Σ.ΖΙΖΕΚ , ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

αναδημοσίευση από ΣΥΜΒΑΝΤΑ

ΓΙΑΤΙ Ο ΛΑΚΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡΙΑΝΟΣ
Το χάσμα που χωρίζει τον Lacan από Heidegger είναι εδώ σαφώς ευδιάκριτο ακριβώς εξ αιτίας της εγγύτητάς τους, δηλ., του γεγονότος ότι, προκειμένου να υποδειχθεί η συμβολική λειτουργία στην ουσία της, ο Lacan χρησιμοποιεί ακόμα τον όρο«Είναι» του Χάιντεγκερ: σε έναν άνθρωπο, οι επιθυμίες χάνουν την πρόσδεσή τους στη βιολογία, είναι ενεργές μόνο στο μέτρο που είναι εγεγγραμμένες μέσα στον ορίζοντα που το Είναι συστήνει από τη γλώσσα ,εντούτοις, για αυτήν την μετάθεση από την άμεση βιολογική πραγματικότητα του σώματος στο συμβολικό χώρο που καταλαμβάνει, πρέπει να ζήσει ένα σημάδι βασανισμού μέσα στο σώμα με το πρόσχημα του ακρωτηριασμού του..

ΥΛΙΣΜΟΣ, Ή Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΛΟΥ

Ο Θεός δεν είναι εδώ πλέον η θαυμαστή εξαίρεση που εγγυάται την κανονικότητα του κόσμου, το ανεξήγητο Χ που επιτρέπει σε μας για να εξηγήσει όλα τα άλλα είναι, αντίθετα, ο ίδιος συντριμμένος από το υπερχειλισμένο θαύμα της δημιουργίας του. Με μια προσεκτικότερη ματιά, δεν υπάρχει τίποτα κανονικό στον κόσμο μας - όλα, κάθε μικρό πράγμα δηλαδή είναι μια θαυμαστή εξαίρεση ειδωμένο από μια κατάλληλη προοπτική, κάθε κανονικό πράγμα είναι ένα τερατούργημα.Πέστε, δεν πρέπει να πάρουμε τα άλογα ως κανονικό και μονόκερο ως θαυμαστή εξαίρεση - ακόμη και ένα άλογο, το πιό συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο, είναι ένα θαύμα καταστροφής. Αυτός ο βλάσφημος Θεός είναι ο Θεός της σύγχρονης επιστήμης, δεδομένου ότι η σύγχρονη επιστήμη στηρίζεται ακριβώς από μια τέτοια τοποθέτηση να αναρωτηθεί το προφανέστερο.Εν ολίγοις, η σύγχρονη επιστήμη είναι στην πλευρά «του να πιστεύεις στο οτιδήποτε»: είναι ένα από τα μαθήματα της θεωρίας της σχετικότητας και της κβαντικής φυσικής,ότι σύγχρονη επιστήμη υπονομεύει τις στοιχειώδεις φυσικές συνήθειες των περισσότερων απο μας και μας αναγκάζουν να θεωρήσουμε (να δεχτούμε) τα «μη αισθητά» πράγματα; Για να διευκρινίσει αυτό το αίνιγμα, η λογική του Lacan για το μη-Όλον μπορεί να βοηθήσει πάλι.

Ο Chesterton στηρίζεται προφανώς στη «αρσενική» πλευρά της καθολικότητας και της συστατικής εξαίρεσής της: όλα υπακούνε τη φυσική αιτιότητα - με εξαίρεση το Θεό, το κεντρικό μυστήριο. Η λογική της σύγχρονης επιστήμης είναι, αντίθετα, «θηλυκή»: κατ' αρχάς, είναι υλιστική, δεχόμενη το αξίωμα ότι τίποτα δεν δραπετεύειαπο τη φυσική αιτιότητα που μπορεί να μετρηθεί από τη λογική εξήγηση εντούτοις, η άλλη πλευρά αυτού του υλιστικού αξιώματος είναι ότι «δεν είναι όλα λογικά,να υπακούετε τους φυσικούς νόμους»-όχι υπό την έννοια ότι «υπάρχει κάτι παράλογο, κάτι που δραπετεύει της λογικής αιτιότητας,» αλλά υπό την έννοια ότι είναι το «σύνολο» της ίδιας της λογικής αιτιακής τάξης που είναι ασύστατη, «παράλογη», μη-Καθολική. Μόνο αυτό το μη-Όλον εγγυάται το κατάλληλο άνοιγμα της επιστημονικής ομιλίας στις εκπλήξεις, στις έκτακτες ανάγκες «του αδιανόητου»: ποιος, στο 19ο αιώνα, θα μπορούσε να έχει φανταστεί πράγματα όπως η θεωρία της σχετικότητας ή η κβαντική φυσική;

μετάφραση απο το site www.lacan.com
___________________________

Η Μοναξιά του Υποκειμένου

αναδημοσίευση

Αναρτήθηκε από Godel στο blog  ΣΥΜΒΑΝΤΑ

" O σκύλος " ένας πίνακας το Γκόγια

ΜΕΡΟΣ Α :
Η μοναξιά ως ιδρυτική βία

1. Το Υποκείμενο συγκροτείται την στιγμή που αποσυσχετίζεται απο την υπαρκτικότητα του ήδη-κόσμου. Αυτή η αποσυσχέτιση είναι βία που δημιουργεί τις πρώτες μορφές του αυτομετασχηματισμού του σε κάτι πέρα απο τον υπαρκτό κόσμο. Η απόσπαση του απο τον ήδη-κόσμο δεν συνιστά μια μηχανική αποσύνδεση ενός μέρους που απλά οδηγείται σε μια άλλη κατάσταση, αλλά συνιστά μια αυτοκαταστρεφόμενη μερικότητα του ήδη-κόσμου που αποσυσχετίζεται και αποστασιοποιείται απο αυτον ώστε να ολοκληρώσει νέες λειτουργίες και καινοτόμα γνωρίσματα.

Το Υποκείμενο συγκροτείται όταν επιτελεί μια πράξη απο-κοσμοποίησης που είναι και μια αποσυνολικοποίηση, με την έννοια ότι το νέο Υποκείμενο παύει να αποτελεί στοιχείο ενός καθορισμένου συνόλου. Στην κατάσταση αυτή μιλάμε για μια απώλεια ταυτότητας και μία δέσμευση του υποκειμένου σε μια προσωρινή απροσδιοριστία ,που το χαρακτηρίζει έως ότου αποκτήσει τα πλήρη γνωρίσματα της ρηξικέλευθης οντότητας του.

Για το λόγο αυτό, το Υποκείμενο σαν πρώτη ταυτότητα γνωρίζει την καθοριστική Μοναξιά που είναι απαραίτητη για την δημιουργία των δικών του 

συνόλων και κόσμων, απαραίτητη για την κάθαρση απο τα στοιχεία του ήδη-κόσμου.

