Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

El viaje. Erik Satie y Michael Nyman.






Ο Κήπος Με Τις Αυταπάτες
( Δοκίμια Ο. Ελύτη)



…Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω.
Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στη μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας.
Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο.
Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν τη νύχτα μου,ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ.
Γι αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται ποτέ στα πράγματα.
Όμως, γι αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα.
Έρχομαι όχι μια αλλά εκατό φορές σ΄ένα οποιοδήποτε
Verve στο La terre est blue comme une orange,
στην Παρθένο της Σικίνου πριν να υπάρξει, 
στο Eau de Vervene,
στο Poem in October,
στον Ναυτίλο του Patek Philippe,
στην Μικρή Πράσινη Θάλασσα.
Ακριβές μειοψηφίες,σπάνια βιβλία,
ιδίως αν το χαρτί τους είναι Velin pur fil Lafuma ή πάπυρος του 1600,
όπως τα βρίσκουμε στα παλαιοπωλεία των μικρών πόλεων της Ευρώπης….




…Εχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος
που και η πιο σημαντική αλήθεια, ευθέως διατυπωμένη, φαίνεται παραδοξολογία…




…Α τι ωραία που είναι να χαϊδεύεις το χέρι που σε χαϊδεύει και να κρατάς τον αέρα του, για να τον διαθέσεις στο μέλλον,
όπως οι παλαιές ανθοπώλισσες μέσα σε πανεράκια,προσφέροντας σκουλαρίκια γιασεμιά και γαρδένιες,βέρες της μιας στιγμής και του πάντοτε.
Ανεμε, άνεμε, ο μονογενής της Τήνου και πολύτεκνος των Κυκλάδων, που με λυτό μαλλί κοριτσιών ξέρεις να υπογράφεις και καρέκλες πλαταγιστές να τυμπανίζεις, κέρνα μια σωφροσύνη απ΄αυτήν που διδάσκει ο υιός της Ηρας.
Ετσι, ώστε ούτε ο κίνδυνος να γίνεται αντίπαλος του πλου ούτε ο πλους αντίπαλος του κινδύνου…





2 σχόλια:

  1. δεν φαντάζεσαι πόσο τον αγαπώ τον Ελύτη..υπέροχος και πάντοτε επίκαιρος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αυτά που αγγίζουν,και μάλιστα μέσα από την ποιητική οδό,ψυχικές αδυναμίες και αλήθειες,νομίζω LizioS ότι είναι και θα είναι διαχρονικές...
    Ο λόγος του Ελύτη έχει τον αφοπλισμό του αιφνίδου,μουσικότητα και χρώμα της θάλασσας και του απείρου...
    και όχι μόνο..:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή