντικειμένων, αλλά περισσότερο μια «αντίθεση» ανάμεσα στο ίδιο το σώμα και τη συμπαγή οργάνωση των οργάνων την οποία εκείνο απορρίπτει, απέναντι δηλαδή στην ολότητα που συγκροτεί έναν ενιαίο οργανισμό. Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Ντελέζ:  «Τα ίδια τα όργανα, ωστόσο, δεν είναι οι πραγματικοί εχθροί του δίχως όργανα σώματος. Ο εχθρός είναι ο οργανισμός, με άλλα λόγια, οποιαδήποτε οργάνωση που επιβάλλει στα όργανα ένα καθεστώς ολοποίησης, συνεργασίας, συνεργείας, ενσωμάτωσης, επιβολής και διάζευξης (disjunction). Μόνο με αυτή την έννοια τα όργανα είναι πράγματι οι εχθροί του δίχως όργανα σώματος, το οποίο ασκεί μια απωθητική δράση πάνω σε αυτά και τα αντιμετωπίζει ως εργαλεία καταδίωξης. Από την άλλη μεριά, το δίχως όργανα σώμα έλκει τα όργανα, τα ιδιοποιείται για τον εαυτό του, και τα κάνει να λειτουργήσουν σε ένα καθεστώς διαφορετικό από εκείνο που επιβαλλόταν από τον οργανισμό, με τρόπο τέτοιο ώστε κάθε όργανο να είναι ολόκληρο το σώμα – πολλώ δε μάλλον, αν λάβουμε υπόψη ότι το όργανο λειτουργεί για τον εαυτό του και περιέχει τις λειτουργίες όλων των υπόλοιπων. Τα όργανα γεννιούνται έτσι «ως εκ θαύματος» πάνω στο δίχως όργανα σώμα, υπακούοντας ένα μηχανογενές καθεστώς το οποίο δεν πρέπει να το συγχέουμε ούτε με τον οργανικό μηχανισμό ούτε με την οργάνωση του οργανισμού... Ο ίδιος ο Artaud περιγράφει τη θηριώδη μάχη τού δίχως όργανα σώματος ενάντια στον οργανισμό, και ενάντια στον Θεό, τον άρχοντα των οργανισμών και της οργάνωσης.» (Ζιλ Ντελέζ, Σχιζοφρένεια και Κοινωνία, βλ. ελληνική μετάφραση εδώ: http://bestimmung.blogspot.gr/2015/12/two-regimes-of-madness.html) 

Η έννοια των «επιθυμητικών μηχανών», η οποία υπήρξε καταρχήν επινόηση του Γκουατταρί [1], μπορεί να γίνει ευκολότερα κατανοητή, όχι απλά σε αντίθεση με την έννοια της δομής και του μηχανισμού ως κλειστών συστημάτων, αλλά καταφατικά και σε σχέση με την παραγωγική τους λειτουργία που αφορά μια αυτόνομη δραστηριότητα αυτο-συσχέτισης των μηχανών, χωρίς καμία παρεμβολή των κανονικοτήτων του πολιτισμού και των βιολογικών ορμών. Με τα λόγια των ίδιων των Ντελέζ-Γκουατταρί: «Εκείνο [Id] λειτουργεί παντού, πότε ασταμάτητα, πότε με διακοπές. Εκείνο ανασαίνει, εκείνο θερμαίνει, εκείνο τρώει. Εκείνο χέζει, εκείνο γαμάει... Τι σφάλμα που είπαμε το εκείνο. Παντού πρόκειται για μηχανές, και καθόλου με τη μεταφορική έννοια: για μηχανές μηχανών, με τις συζεύξεις τους, με τις συνδέσεις τους. Μια μηχανή-όργανο είναι συνδεμένη με μια μηχανή-πηγή: η μια εκπέμπει μια ροή που η άλλη την κόβει. Ο μαστός είναι μια μηχανή που παράγει γάλα, και το στόμα μια μηχανή συναρμοσμένη μ’ αυτήν... Ο πρόεδρος Schreber νιώθει κάτι, παράγει κάτι, και μπορεί γι’ αυτό το κάτι να φτιάξει μια θεωρία. Κατιτί παράγεται: αποτελέσματα μιας μηχανής και όχι μεταφορικά σχήματα [...] Οι επιθυμητικές μηχανές είναι μηχανές δυαδικές, με δυαδικό κανονισμό ή συνειρμικό σύστημα: πάντα μια μηχανή συζευγμένη με μια άλλη... πάντα γίνεται μια σύνδεση με κάποιαν άλλη μηχανή, σε μια διατέμνουσα όπου η πρώτη κόβει τη ροή της άλλης, ή «υφίσταται» τη διακοπή της ροής της από την άλλη» (Ζιλ Ντελέζ-Φελίξ Γκουατταρί, Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια: Ο Αντι-Οιδίπους, σελ.9,11, από εκδόσεις Ράππα, 1977, μετάφραση Καίτη Χατζηδήμου-Ιουλιέττα Ράλλη)