2. Μοναξιά σημαίνει εσώκλειστη ανάπτυξη, τοπικότητα του Εγώ, κατάσταση αποκλεισμού απο τον Πληθυντικό και κάθε ετερότητα, σύμπραξη του Υποκειμένου μόνο με τον Εαυτό του. Περιγράφουμε μία διαδικασία αυτο-απομόνωσης που επιβεβαιώνει την απόλυτη διαφορά του Υποκειμένου με τον κόσμο. Η πρώτη ταυτότητα του υποκειμένου είναι η άρνηση ταυτότητας με τον ήδη-κόσμο και η κατάφαση ταυτότητας μόνο προς το Εγώ του.

Το Υποκείμενο , με αυτή την έννοια, είναι ένα Μοναδικό Ένα και η μοναξιά του είναι απόδειξη της θέλησης για το Ένα και της αποστροφής του για το Πολλαπλό.

Με αυτή την κατάφαση του προς την Μοναδικότητα, το υποκείμενο τείνει προς μια ολοκληρωτική βία ενάντια στο κάθε φορά κυρίαρχο σύστημα αξιών, σκέψης, λογικής και λειτουργίας του ήδη-κόσμου.Όμως η πιο βάρβαρη μορφή βίας που προσφέρει το υποκείμενο κατα την διάρκεια της τρομακτικής ιστορίας του είναι η επιμονή της συγκρότησης του πέρα και ενάντια σε κάθε συνανήκειν, πέρα και ενάντια σε κάθε κοινότητα συσχετισμένων αντικειμένων του ήδη-κόσμου.

Δίχως την αντιδημοκρατική βούληση για ύπαρξη έξω απο τον ήδη-κόσμο, το υποκείμενο δεν θα ήταν σε θέση να εγκαθιδρύσει το ''Μοναδικό του'', τον φορέα του νέου, του Άλλου που δεν αποδέχεται κανένα Άλλο.

Μιλάμε για την διαδικασία εξάλειψης του Άλλου, επιδίωξης να απολυτοποιηθεί το Πραγματικό, να εξαφανιστεί το Φαινόμενο δια παντός. Αναμφίβολα, σ΄αυτό το πνεύμα συνηγορεί όλη η βουλησιαρχική παράδοση που καθορίζει την φιλοσοφική-θεολογική και πάνω από όλα πολιτική Ιστορία της έννοιας του Υποκειμένου. Η θέληση για δύναμη, για γνώση , για εξουσία, για ζωή και θάνατο, η Θεία θέληση και η Ανθρώπινη θέληση, αποτελούν αποδείξεις της τιτανομαχίας των Εγώ να ενσαρκώσουν την απόλυτη ελευθερία του Πραγματικού. Να τα άνθη που ποτίζει αυτή η αποτρόπαια και παντοδύναμη Μοναξιά του Υποκειμένου.

ΜΕΡΟΣ Β: το Υποκείμενο που βαδίζει στα ίχνη του Maurice Blanchot

1."Εγώ ο μηδαμινός υπήρξα ηγεμών"(1). Το Υποκείμενο ορίζεται σε κατάσταση ανυπαρξίας αλλά εκεί μόνο αναγνωρίζει την απροσδόκητη αυτοκυριαρχία του, ότι εκ του μηδενός μπορεί να δημιουργήσει το ελάχιστο, το πρώτο δείγμα ζωής μέσα στο θάνατο. Ένα Εγώ που ηγεμονεύει γιατί είναι μηδαμινό, γιατί υπάρχει απογυμνωμένο απο το πλήθος των εμφανίσεων του ήδη-κόσμου. Αυτή η απόλυτη στέρηση που εσωκλείει την δυνατότητα για κατοχή, για θέληση για ζωή, για ιδιοποίηση των Πάντων. Όταν το Υποκείμενο ανακοινώνει την παραδοξότητα της ηγεμονίας του προφέρει το στερητικό λόγο της θέλησης για το πέρασμα απο το Μηδέν στο Ένα, στο καθαρό και απόλυτο Πραγματικό.

2."Πίστη ότι θα ήμασταν τα λαμπερά σημεία της γραφής της πυράς, γραμμένη μεσα σε όλους, αναγνώσιμη μόνο μέσα μου, σ΄αυτόν που αποκρίνεται-αυτό όμως ήταν άλλοτε και ήταν ο καθένας μας με τον ψίθυρο του στην κοινή βεβαιότητα" (2).

Πίστη στη γραφή της πυράς, σημαίνει πίστη στη γραφή της καταστροφής, της ανανέωσης δια της εξάλειψης. Το υποκείμενο δεν αναγνωρίζεται στην γραφή της καθημερινής ειρηνικής επικοινωνίας των νοημάτων και των λειτουργιών των αντικειμένων, δεν αναγνωρίζει την γλώσσα της φαινομενικότητας του κόσμου άρα και το λόγο και την γραφή του. Εντός μόνο της Μοναξιάς του καλλιεργεί την συνείδηση του καταστροφικού στοιχείου, την υλική δύναμη που ενοποιεί, που δημιουργεί το χώρο διαμονής του νέου κόσμου. Το Υποκείμενο είναι ο Θεός και ο μόνος πιστός Τού ταυτόγχρονα, δηλαδή θεοποιεί τις πράξεις του ώστε να αποδώσει την μέγιστη πίστη σε αυτές μόνο το ίδιο, παράγει ένα διχασμό μεσα στην παράνοια του για το Απόλυτο(" να είμαι ο Μοναδικός που φτιάχνει ένα κόσμο και ο Μοναδικός που πιστεύει απόλυτα ότι αυτός είναι ο έσχατος κόσμος").

Το Υποκείμενο γυρίζει πάλι στην μοναξιά , για αυτό η κοινή βεβαιότητα είναι ένα λάφυρο που το παίρνει ώστε να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα του απο τον εξωτερικό κόσμο.

3." Γράφε όχι μόνο για να καταστρέφεις, όχι μόνο για να διατηρείς, όχι για να μεταδίδεις, γράφε κάτω απο την έλξη του ανέφικτου Πραγματικού, αυτού του μεριδίου καταστροφής που βουλιάζει, σώα και αρτιμελής, κάθε πραγματικότητα.."(3).

Το υποκείμενο είναι η πράξη που αναζητά να υλοποιήσει το ανέφικτο Πραγματικό. Ο Μπλανσό έχει δίκιο. Κάτω από την έλξη της ανεφικτότητας, και μόνο το Υποκείμενο διατηρεί την υπόσταση του ως ένα Εγώ που αγωνίζεται αδιάκοπα προς κάτι. Όμως δεν εννοούμε ένα ''προς κάτι'' ως επέκεινα, ως υπερβατικότητα, αλλά ως εμμένεια, ως αυτό που το ίδιο το Υποκείμενο δεν επιθυμεί να εκφράσει ή απλά να αντιπροσωπεύσει αλλά να αποδώσει, να αποτελέσει το ίδιο το επέκεινα του. Το Υποκείμενο υπάρχει όσο θέλει να γίνει το Πραγματικό καθεαυτό.

Ο μαζοχιστικός πυρήνας αυτής της θέλησης είναι μηχανή ζωογόνησης της πράξης του Υποκειμένου. Η γνώση ότι δεν αποτελεί το Πραγματικό αλλά επίπονα αναζητά τον κορεσμό του μέχρι να γίνει το Πραγματικό καθεαυτό, η πίστη ότι η αυτο-τιμωρία του για την γνώση αυτή θα το οδηγήσει στην ταύτιση με το Πραγματικό , γίενται παντοδύναμη.

4. "Με εμένα το είδος πέθαινε κάθε φορά εντελώς" (4).

Το Υποκείμενο πεθαίνει συνέχεια, πάντα άλλωστε μιλάμε για το υποκείμενο που δεν υπάρχει ακόμα, είμαστε ενσωματωμένοι στην υποκειμενοποίηση του Θανάτου, της ολοκληρωτικής απουσίας, σκεπτόμαστε διαρκώς το νέο και την γέννηση του ακριβώς γιατί βιώνουμε μια ανικανότητα για ζωή. Σε αυτή την νεκρολογία της σκέψης, αντιπαραθέτουμε ένα άλλο λόγο. Το υποκείμενο πεθαίνει σημαίνει απεργάζεται ένα νέο σκοπό, η άπειρη παραγωγή σκοπών οδηγεί στο θάνατο ,όμως πάντα έχει μεσολαβήσει η ζωή, η ζωή του μετασχηματισμού που οδηγεί κάθε φορά σε ένα διαφορετικό θάνατο, αποκλεισμένο και τεχνικό αναγκαίο εξάρτημα στην παραγωγική μηχανή της ύπαρξης, τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω. Το υποκείμενο επισφραγίζει αυτή την διάρκεια της ζωής και την διαφορά των άπειρων θανάτων, χωρίς το υποκείμενο αυτό που θα υπήρχει θα ήταν η αυτοκρατορία της ανυπαρξίας.

5. "Δεν ζούμε πλεόν μέσα στον κόσμο αλλά μέσα στην απόκρυψη"(5).

Το υποκείμενο κρύβεται εντός του, καλύπτεται απο τον ήδη-κόσμο, υφίσταται εκεί που δεν υφίσταται το Φαινομενικό-Εδώ. Προφανώς δεν αναφερόμαστε σε ένα αποκρυφιστικό επέκεινα. Το Εγώ είναι η εμμένεια της απόλυτης υπερβατικότητας, αποκρύβεται απο τον κόσμο για να γίνει ένας άλλος κόσμος. Ιδρυτική πράξη του εποπτικού, του θεωρητικού, του καθαρού Υποκειμένου είναι η απόκρυψη απο τον ήδη-κόσμο. Με αυτό τον τρόπο το υποκείμενο δεν δέχεται την συνύπαρξη με τον κόσμο, αποκρύβεται μέχρι να αντικαταστήσει πλήρως τον υπαρκτό κόσμο. Το υποκείμενο είναι το αποκεκρυμένο ώστε να παρουσιαστεί ως το αποκεκαλυμένο.

Πέρα απο κάθε γλωσσική υποταγή το υποκείμενο καταστρέφει την επικοινωνία, δεν χρησιμοποιεί την γλώσσα του κόσμου γιατί μέσω αυτής γίνεται προσβάσιμο στο πλήθος των ταυτοτήτων του Πολλαπλού. Το Υποκείμενο δεν αποδέχεται την γλώσσα γιατί μέσω αυτής αναπαράγεται η πολυ-υποκειμενοποίηση του Φαινομένου που είναι απο-υποκειμενοποίηση επι της ουσίας.

Το υποκείμενο που γνωρίζει την δύναμη του δεν συνομιλεί με κανένα, επιλέγει το θάνατο του Άλλου και το κάνει αρχικά με το να αρνείται την ύπαρξη της ανταλλαγής κάθε νοήματος πέρα από το Εγώ του. Για το υποκείμενο το νόημα δεν υπάρχει πουθενά αλλού πέρα απο την άσκηση της θέλησης του. Κάθε επέκεινα και υπερβατολογία είναι αδύνατο να εντοπισθούν στην πρακτική του. Για αυτό η αρχή της αποδόμησης του Απόλυτου και του Υποκειμένου βρίσκεται μέσα στη γλώσσα, για αυτό η γλώσσα για το Υποκείμενο είναι ένα εχθρικό πεδίο, ο τόπος της αντιστροφής του Πραγματικού, ο μηχανισμός του ψευδούς και όχι του αληθούς συμβάντος.

Σημειώσεις:

1.Μωρίς Μπλανσό, Η τρέλα της ημέρας, εκδ.Άγρα

2. Μωρίς Μπλανσό, Ο τελευταίος Άνθρωπος, εκδ.Άγρα

3. Μωρίς Μπλανσό, Η γραφή της Καταστροφής

4. Μωρίς Μπλανσό, Θωμάς ο Σκοτεινός, εκδ.Σμίλη

5. Μωρίς Μπλανσό, Εκείνος που δεν με Συντρόφευε, εκδ.Σμίλη 

********************************************

ΓΙΑΤΙ;

(θεατρικό έργο-μία πράξη)

Έξω και ενάντια στα κυκλώματα του Θεάματος, των ματαιόδοξων χειρονομιών ΄΄τέχνης΄΄, πρέπει να προσπαθήσουμε στο άνοιγμα ενός χώρου διακίνησης ιδεών και έργων, που ανυπόγραφα και μέσω συλλογικών υπογραφών θα προσφέρονται ηλεκτρονικά. Κάθε θεατρική ομάδα και συγγραφέας, κάθε εγχείρημα που ενδιαφέρετε αποκλειστικά για την παραγωγή της δημιουργίας σε μαζική κλίμακα μπορεί να χρησιμοποιεί τα έργα που θα δημοσιεύονται εδώ.
Τα ΄΄πνευματικά δικαιώματα΄΄ μας τα μοιραζόμαστε με όλους εκτός εκδοτικών επιχειρηματικών ομίλων και Θεάτρων-επιχειρήσεων.

ΠΡΟΣΩΠΑ: ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ , ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ

(απόλυτο σκοτάδι στη σκηνή, ημίφως πάνω στα σώματα των 2).

Εκτελεστής: ''Δεν υπήρχε άλλη γνώση μέσα μου, κοίταζα τους άλλους σαν σκιές, δεν κατάλαβα ποτέ ύπαρξη ανθρωπότητας. Ότι έβλεπα το θεωρούσα νεκρό εν δυνάμει, η μόνη απόδειξη ύπαρξης ήμουν εγώ. Μα θέλω να είμαι ειλικρινής, ήλπιζα, ακούγεται ηλίθιο να λέω ήλπιζα ένας σαν και του λόγου μου, πως οι νυχτερινές παρουσίες των άλλων θα φωτίζονταν σαν με πλησίαζαν, σε μια απόσταση που χρειάζονται δυο φίλοι για να χαιρετηθούν έστω τυπικά. Τι είπες; Όχι, όχι ! κανείς δεν με πλησίασε ποτέ τόσο πολύ.