Οι μηχανές παράγουν χωρίς να έχουν ανάγκη την έλλειψη ή την σταθερή ύπαρξη αντικειμένων– αντιθέτως, το μόνο που τους λείπει είναι ίσως ένα υποκείμενο με πάγια ταυτότητα, ή ακριβέστερα μια επιδίωξη παγίωσης της ταυτότητας ως τέτοιας απέναντι στη διαφορά. Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Ντελέζ σε μια μεταγενέστερη συνέντευξή του: «Ο Αντι-Οιδίποδας επανεξέτασε το ασυνείδητο, ένα πεδίο το οποίο όλοι γνωρίζουμε, ή τουλάχιστον είμαστε εξοικειωμένοι με αυτό. Επεδίωξε να αντικαταστήσει το οικογενειοκρατικό ή θεατρικό μοντέλο του ασυνειδήτου με ένα περισσότερο πολιτικό μοντέλο: το [ασυνείδητο ως] εργοστάσιο. Ήταν ένα είδος ρωσικού «κονστρουκτιβισμού». Εξού και η ιδέα των επιθυμητικών μηχανών, της επιθυμίας ως παραγωγής. Τα Χίλια Επίπεδα,από την άλλη μεριά, προσπαθούν να επινοήσουν τα δικά τους πεδία, οπότε είναι πιο περίπλοκο» (Eight Years Later: 1980 Interview από το Gilles Deleuze, Two Regimes of Madness, Texts and Interview : 1975-1995, semiotexte, 2006, σελ. 75)

Ή όπως εξηγεί ο Ντελέζ αναλυτικά σε μια μεταγενέστερη συνέντευξή του μαζί με τον Γκουατταρί: «Ο Γκουατταρί και εγώ ξεκινήσαμε με την υπόθεση πως η επιθυμία είναι δυνατό να γίνει κατανοητή μόνο ως κατηγορία της «παραγωγής». Επομένως έπρεπε να επανεισάγουμε την παραγωγή στην ίδια την επιθυμία. Η επιθυμία δεν εξαρτάται από την έλλειψη,δεν είναι η έλλειψη κάποιου πράγματος,και δεν αναφέρεται σε κανένα Νόμο. Η επιθυμία παράγει. Επομένως είναι το αντίθετο από ένα θέατρο. Μια ιδέα όπως το οιδιπόδειο,η θεατρική αναπαράσταση του Οιδίποδα,ακρωτηριάζει το ασυνείδητο και δεν δίνει καμία έκφραση στην επιθυμία. Το οιδιπόδειο είναι το αποτέλεσμα της κοινωνικής καταστολής πάνω στην επιθυμητική παραγωγή. Ακόμη και με ένα παιδί,η επιθυμία δεν είναι οιδιπόδεια,λειτουργεί ως ένας μηχανισμός,παράγει μικρές μηχανές,εγκαθιδρύοντας συνδέσεις μεταξύ πραγμάτων. Αυτό που σημαίνει το γεγονός αυτό με άλλα λόγια,ίσως,είναι ότι η επιθυμία είναι επαναστατική... Η επιθυμία είναι φύσει επαναστατική διότι κατασκευάζει επιθυμητικές μηχανές οι οποίες,όταν εισαχθούν εντός του κοινωνικού πεδίου,είναι ικανές να εκτροχιάσουν κάτι,να μετατοπίσουν τον κοινωνικό ιστό. Η παραδοσιακή ψυχανάλυση,ωστόσο,έχει αναποδογυρίσει τα πάντα στο μικρό της θέατρο... Εδώ βρίσκεται το σημείο αναχώρησής μας: το ασυνείδητο που παράγει αυτές τις μικρές μηχανές της επιθυμίας,τις οποίες αποκαλούμε επιθυμητικές μηχανές»(Gilles Deleuze,Desert Islands and Other Texts,1953-1974, Semiotexte, Foreing Agents Series, 2004, σελ. 232-233) 