Τότε άρχισα να προετοιμάζομαι για την τύφλωση.Σκέφτηκα πως ο κύριος εχθρός μου ήταν η αναπαράσταση του κόσμου,αυτός ο κόσμος που για μένα ποτέ δεν είχε σάρκα και αίμα, δεν είχα υποταχτεί ποτέ στη βία του,σε μια αληθινη πάλη μαζί του έκανα χειραψίες μόνο με ενσαρκώσεις φαινομένων..
Πεθύμησα φίλε μου το τέλος της ορατότητας, την τύφλωση, δηλαδή σκοτάδι, απεριόριστο μηδέ..τι τόπος και αυτός,δεν έχει χρώματα αλλά νιώθεις πως μπορείς να του δώσεις όλα τα χρώματα,δεν υπάρχει βλάστηση αλλά νιώθεις πως βρίσκεσαι στον αρχαιότερο Δρυμό..κανένας άνθρωπος και κανένα ομοίωμα του.
Στην τυφλότητα σκέφτεσαι αναγκαστικά την επανεφεύρεση των πάντων και αυτό αξίζει όσο τίποτα σε αυτό το κόσμο. Μια σκακιέρα με εξαφανισμένα τετράγωνα, με εξαφανισμένα πιόνια, χωρίς παρατηρητές και κινήσεις και όμως σκακιέρα γιατί βαδίζουν πάνω της σε πολεμικό ρυθμό η παρουσία και η απουσία.

Συγγνώμη, ξεχάστηκα. Να σου πω πριν προχωρήσω στην προσχεδιασμένη μου ενέργεια δυο λόγους. Είσαο ο τελευταίο εισβολέας στην επικράτεια της τύφλωσης , ο τελευταίος άνθρωπος πριν απο μένα , είσαι ο τελευταίος γόνος της αναπαράστασης. Είσαι το Δύο, μου θυμίζεις ότι δεν ανήκω στο μηδέν , μου θυμίζεις έχω και γω σώμα και υπάρχω.

Αιχμάλωτος : Είμαστε μαζί σε ένα τόπο υπό το μηδέν, μετα βίας διακρίνω τα όρια του χώρου, αν υπάρχει γύρω μου κάτι αυτο είσαι εσύ και εγώ. Μην γελιέσαι δεν είμαστε η ανθρωπότητα, δεν είμαστε οι τελευταίοι , είμαστε οι τιποτένιοι, μια άλλη τάξη του Όντος, μια άλλη εκδοχή της ζωής.

Για αυτό σου λέω , το να με εξοντώσεις δεν είναι δράση, δεν είναι πόλεμος ενάντια στην τυραννία της αναπαράστασης, γιατί και αν υποθέσουμε πως άψυχο με αφήσεις, εσύ θα παραμείνεις η υπενθύμιση της αδυνατότητας.Μόνος σου θα είσαι και μόνος θα παράγεις ζωή, μόνος θα σωπαίνεις και μόνος θα μιλάς, μόνος θα ουρλιάζεις και μόνος θα στέκεσαι, μόνος θα πονάς και μόνος θα χαίρεσαι. Το πραγματικό τίποτα, μπορεί να το έχεις μόνο μέσα απο μένα , που είμαι η αντανάκλαση σου και σε φέρνω κοντά στο μηδέν, γιατί είμαι η τελευταία μονάδα μετα απο σένα. Ακόμα και το δίλημμα σου ''να σκοτώσω ή να μην σκοτώσω'' το έχεις γιατί υπάρχω εγώ ως πιθανότητα εξαφάνισης.

Εκτελεστής: Δολοφονία ή αυτοκτονία; έξυπνη κίνηση για να με αποπροσνατολίσεις. Κρατάω όμως το όπλο, για αυτό ο χρόνος και ο λόγος σου είναι ήδη τελειωμένα. Αυτό που ακυρώνει κάθε σου λέξη και αίσθημα είναι η συνείδηση ότι μπορώ να προσφέρω την αφαίρεση μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

Μπορώ ομως να σκεφτώ το μηδέν χωρίς να το πράξω, χωρίς να το σκεφτώ σαν ηθική, σαν ανθρωπότητα; Μπορώ να αγκαλιάσω το νεό κόσμο με εσένα ακόμα εδώ, ένα απολίθωμα τόσων χιλιετηρίδων;
Δούλεψα σκληρά για να μείνουμε τελικά οι δυο μας, πρόσωπο με πρόσωπο. Εγώ και Εσύ. Τι πίστευες όμως, θα σε περίμενα τόσους αιώνες απλά για να μιλήσουμε για ηθική;

Μέχρι να φτάσω σε εσένα πέρασα πάνω εκατομμύρια ποιητές, ζωγράφους, συνθέτες, αφέντες και υπήκοους αλλά πάντα υπάρχεις εσύ, καταραμένη ανάμνηση του είδους.
Γιατί; Γιατί να μην εκμεταλευτώ το ότι σε συνάντησα τελικά μόνο; Ποιός θα με σταματήσει απο το να προχωρήσω πέρα απο σένα; Ποιός θα ξαναυπάρξει για να σε υπερασπιστεί;
Τρέμεις, γιατί καλά κατάλαβες πως δεν θα υπάρξει κανείς! Κατήργησα κάθε πιθανότητα απο μηχανής θεού , μείναμε οι δυο μας, εγώ με σένα, εγώ πρέπει να απομείνω εδώ , να ταυτιστεί ο τόπος μόνο με την δική μου παρουσία.

Αιχμάλωτος: Να ζητήσω μια τελευταία επιθυμία;
Εκτελεστής:Όχι την έχεις ζητήσει ήδη(ακούγεται εκπυρσοκρότηση, άμεσα φωταγωγείται η σκηνή).
Ανάθεμα, μου πήρε την τύφλωση, δως μου πίσω την τύφλωση,δεν ήσουν ο τελευταίος εσύ αλλά εγώ, έγινα ομοίωμα σου, γιατί δεν με 'αφησες στην τύφλωση; Γιατί;''


ΣΥΜΒΑΝΤΑ

το link του κειμένου 



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ΣΚΟΤΕΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ: Θέατρο και Κόσμος

1. Το Θέατρο είναι η υπερ-μεταφορά ακριβώς γιατί φέρει μέσα απο το σκοτάδι κάτι άλλο, ή μάλλον το Άλλο το ίδιο. Η απόδοση του Άλλου είναι το ίδιο το Θεατρικό συμβάν που συντελείται ως ένας Κόσμος-Άλλος, μια εμφάνιση που σε μια ορισμένη στιγμή θα χαθεί και θα επιστρέψει μέσα στο μηδέν της. Στο Θέατρο καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό που χάνεται παρόλα αυτά αφήνει πίσω του την αρχαιολογία του, μνημεία και ίχνη που ανα πάσα στιγμή μπορούν να τελετουργηθούν σε μια σκηνή, και να καλέσουν τον Άλλο ξανά στην παρουσία,στο χώρο του ορατού. Αυτή είναι και η αξία των Θεατρικών έργων, των κειμένων, της Θεατρικής γραφής. Γίνονται εγχειρίδια μιας απόκοσμης πράξης που μέσα στην Θεατρική παράσταση μετατρέπεται σε μια ενδόκοσμη προς-το παρόν παρουσία.

Το Θέατρο είναι το όργανο του Άλλου Κόσμου και όχι του ήδη-Κόσμου και για αυτό η πρακτική του είναι εκ φύσεως Μανιχαική, διχαστική, χασματική.

2. Απο αυτή την άποψη, η σχέση σκότους και φωτός μέσα στην Θεατρική πράξη υπήρξε πάντα μια αλληγορία αυτής της πάλης ανάμεσα στον Κόσμο που φιλοξενεί το Θεατρικό συμβάν και στον Κόσμο που καλεί το Θεατρικό συμβάν να παρουσιαστεί, να υπάρξει επι της σκηνής. Το Θέατρο είναι μία κατάβαση, μια ανασκαφή, ένα βύθισμα, δεν υπάρχει ορατότητα στην ουσία του αλλά σκοτεινότητα. Το σκοτάδι πάνω στη σκηνή είναι ο τόπος της αναγγελίας, η έκκληση και η πράξη του Άλλου δεν έχουν ανάγκη το φώς του ήδη-κόσμου. Επιτρέπωντας την κυριαρχία της σκοτεινότητας πάνω στη σκηνή δεν σημαίνει ότι εξορίζουμε το φως. Το φως παίρνει άλλη χρήση, είναι το φως που έρχεται να αναδείξει πλευρές και φιγούρες, είναι το φως σαν αιφνίδια εμφάνιση, είναι το φως που απλά περιγράφει την σωματικότητα επι της σκηνής ώστε να αναδεικνύεται η κίνηση.

Να γιατί το να δίνεις την κυριαρχία επι της σκηνής στη σκοτεινότητα αποδίδεις στο φως ένα καθοριστικό ρόλο στην Θεατρική παράσταση.

3. Η σκοτεινότητα δεν είναι ακόμα τυφλότητα, στη σκηνή βλέπουμε αλλά κατανοούμε ότι πρέπει να δούμε αλλιώς, πρέπει να αποκαταστήσουμε την σχέση πνεύματος και όρασης ώστε να συλλάβουμε την ιδιαιτερότητα του αλλόκοσμου θεατρικού έργου. Η σκοτεινότητα στη σκηνή υπενθυμίζει την δύναμη της μετάβασης απο την κεκτημένη γνώση προς το άγνωστο, το άσκεφτο, το άγραφο, το άτοπο Άλλο.

Το ότι αυτή η σκοτεινότητα είναι ταυτισμένη με την τραγική στιγμή μέσα σε ένα έργο αυτό είναι κάτι παραπάνω απο αυτονόητο. Όταν δεν γίνεται καλλιτεχνικό-ρομαντικό κλισέ μίας αντίληψης που εξισώνει την θλίψη και τον πόνο με το μαύρο, τότε μπορεί να εκφράζει μια αλήθεια..ότι το τραγικό σχετίζεται με το ''μεταβαίνειν σε -κάτι άγνωστο'', με το πέρασμα σε ένα Άλλο-Κόσμο που ήδη ξεδιπλώνεται πάνω στη Θεατρική σκηνή. Ο φόβος της Φαινομενολογίας για το Πραγματικό διαλύεται μέσα στο Θέατρο απο το ίδιο το Θέατρο.

ΣΥΜΒΑΝΤΑ


εδώ το link του κειμένου

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ [ Σκέψη, Κόσμος, Πράξη, Ουτοπία]

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

“In the Shadow of the Sun” – La Prose du Monde”

1.Ο κόσμος που συγκροτεί η σκέψη του κάθε Έγω ή είναι ένας κλώνος του ήδη-κόσμου ή μία Ουτοπία, ένας κόσμος υπερβατικός ως απόλυτη εσωτερικότητα , η σκέψη για να παράγει ένα τέτοιο κόσμο δεν ανήκει στο απομονωμένο Εγώ, αλλά σε αυτό που επιδιώκει την αυτοεκμηδένιση του ώστε να υπάρξει ως μέρος ενός Άλλου μη-ατομικού Εγώ.

2.Ο κόσμος για την σκέψη του Πραγματικού δεν υπάρχει, ο κόσμος είναι η σκιά του Ενός που δεν είναι –ακόμη Κόσμος. Για αυτό η σκέψη του Πραγματικού υφίσταται μόνο στη βάση της πλήρους ανυπαρξίας ή επιδιώκοντας την ανυπαρξία του κόσμου από το πεδίο της. Η σκέψη που όλο και περισσότερο σβήνει την αντανάκλαση του κόσμου από την λειτουργία της, τείνει προς την θεωρητική τοπικοποίηση της Ουτοπίας, εργάζεται για την Τιτάνεια Αφαίρεση που προσχηματίζει το ελευσόμενο Πραγματικό.
Πρέπει συνεχώς να επισημαίνουμε πως, η σκέψη δολοφονεί τον ήδη-Κόσμο μόνο όταν λειτουργεί ως Καθαρός Πρακτικός Λόγος, επιτρέποντας στην πράξη να οικοδομεί το Πραγματικό. Η αληθινή σκέψη ρωτάει « Ποιος Κόσμος είναι ο κόσμος του Πραγματικού»;Και αντίστοιχα πράττει.

3.Ο Κόσμος και η Φιλοσοφία(του) είναι μια ενιαία αναπαράσταση της Ουτοπίας, παριστάνουν τον χώρο της πάντα ενδεχόμενης Έλευσης ενός Υπερβατικού Άλλου, που όμως ο ορίζοντας και η διαδρομή του είναι οριοθετημένα στο Λόγο της Φιλοσοφίας αυτού του Κόσμου. Η προσποίηση της έκφρασης του Ουτοπικού είναι ολόκληρη η ιστορία της Φιλοσοφίας ως Φαινομενολογίας. Το Πραγματικό Ουτοπικό, το αληθινό εμμενές υπερβατικό, τοποθετήθηκε στο χώρο της πράξης μόνο από τον Επαναστατικό Μαρξισμό, και από εκεί προσπάθησε να το αποκαθηλώσει η Φιλοσοφία διαλύοντας την μοναξιά της Ενικότητας του μέσα στην άπειρη αλληλουχία των Λόγων που εκφέρουν τα Φαινόμενα του ήδη-Κόσμου.