Το σχιζοφρενικό υλιστικό παράδειγμα 

Η ψυχανάλυση,συμπεραίνει ο Ντελέζ,καταπνίγει σε συντριπτικό βαθμό την παραγωγή της επιθυμίας και τη δυναμική που της αντιστοιχεί. Τι σημαίνει αυτό ακριβώς; Ότι η ψυχανάλυση ανακαλύπτει το ασυνείδητο,μιλάει για το ασυνείδητο,που ορίζεται αντιπαραθετικά προς τη συνείδηση,ακριβώς για να το παρακάμψει,να το απομειώσει αναλυτικά,εν τέλει για να καταστρέψει τη μη αναγνωρισμένη δυναμική του. Σκοπός της ψυχανάλυσης είναι να διαχωρίσει τις αληθινές – σχετιζόμενες με το οιδιπόδειο σύμπλεγμα – επιθυμίες από τις ψεύτικες επιθυμίες,να προσθέσει έναν εξωτερικό κώδικα ερμηνείας για το ασυνείδητο,μια συμβολική κωδικοποίηση που έχει για στόχο όχι την επικέντρωση στους εμμενείς μηχανισμούς λειτουργίας του ασυνειδήτου,αλλά την ερμηνεία ενός υποτιθέμενου λανθάνοντος περιεχομένου το οποίο ανάγεται διαρκώς στο «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» και τα οικογενειακά συμπλέγματα εν γένει. «Η [επιθυμητική] παραγωγή καταντά παραγωγή φαντασίωσης-έκφρασης»,υποστηρίζουν οι Ντελέζ-Γκουατταρί,εννοώντας ότι σε αντίθεση με την πραγματική φύση του ασυνειδήτου,ως εργοστασίου παραγωγής (μερικών αντικειμένων,συνδέσεων μεταξύ μηχανών-οργάνων κτλ.),παρεμβάλλεται σαν άξονας αναφοράς το θεατρικό-εκφραστικό ασυνείδητο,που καθυποτάσσει στην τροχιά κίνησής του τις παραγωγικές δυνάμεις της επιθυμητικής οικονομίας. Το οιδιπόδειο συνιστά λοιπόν την ιδεαλιστική καμπή της ψυχανάλυσης και του Φρόϋντ,που καταστέλλει και αποκρύπτει την ουσιαστικά ανοιδιπόδεια φύση της επιθυμητικής παραγωγής (η οποία επανάγεται τελικά στο οιδιπόδειο [προ-ή-μετά]). Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα (μέσα από την πρωταρχική φαντασίωση της οιδιπόδειας σκηνής/θεάτρου) λειτουργεί ως ο βασικός μοχλός καταστολής των επιθυμητικών μηχανών,θέση επιβεβλημένη από την καταστολή που ασκεί η καπιταλιστική μηχανική πάνω στην επιθυμία.

H στενή σύνδεση μεταξύ της ψυχανάλυσης και του (καπιταλιστικού) κοινωνικού σχηματισμού,όπως εξηγούν οι Ντελέζ-Γκουατταρί,πρέπει να γίνει κατανοητή όχι μόνο υπό το πρίσμα του ότι ο καπιταλισμός συνιστά ιστορική προϋπόθεση για τη ψυχανάλυση – και ότι κατ’ επέκταση υπό ορισμένες συνθήκες η ψυχανάλυση λειτουργεί ως καπιταλισμός θεσμός – αλλά επίσης από την οπτική της ουσιαστικής δύναμης καταστολής που ασκείται ταυτόχρονα πάνω στην επιθυμία και την εργασία: «Αυτό που θέλουμε να πούμε,είναι επίσης το εξής: ο Φρόυντ ανακαλύπτει την επιθυμία σαν λίμπιντο,επιθυμία που παράγει,και δεν παύει να αλλοτριώνει την λίμπιντο από το οικογενειακό σχήμα (Οιδίποδας). Η ψυχανάλυση είναι η ίδια ιστορία με την πολιτική οικονομία,όπως την βλέπει ο Μαρξ: ο Άνταμ Σμιθ κι ο Ρικάρντο ανακάλυψαν την ουσία του πλούτου στην παραγωγική εργασία και δεν έπαψαν όμως να την αλλοτριώνουν από την ιδιοκτησία. Αυτό που κάνει την ψυχανάλυση να παραβλέπει την ψύχωση,είναι η επαναφορά της επιθυμίας στην οικογενειακή σκηνή,αυτό είναι που την κάνει να μην ασχολείται παρά με τον χώρο της νεύρωσης και να δίνει και στην ίδια την νεύρωση ακόμη μιαν ερμηνεία που να παραμορφώνει τις δυνάμεις του ασυνειδήτου (Guattari) […] (Deleuze): Είτε οικογενειακός είτε ψυχαναλυτικός,ο Οιδίποδας είναι κατά βάση ένας μηχανισμός καταπίεσης πάνω στις επιθυμητικές μηχανές,και διόλου μια μορφοποίηση του ίδιου του ασυνειδήτου» (Deleuze & Guattari,Τρεις Συνεντεύξεις για τον καπιταλισμό και τις επιθυμητικές μηχανές,περιοδικό Flesh Machine,σελ. 18-19).

Η ντελεζιανή θεώρηση της επιθυμίας έρχεται σε κάθετη ρήξη με τα σχήματα αναπαράστασης που εγκλωβίζουν την επιθυμία σε ένα αντικειμενότροπο ή υποκειμενοκεντρικό πλαίσιο αναφοράς – αντίθετα το επίδικο είναι η απελευθέρωση της επιθυμίας από την κεντρικότητα του ψυχαναλυτικού cogito: «Μας φαινόταν πως η επιθυμία ήταν μια διαδικασία και πως ξετύλιγε ένα πεδίο συνέπειας (place of consistence),ένα πεδίο εμμένειας,ένα «δίχως όργανα σώμα»,όπως το έθετε ο Αρτώ,διασχιζόμενο από μόρια και ροές οι οποίες αποδεσμεύονταν από αντικείμενα και υποκείμενα... Η επιθυμία δεν είναι συνεπώς εσωτερική προς κάποιο υποκείμενο,περισσότερο από την ροπή της προς ένα αντικείμενο: είναι αυστηρά εμμενής σε ένα πεδίο σε σχέση με το οποίο εκείνη δεν προϋπάρχει,ένα πεδίο το οποίο πρέπει να κατασκευαστεί,του οποίου τα μόρια εκπέμπονται και οι ροές συνδυάζονται. Υπάρχει μονάχα η επιθυμία στο βαθμό που υπάρχει η παράταξη ενός συγκεκριμένου πεδίου,η διάδοση συγκεκριμένων ροών,η εκπομπή συγκεκριμένων μορίων. Μακριά από το να προϋποθέτει κάποιο υποκείμενο,η επιθυμία δεν μπορεί να προσεγγιστεί παρά στο σημείο όπου αποστερείται κανείς τη δύναμη του να λέει «Εγώ. Μακριά από το να κατευθύνεται προς ένα αντικείμενο,η επιθυμία μπορεί να προσεγγιστεί στο σημείο όπου σταματάει κανείς να ψάχνει για ή να πιάνεται από ένα αντικείμενο περισσότερο από τον βαθμό που κατανοεί τον εαυτό του ως υποκείμενο» (Gilles Deleuze and Claire Parnet,Dialogues,Trans. Hugh Tomlinson and Barbara Habberjam,Dead Psychoanalysis: Analyse,σελ. 89)
Το ασυνείδητο ως «παραγωγικό ασυνείδητο»,που εξελίσσεται μέσα από τη σχέση των επιθυμητικών μηχανών μεταξύ τους (και προς το δίχως-όργανα-σώμα),βρίσκει την καθαρότερη «μοντελοποίησή» του,θα λέγαμε,στο όχι αμιγώς κλινικό πρότυπο της ψύχωσης και της σχιζοφρένειας,του οποίου οι κοινωνικο-ιστορικές προϋποθέσεις ανάδυσης μπορούν να εντοπιστούν σε αναφορά (αλλά όχι αναγωγή) προς τον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό. Αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Ντελέζ-Γκουατταρί σε μια κοινή συνέντευξή τους: «Guattari-Εμείς παίρνουμε σαν σημείο αναφοράς την επιθυμία σε μια από τις πιο κρίσιμες,οξείες περιπτώσεις της,εκείνη του σχιζοφρενικού -ο σχιζοφρενικός που μπορεί να παράγει κάτι,πέρα από τον ορίζοντα του απομονωμένου,εξασθενημένου από τα φάρμακα και την κοινωνική καταπίεση σχιζοφρενικού. Νομίζουμε ότι ορισμένοι σχιζοφρενείς εκφράζουν άμεσα μια ελεύθερη αποκωδικοποίηση της επιθυμίας [...] Deleuze-Το χρήμα,το κεφάλαιο-χρήμα,βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο τρέλας,που στην ψυχιατρική το αντίστοιχό του δεν είναι παρά το τελικό της στάδιο» (Ζιλ Ντελέζ-Φελίξ Γκουατταρί,Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία,εκδόσεις ελευθεριακή κουλτούρα,2015,σελ. 12)