4.Η σκέψη της πράξης, η θεωρία της πράξης, μπορεί να εγκαταλείψει κάθε προϋπόθεση που αναφέρεται στον ήδη-Κόσμο και να συστήσει μια νέα Εποχή στον προσανατολισμό του Υποκειμένου. Να δείξει μία Έξοδο που υπάρχει ως Είσοδος.
Αυτή η σκέψη είναι σε θέση να μην υπόκειται στην Πρόσληψη που επιχειρεί πάνω της ο Κόσμος, πρόσληψη-ενσωμάτωση στην αναστοχαστική δραστηριότητα που ανακυκλώνει τα πορίσματα μίας σκέψης που ανήκει στην προ Θεού Θανάτωση. Η σκέψη της πράξης μας οδηγεί να σκεφτόμαστε μέσω του Θανάτου του Θεού, με δεδομένο μας το Θάνατο αυτό, με στόχο η σκέψη μας να είναι πρώτιστα μια Θανάτωση κάθε θεού. Έτσι, σκοπός μας δεν γίνεται η ενατένιση του Μηδενός, αλλά η εκ του μηδενός θεμελίωση Υποκειμένου.
Η σκέψη της πράξης εγκαταλείπει τις Υπερβατολογικές προϋποθέσεις για την προσέγγιση του Ουτοπικού και στρέφεται στο πως οι Ουτοπίες εν-σαρκώνονται, γίνονται σώματα του Πραγματικού. Με αυτή την έννοια, μέσα από αυτή τη σκέψη ανατρέπεται η Θεολογική πρόσληψη του Μεσσιανικού. Η πράξη μας φέρνει μπροστά στο δίλημμα: Ανθρωποποίηση της Ουτοπίας ή Ουτοπικοποίηση του Ανθρώπου; Μπροστά σε ένα φανταστικό διάλογο ανάμεσα στο Νίτσε και το Λεβινάς, ανάμεσα στον Υπεράνθρωπο και τον Άλλο, πάντα υπό το βλέμμα του Μάρξ.

Η πράξη συγκροτεί την Υπερβατολογική Εαυτότητα ( το Απόκοσμο Εγώ) σε εμμενή Πραγματικό , σε κόσμο επί του κόσμου. Δίχως αυτό τον μετασχηματισμό παραμένουμε εντός του Υποκειμενισμού και του Αντικειμενισμού, της Φαινομενολογίας του ήδη-Κόσμου, φυλακισμένοι στο Υπερεγώ του Ίδιου.
Συνεπώς, μόνο η πράξη συγκροτεί την Ουτοπία σε Υπάρχον και την αποδεσμεύει από το να είναι μία έννοια Χωρικότητας, δηλαδή δούλη της Γεωμετρικής μεθοδολογίας της Φιλοσοφίας.


 αναδημοσίευση
εδώ το κείμενο από το blog ΣΥΜΒΑΝΤΑ

η φωτογραφία είναι από το blog του Worldcity3 

La Ivolution III - Photo Geography

"Shodow play"
http://networkedblogs.com/edNCM

TO ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ: Η άβυσσος της βούλησης

"O θάνατος του Μαρά"του Jacques-Louis David

 ΜΕΡΟΣ Ι

Η περιπέτεια της αναμέτρης στου Συλλογικού και Ατομικού, μέσα στην αυγή των πολιτισμών και της ιστορίας, παίρενι μια ξεχωριστή σημασία στην παρουσία του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, ξεχωριστή παρουσία ακριβώς γιατί η απόπειρα να δημιουργηθεί μια κοσμοεικόνα που να μπορούσε να αντανακλά όλα τα επιστητά, υπήρξε μια απόπειρα γιγαντιαία για ένα πολιτισμό τόσο αρχαίο, ένα πολιτισμό που επιθύμησε να ξεπεράσει τις υλικές βάσεις της εποχής του. Η αρχαιοελληνική απόπειρα δεν πρέπει να κταγραφεί όμως σαν αποτυχία, δεν είναι ορθό να αντιμετωπιστεί σαν μία αντι-ιστορική πράξη, με όρους αυστηρά ντετερμινιστικούς.

Από την άλλη μεριά η αρχαιολατρεία, η ειδωλολατρεία και η στέιρα αναπαραγωγή των αξιών εκείνης της περιόδου, υπήρξε κεντρικό ιδεολογικό εργαλείο μίας ελληνικής αστικής τάξης που ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να στερεώσει ένα νέο ΄΄οραματισμό΄΄ για την ηγεμονία της, διαρκώς χρησιμοποιούσε ως πηγή αναφορών της αρχαιοελληνική ιστορία. Ο αντιδραστικός ιδεαλισμός επιβλήθηκε πάνω στο πραγματικό της εποχής εκείνης διαστρεβλώνοντας βαθύτατα τον πλούτο, το υλικό, την πραγματική ιστορική και πνευματική αξία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.
Ποτέ καμία Παλινόρθωση στην Ελλάδα δεν απέφυγε να χρησιμοποιήσει το αρχαιοελληνικό πρώτυπο ώστε να επιβληθεί μια αντιδραστική θέση στο ιδεολογικό πεδίο και συνεπώς και στο μαζικό εθνικό και λαικό φαντασιακό.

Μέσα στις μορφές που πήρε η ταξική πάλη στον 20 αιώνα, με την ανάπτυξη του λαικού κινήματος, η προσέγγιση και η ερμηνεία της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς πήρε χαρακτηριστικά μίας καθοριστικής ιδεολογικής διαμάχης. Και αυτή είναι η μοίρα που επιφυλλάσει σε ένα ένδοξο παρελθόν ένα φιλόδοξο πολεμικό παρόν. Το κακό δεν ήταν αυτό. Το αρνητικό και αξιοπερίεργο είναι η χρήση που επεφύλαξε στην αρχαιοελληνική παράδοση η Αριστερή διανόηση της χώρας. Την ώρα που αποδεχόταν την σημασία αυτού του παρελθόντος για την διαμόρφωση της Νεοελληνική ιδεολογίας, την ίδια στιγμή -πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων- ταύτισε το παρελθόν αυτό με τις προθέσεις του ταξικού της αντιπάλου, και απομακρύνθηκε απο μια δική της συνολική ερμηνεία και επαναξιολόγηση του αρχαιοελληνικού. Η διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας σε σχέση με τις συγκεκριμένες αξίες της κομμουνιστικής θεωρίας και πράξης δεν μπολιάστηκαν με την αυτή την προβληματική. Στην λαική συνείδηση και μνήμη η ιστορία του τόπου έχει μείνει πως μόνο η ''Δεξιά'' αναφέρεται.

Το συμπέρασμα δεν είναι ένα. Σίγουρα υπάρχει μια αδικία πάνω σε αυτό τον ιστορικό πλούτο, μια αδικία φιλοσοφική-πολιτική-πολιτισμική. Ακόμα και ένα στείρο ακαδημαικό μάτι θα αναγνώριζε πως την ουσιαστικότερη αποτίμηση και σπουδή πάνω στην αρχαιοελληνική ζωή την παρήγαγε η Ευρωπαική διανόηση. Καμία πολιτική δύναμη στη χώρα δεν κατεύθυνε τους πνευματικούς εργάτες της σε μια εργασία ταξινόμησης, εκτίμησης, μετάδοσης και κριτικής συστηματικά όλου του πνευματικού έργου της αρχαιοελληνικής ζωής.