Η ψυχανάλυση έχει δύο τρόπος να εξαπατά τον ίδιο τον εαυτό της: «με το να πιστεύει πως έχει ανακαλύψει ταυτόσημα στοιχεία,τα οποία μπορεί να βρει κανείς αναπόφευκτα στο καθετί,ή με το να πιστεύει πως έχει ανακαλύψει ανάλογες μορφές οι οποίες δημιουργούν ψευδείς διαφορές. Επομένως,η κλινική ψυχιατρική διάσταση και η λογοτεχνική κριτική διάσταση πάνε στράφι την ίδια στιγμή» (G. Deleuze,The Logic of Sense,σελ. 104-105). Ο Ντελέζ ισχυρίζεται πως κάθετι νέο και ενδιαφέρον στη ψυχανάλυση προέρχεται από το παραμελημένο και παραγνωρισμένο φαινόμενο των ψυχώσεων,το οποίο εξετάζεται σε αντιπαράθεση προς την εγκαθιδρυμένη αναλογική μέθοδο προσέγγισης που εφαρμόζεται κατά κύριο λόγο από τη ψυχανάλυση. Υποστηρίζει μάλιστα πως η περίπτωση της σχιζοφρένειας μάς προσφέρει μια ριζικά διαφορετική και νέα εικόνα της σκέψης,που οριακά συγκροτεί μια συνθήκη για την ίδια τη σκέψη: «Δεν είναι ζήτημα του να αντιπαραθέσουμε στη δογματική εικόνα της σκέψης μια άλλη εικόνα που είναι δανεισμένη,για παράδειγμα,από τη σχιζοφρένεια,αλλά μάλλον να θυμηθούμε ότι η σχιζοφρένεια δεν είναι απλά μόνο ένα ανθρώπινο γεγονός αλλά επίσης μια δυνατότητα για την σκέψη – η οποία,επιπλέον,μπορεί να αποκαλυφθεί ως τέτοια μονάχα μέσα από την κατάργηση αυτής της εικόνας. [..] Η δειλία,η σκληρότητα,η χυδαιότητα και η ηλιθιότητα... είναι δομές της σκέψης ως τέτοιας» (Gilles Deleuze,Difference and Repetition,Trans. Paul Patton,Columbia University Press,1994,σελ. 148,151)

H βασική τομή που ανοίγει ο Αντι-Οιδίποδας,σε σχέση με το ψυχαναλυτικό πεδίο,είναι ότι η σχιζοανάλυση που βρίσκεται στη βάση του όλου κριτικού εγχειρήματος,παίρνει ως μοντέλο για το ασυνείδητο την ίδια τη ψύχωση και τη σχιζοφρένεια,αντί για τη δυναμική της νεύρωσης που ήταν μέχρι τότε το παραδοσιακό σημείο εκκίνησης.  Βασική στόχευση του έργου των Ντελέζ-Γκουατταρί,είναι να περιγράψουν την επιθυμητική παραγωγή και την σχιζοφρένεια στην θετικότητά τους,ως την ίδια τη διαδικασία της ζωής (ο σχιζοφρενικός ανακαλύπτεται εδώ σαν φιγούρα που ανακατεύει τους κώδικες και διοχευτεύει αποκωδικωμένες ροές),χαράζοντας έτσι μια οξεία διάκριση ανάμεσα στη σχιζοφρένεια ως διαδικασία και τη σχιζοφρένεια ως κλινική οντότητα. Η σχιζοφρένεια ως διεργασία είναι διαχωρισμένη από τον σχιζοφρενικό ως κλινική οντότητα που προσκρούει στο όριο του ρήγματος που διανοίγει,και οδηγείται έτσι στην κατάρρευση.Ήδη ο Μισέλ Φουκώ,στο έργο του «Η ιστορία της τρέλας» (εκδόσεις Ηριδανός,2004),χαράσσει έναν διαχωρισμό ανάμεσα στην τρέλα και τη ψυχική ασθένεια. Ωστόσο η σχιζοφρενική διαδικασία δεν συνιστά έναν (ο αυτο)σκοπός,είναι μια παραγωγή και όχι μια έκφραση. Η σχιζοφρένεια είναι τελικά η μόνη καθολική διεργασία. Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και ο συμβολικός ευνουχισμός της ψυχανάλυσης συνιστούν μια έσχατη εδαφικότητα,τους τελευταίους βράχους άμυνας του καπιταλιστικού συστήματος απέναντι στην επαναστατική δύναμη της επιθυμίας.

Η ντελεζιανή προσέγγιση των ψυχώσεων και της σχιζοφρένειας πατάει πάνω στο οριακό σημείο της λακανικής προσέγγισης όπου αναγνωρίζεται μια δυναμική διάσταση της ψύχωσης που τοποθετείται εγγύτερα προς το Πραγματικό παρά το Φαντασιακό ή το Συμβολικό (οι τρεις βασικοί όροι του λακανικού σχήματος): «Οι μηχανισμοί που υπεισέρχονται στη ψύχωση δεν περιορίζονται στο φαντασιακό πεδίο αναφοράς. Που θα τους αναζητήσουμε, αφού διαφεύγουν από τη λιβιδινική επένδυση; Είναι αρκετό να επικαλεστούμε την επανεπένδυση της λίμπιντο στο προσίδιο σώμα; Τον μηχανισμό αυτόν, που είναι κοινά αποδεκτός ως ο μηχανισμός του ναρκισσισμού, τον επικαλείται ρητά ο ίδιος ο Φρόυντ για να εξηγήσει το φαινόμενο της ψύχωσης [...] Μήπως ισχύει ότι στην τάξη του φαντασιακού δεν υφίσταται τρόπος να δώσει κανείς μια ακριβή σημασία στον όρο ναρκισσισμός; Στην τάξη του φαντασιακού, η αλλοτρίωση είναι στοιχείο συστατικό. Η αλλοτρίωση είναι το φαντασιακό ως τέτοιο. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από τον τρόπο προσέγγισης της ψύχωσης στο επίπεδο του φαντασιακού,διότι ο φαντασιακός μηχανισμός είναι εκείνο που δίνει στην ψυχωτική αλλοτρίωση τη μορφή της,αλλά όχι τη δυναμική της» (Ζακ Λακάν,Σεμινάριο Τρίτο,Οι ψυχώσεις,εκδόσεις ψυχογιός,σελ. 169-170)