Στον αρχαιοελληνικό κόσμο η αναζήτηση για τον άνθρωπο και τον κόσμο έφτασε σε τέτοια επίπεδα που πραγματικά η καταστροφή που προκάλεσε πάνω στο έργο τους και ο προ-καπιταλιστικός κόσμος και ο αστικός πολιτισμός υπήρξε ανεπανόρθωτη.

Η δύναμη της δημιουργίας και της ενατένισης του κόσμου ως άπειρου τόπου της ανθρώπινης μάχης, υπήρξε η επιδίωξη ενός πολιτισμού που οι ταξικές και ιστορικές αντιφάσεις του δεν μπόρεσαν να καταπνίξουν. Η υπέρβαση που κάθε ανθρώπινη Κοινότητα, κάθε συλλογική ζωή θα αναζητά προς ένα κόσμο που δεν θα κυριαρχεί ο θάνατος αλλά η δύναμη της ζωής, που η δύναμη της ζωής θα είναι παράδοση και ανανέωση του συλλογικού, θα βρίσκει στην αρχαιοελληνική απόπειρα ένα αυθεντικό παράδειγμα, μια ανεξάντλητη πηγή διδαγμάτων.


ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Η Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, ως σκέψη και ψυχή εκείνου του πολιτισμού είναι ένα δύσκολο ΄΄αντικείμενο΄΄ για την σκέψη και το Πολιτικό. Η πολιτική συγκρότηση της αρχαίας Αθήνας, η οικονομική άνοδος των εμπορευματικών σχέσεων και το πως καθόρισαν προβληματισμούς που πήραν μορφές ηθικής κριτικής στο έργο των μεγάλων Τραγικών, η εξέγερση της αριστοκρατίας στο νέο κοινωνικό status, αλλά και η πνευματική αναζήτηση για το Ον, για τα πρώτα σημάδια της αλλοτρίωσης, όλα αυτά τα στοιχεία στην ενότητας τους και στην ειδική σημασία και ιεράρχηση τους θα μπορούσαν να οικοδομήσουν χρήσιμες μελέτες και εργασίες πάνω σε μία διαλεκτική αξιολόγηση του Πολιτικού και του Τραγικού του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.

Ο ηρωισμός γυρίζει σαν φάντασμα, το δράμα του ατόμου που συνειδητοποιεί την αποξένωση των θεσμών αλλά και πρωτοδιατυπώνει την αμφισβήτηση του κοινωνικού, η άγρια λύτρωση της εκδίκησης, η εξέγερση του ανθρώπου μέσα απο την αναρώτηση ''πράττω το δέον ή όχι;'', και αυτά τα στοιχεία ξεδιπλώνουν την ποικιλία των ζητημάτων που έθεσε το Τραγικό, που αντικατόπτρισε το Τραγικό.
Για μία σκέψη της Πολιτικής , που αναζητά στην πράξη την ενότητα της ηθικής με το συλλογικό, που αναζητά την κοινωνικοποίηση της εξεγερτικής χειρονομίας, το Τραγικό δείχνει τον τρόπο που η Βούληση της ύπαρξης συνδέεται με την απόφαση και το δέον , το ηθικό.
Ο κόσμος του Τραγικού είναι τυλιγμένος σε μία άβυσσο της βούλησης, η βίαιη παρέμβαση στον ήδη-κόσμο είναι η κεντρική της σκηνή, και αυτό είναι μία αρχέτυπη λειτουργία του Πολιτικού, μία απεικόνιση των συγκρουσιακών σχέσεων για χάρη της εξέλιξης της ζωής, μια διακινδύνευση παρά τον κίνδυνο του θανάτου, παρά τον φόνο του Πατέρα, παρά την βεβήλωση των χρησμών, παρά τον εξοστρακισμό απο το Κράτος και την Κοινωνία.
Ο τόπος, ο χρόνος και οι άλλοι ειναι η επικράτεια της αβύσσου για τον Τραγικό ήρωα και την ίδια ώρα είναι το αστείρευτο πηγάδι της βούλησης του, της πράξης του.
Ο Έλληνας της εποχής εκείνης πρέπει να είναι Απολλώνειος και Διονυσιακός, πρέπει να είναι Ήρωας, πρέπει να δώσει την ύστατη μάχη για να μεταφερθούν οι αξίες που ΄χανονται, οι προ-κομμουνιστικές ενοχές της φυσικής κοινότητας που απειλούνται απο τον νέο εμπορικό κόσμο.

Το Πολιτικό και το Τραγικό είναι πάντα οργανικά δεμένα αν μιλάμε για την δημιουργία συλλογικών κινήσεων ριζικής αλλαγής του τρόπου ύπαρξης του ανθρώπου. Το Πολιτικό υπάρχει μέσα στο Τραγικό, την ώρα που η κάλυψη της απόστασης από την σκέψη έως την απόφαση και απο εκεί μέχρι την δράση είναι γεμάτη απο αναζητήσεις και εσωτερικές συγκρούσεις σε σχέση με το κοινωνικό -θεσμικό-ιδεολογικό κλοιό που περιτρυγιρίζει τους ήρωες της Τραγωδίας. Το βάσανο της τελικής επιλογής στο να κρατηθείς στην κοινότητα μη-προσαρμοσμένος αλλά ριζικά Άλλος είναι κυρίαρχο. Το Τραγικό στοιχειώνει την φιλοσοφία και την πολιτική για τι θυμίζει πως το διακύβευμα δεν είναι η ηθική αλλά η πράξη προς ένα νέο προορισμό.


ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ

Το αρχαιοελληνικό Τραγικό γέννησε , όχι μόνο για την Δυτική κουλτούρα, αλλά κυρίως για αυτήν,κόσμους αξιών, είδωλα και πρότυπα δράσης, ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές, γλώσσες και σύμβολα επαναστάσεων αλλά και αντεπαναστάσεων. Θα λέγαμε ότι είναι "ιδρυτική" η σημασία του για την πνευματική εξέλιξη της Ιστορίας της Δύσης.
Συγκεκριμένα στον Ευρωπαικό χώρο η χρήση του Τραγικού, η αισθητική και φιλοσοφική του εμβέλεια, εξόπλισε όλα τα πρώτα πνευματικά κινήματα μετά την Γαλλική Επανάσταση, όπως το Γερμανικό Ιδεαλισμό, το κίνημα των Ρομαντικών, αλλά και τις μετέπειτα εμφανίσεις του Μηδενισμού. Η ορμή της σύγκρουσης Επανάστασης-Παλινόρθωσης στην πρώιμη Καπιταλιστική Ευρώπη, θα γεννήσει τεράστια κύματα πνευματικής αναζήτησης για νέες αξίες και για το τέλος των παλιών.
Το Τραγικό διαθλάστηκε μέσα απο τον Ιδεαλιστικό-Μηδενιστικό τρόπο σκέψης και το ανάποδο. Ας δούμε κάποια στοιχεία: Άτομο-Ήρωας, σύγκρουση με την Μεταφυσική, Αντι-ουμανιστικός Ανθρωπισμός, Επική Ύπαρξη.
Σε αυτά τα στοιχεία, το ΄΄νεό΄΄γεμίζει τα περιεχόμενα του μέσω της περιγραφής του για το ΄΄παλιό΄΄ βίωμα. Απεναντι στο ένα και αδιαίρετο Ευρωπαικό πνεύμα που προσπαθεί να φτιάξει η σχολή του φιλελεύθερου μπλοκ μέσω του Διαφωτισμού, συγκεντρώνονται δυνάμεις που προσπαθούν να προτάξουν ένα εναντιωτικό λόγο απέναντι στην νέα τάξη πραγμάτων του Διαφωτισμού. Και αυτό γιατί πολύ γρήγορα οι επαναστατικές πλευρές των ''Φώτων'' μετατρέπονται σε νέα είδωλα και αποδεικνύουν πως στη θέση των Παπικών ιδεών επιθυμούν να ενθρονίσουν τον Επιστημονισμό και τον Θετικισμό. Απέναντι στην Καντιανή ψευδαίσθηση περί ''παγκόσμιας τάξης και ειρήνης'' εμφανίζεται κάτι άλλο. Οι αντίπαλοι του του χρέωσαν τους χαρακτηρισμούς του ΄΄Αντι-Διαφωτισμού΄΄, της ΄΄Αντίδρασης΄΄, του ΄΄Ανορθολογισμού'' και άλλα. Φυσικά δεν ήταν όλοι ''συντηρητικοί΄΄ και φίλοι της Παλινόρθωσης.