Ωστόσο, αυτή η διάσταση του Πραγματικού, την οποία υποστηρίζουν οι Ντελέζ-Γκουατταρί, εμφανίζεται μέχρι και στον Λακάν μονάχα ως αρνητική στιγμή, ως ένα είδος «έλλειψης» ή «κενού» στο ψυχικό πεδίο εμμένειας. Η ψύχωση συνιστά τρόπον τινά ένα απροσπέλαστο όριο για τη ψυχαναλυτική ερμηνεία, ένα οριακό σημείο όπου αναφαίνονται καθαρά οι περιορισμοί και οι αναλυτικές της ανεπάρκειες, σε επίπεδο θεωρίας και πρακτικής ταυτοχρόνως. Το πραγματικό επίδικο με το οποίο έρχεται αντιμέτωπος ο Ντελέζ είναι το εξής: «η πραγματική δυσκολία είναι να δοθεί μια εξήγηση της σχιζοφρένειας ως κάτι με θετικά γνωρίσματα, και ως τέτοια, να μην ανάγεται στα καταστροφικά χαρακτηριστικά που προξενεί σε ένα άτομο... Δεν μπορούμε να πούμε ότι η ψυχανάλυση μας προσφέρει έναν τρόπο εξόδου από αυτή την ουσιαστικά αρνητική προοπτική διότι η ψυχανάλυση έχει μια αμφίσημη σχέση με τη σχιζοφρένεια [...] Διαπράττουμε το ίδιο λάθος όταν ορίζουμε τη σχιζοφρένεια με αρνητικούς όρους ή με όρους κάποιας έλλειψης (διάσπαση, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αυτισμός, αποκλεισμός/διάκλειση [foreclosure]) και όταν τυποποιούμε τη σχιζοφρένεια πάνω σε μια οικογενειακή δομή μέσα στην οποία μπορεί να εντοπιστεί αυτή η έλλειψη. [...] Επομένως η σχιζοφρένεια χρειάζεται να περιγραφεί με θετικούς όρους» (Ζ. Ντελέζ,Σχιζοφρένεια και Κοινωνία,από το Two Regimes of Madness) 

Καταληκτικά, η σχιζοφρένεια για τον Ντελέζ εκφράζει μια οριακή ψυχική απεδαφικοποίηση που συντρίβει την Οιδιπόδεια αναπαράσταση και την καπιταλιστική (και ψυχαναλυτική) μηχανή, μια διαδικασία που συνιστά συνθήκη για την συνένωση των επαναστατικών, των λογοτεχνικών, και των αναλυτικών μηχανών μεταξύ τους με σκοπό την απελευθέρωση της επιθυμίας από τα δεσμά του Εγώ και της αναπαράστασης. Το τελευταίο ζήτημα που τίθεται στο σημείο αυτό, με το οποίο θα κλείσει αυτή η μικρή εισαγωγή στη σχέση του Ντελέζ με την ψυχανάλυση, είναι το εξής: με ποιον τρόπο το μοντέλο της σχιζοφρένειας ως (δυνάμει επαναστατικής) διαδικασίας μπορεί να αποσυσχετιστεί από τις κλινικές εκδηλώσεις των (ψυχο)παθολογιών της ψύχωσης και της σχιζοφρένειας, και σε τι βαθμό η σχιζοφρένεια όπως εννοείται από τους Ντελέζ-Γκουατταρί συνεπάγεται μια θεώρηση που τοποθετεί την τελευταία ως ένα «υψηλό» (sublime) “αντικείμενο” σε ριζική εξωτερικότητα προς την νεωτερικότητα και τον ψυχαναλυτικό λόγο (και εισάγεται έτσι με έμμεσο τρόπο ένα στοιχείο υπερβατικότητας στη θεωρία του Ντελέζ): «Η σχιζοαναλυτική αξιοποίηση της ανοιδιπόδειας, αποσυνδεδεμένης, δίχως-εγώ φύσης της σχιζοφρενικής διαδικασίας εξαρτάται εν μέρει, υποστηρίζω, από το καθεστώς της ως υψηλού [αντικειμένου] εντός του ψυχαναλυτικού λόγου τον οποίο οι Ντελέζ και Γκουατταρί επιδιώκουν να αμφισβητήσουν […] όπως οι πλευρές μια λωρίδας του Μόμπιους, ο «[κλινικά] σχιζοφρενής» και ο «σχιζοφρενικός» είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι... για να μπορούν να είναι ουσιαστικά διαχωρισμένοι. [...] Για να αποκτήσει και να διατηρήσει αυτή την επαναστατική της ενέργεια, η σχιζοφρένεια πρέπει κατά μία έννοια να παραμείνει απολύτως εξωτερική προς τον καπιταλισμό· πρέπει να υπερβεί τα όρια της κοινωνικής και ψυχικής οργάνωσης, να απορρίψει την ερμηνεία και το ερμηνευτικό κλείσιμο, να αντισταθεί στη θεραπευτική παρέμβαση και τη θεωρητική αναπαράσταση» (Angela Woods,The Sublime Object of Psychiatry,Schizophrenia in Clinical and Cultural Theory,Oxfort University Press,2011,σελ. 159-160) 


Σημειώσεις 

[1] Αναφέρει συγκεκριμένα ο Γκουατταρί χαρακτηριστικά όσον αφορά την αντίστιξη της έννοιας της μηχανής με την έννοια της δομής: «Στην πραγματικότητα, μια μηχανή δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις δομικές της αρθρώσεις και, αντιστρόφως, κάθε ενδεχόμενη δομή κυριαρχείται (και αυτό είναι που θέλω να αποδείξω) από ένα σύστημα μηχανών... Η μηχανή, από την άλλη μεριά, παραμένει ουσιαστικά απομακρυσμένη από τον φορέα της δράσης. Το υποκείμενο βρίσκεται πάντοτε κάπου αλλού. Η χρονικοποίηση (temporalization) εισχωρεί στη μηχανή από όλες τις πλευρές και μπορεί να συσχετιστεί με εκείνη μόνο αφότου ένα συμβάν έχει εμφανιστεί. Η ανάδυση μιας μηχανής σηματοδοτεί μια ημερομηνία, μια αλλαγή, διαφορετική από μια δομική αναπαράσταση... Για τη μηχανή, το υποκείμενο της ιστορίας βρίσκεται κάπου αλλού, στη δομή... Το υποκείμενο του ασυνειδήτου ως τέτοιο θα βρίσκεται στην ίδια μεριά όπως η μηχανή, ή ακόμη καλύτερα, μαζί με τη μηχανή» (Felix Guattari,Psychoanalysis and Tranversality,MIT Press,2015,σελ. 318-319, “Machine and Structure”). 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία 

Ζακ Λακάν, Σεμινάριο Τρίτο, Οι ψυχώσεις,εκδόσεις ψυχογιός, 2013
Ζιλ Ντελέζ-Φελίξ Γκουατταρί, Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία, εκδόσεις ελευθεριακή κουλτούρα
Ζιλ Ντελέζ-Φελίξ Γκουατταρί,Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια: Ο Αντι-Οιδίπους , εκδόσεις Ράππα, 1977, μετάφραση Καίτη Χατζηδήμου-Ιουλιέτα Ράλλη
Deleuze and Psychoanalysis: Philosophical Essays on Deleuze's Debate with Psychoanalysis,Leen De Bolle (ed.), Leuven University Press,2010,  (http://www.scribd.com/doc/243575544/DE-BOLLE-Leen-org-Deleuze-and-Psychoanalysis-pdf)
Angela Woods, The Sublime Object of Psychiatry: Schizophrenia in Clinical and Cultural Theory, Oxford University Press, 2011 (International Perspectives in Psychiatry and Cultural Theory)
Daniel W. Smith-From the Surface to the Depths: On the Transition from Logic of Sense to Anti-Oedipus
Daniel W.Smith-Essays on Deleuze (University Press,2012)
Deleuze & Guattari,Τρεις Συνεντεύξεις για τον καπιταλισμό και τις επιθυμητικές μηχανές, περιοδικό Flesh Machine
Elisabeth Grosz-Jacques Lacan,A Feminist Introduction,Routledge,1990
Eugene W. Holland: Deleuze And Guattari's 'Anti-Oedipus', IntroductionTo Schizoanalysis (Routledge, 1997)
Felix Guattari,Psychoanalysis and Tranversality, MIT Press,2015
Ian Buchanan-Deleuze and Guattari’s ‘Anti-Oedipus’: A Reader’s Guide (Continuum,2008)
Gilles Deleuze and Claire Parnet,Dialogues,Trans. Hugh Tomlinson and Barbara Habberjam,1987, New York Columbia University Press
Gilles Deleuze, Desert Islands and Other Texts, 1953-1974,Semiotexte, Foreing Agents Series, 2004
Gilles Deleuze, Difference and Repetition, Trans. Paul Patton, Columbia University Press, 1994
Gilles Deleuze, The Logic of Sense,Continuum, 2004
Gilles Deleuze, Two Regimes of Madness,semiotexte, 2006
Slavoj Zizek, Organs Without Bodies: On Deleuze and Consequences, Routledge, 2004

Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη Derailed Vertica

Πηγή: Ταξικές Μηχανές die Bestimmung des Menschen

_______
_