O Μηδενισμός επιλέγει το αρχαιοελληνικό Τραγικό γιατί αυτό εκφράζει την ζωντανή διαπάλη μίας κοινωνίας που αποδέχεται ακόμα την άρνηση της δολοφονικής ευταξίας. Ταυτίζεται με εκείνα τα εσωτερικά στοιχεία τοποθετούνται εκρηκτικά στο κέντρο της κοινωνικής δομής. Από τους ήρωες του Τραγικού, την σχέση του Ανθρώπου με την Εξουσία, σε μια εποχή στην υπερδομή της κοινωνίας κυριαρχούν ακόμα προ-κομμουνιστικά στοιχεία. Η ατομική εξέγερση απέναντι στην εξορία του θυμικού του Ανθρώπου και η αντίσταση στην δαιμονοποίηση του είναι διακριτή επίσης.
Ο Ευρωπαικός Μηδενισμός αρνείται με τη σειρά του την βιομηχανική Εδέμ του Κεφαλαίου, δεν αναπολεί Ρομαντικά, υπερασπίζεται επιπλέον την αλήθεια για τον κόσμο, πολεμά την κυριαρχία της φαινομενικότητας του ήδη-κόσμου.

Ο Τραγικός ήρωας μάχεται ενάντια στο ''νεό'' της εποχής του, που ετοιμάζεται να ισοπεδώσει την ζωτικότητα της φυλετικής Συλλογικότητας που χάνεται μέσα στο κόσμο των εμπόρων. Η αγωνία είναι αυτό που χαροπαλεύει μέσα στον ήρωα, η αγωνία για την Κοινότητα που χάνεται.
Τραγικό και Πολιτικό συνθέτονται εντός μίας ηθικής της απόλυτης πράξης , μιας πράξης που είναι προιόν της ενότητας Μηδενισμού και Μεσσιανικού.

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

αναδημοσίευση από το blog ΣΥΜΒΑΝΤΑ
link
link άρθρου

ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΤΟΝ (ΑΛΛΟ) ΛΕΒΙΝΑΣ

Michelangelo Merisi da Caravaggio -Narcissus

1. Θέλουμε να συγκροτήσουμε έναν Άλλο που θα δώσει τέλος στον Άλλο του Λεβινάς και θα απογυμνωθεί ως η καθεαυτό Ξενότητα με τον ήδη-κόσμο. Ο Άλλος δεν πρέπει να είναι η επέκταση ενός ακόμα άγνωστου ορίζοντα που παραμένει στον ήδη-κόσμο του Ίδιου, δεν μπορεί να υπάρξει Άλλος αν ουσιαστικά είναι μια μεταμόρφωση του οποιουδήποτε επέκεινα. Όταν θα μιλάμε για τον Άλλο οφείλουμε να κάνουμε καθαρό αν αναφερόμαστε στο μη-θεωρήσιμο και μη-προσδόκιμο υποκείμενο που σε τελική ανάλυση επέρχεται ως η Απόλυτη συγκυρία. Η απεύθυνση στον Άλλο ως Άλλο Εγώ , είναι διατήρηση της μεταφυσικής της αρχής , του α πριορισμού με αντεστραμμένο πρόσωπο. Η ερμηνευτική του Συμβάντος δεν μπορεί να βασίζεται στα μοντέλα της επικοινωνίας και της διαλογικής αντίληψης των φαινομένων. Ο Άλλος δεν μπορεί να είναι Άλλος και να μην επέρχεται ως διαδικασία εξόντωσης του ήδη-υπαρκτού Εγώ που τον αναμένει. Η φιλοσοφική ειρήνη της ομαλής συνάντησης και σύνθεσης είναι μία ιδεαλιστική και εξωπραγματική αναπαράσταση.

2. Ο Άλλος δεν είναι συνεπώς το μέρος μίας σχέσης, δηλαδή ορισμένη εκτατικότητα και ποσότητα δεδομένων οντοτήτων. Ο λόγος που δεν δύναται η σκέψη να τον κατονομάσει είναι η αντικειμενική ανικανότητα του θεωρητικισμού να παραστήσει συνολικά το Συμβάν που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Άλλος δεν στέκεται μέσα στην ορατότητα της χωρικότητας, δεν προσλαμβάνεται μέσω της σωματικότητας γιατί δεν είναι αντικείμενο, αλλά μόνο ως μη-θεωρήσιμο πράττειν του Πραγματικού. Ο Άλλος της φιλοσοφίας είναι ένας μασκαράς του πραγματικού Άλλου που είναι τέτοιος ακριβώς γιατί επέρχεται ενάντια και εκτός του ήδη-κόσμου. Στο τοπολογικό ερώτημα που θα βρούμε αυτό το μη-φιλοσοφήσιμο Άλλο η απάντηση είναι στα συμβάντα που απειλούν την τάξη του ήδη-κόσμου.

3. Άρα ο Άλλος της φιλοσοφίας έγινε μία ακόμα υπόσταση ενός αντιδραστικού στρουκτουραλισμού, που αυτη τη φορά προπαγανδίζει ως θεμέλιο του Λόγου, της σκέψης και κάθε ριζοσπαστισμού την εκκίνηση απο αυτό το προκαθορισμένα τοποθετημένο Άλλο που μας επιβάλλουν. Ο Άλλος δεν είναι θεμέλιο αρχών και ηθικών, δεν είναι η ύψιστη απόδειξη της ύπαρξης του α πριόρι -Εγώ , είναι ασύνδετος, ασυσχέτιστος και απόλυτα απροσδιόριστος μέχρι να επικρατήσει ως ο μόνος πραγματικός καθορισμός.

Ο Άλλος δεν επικοινωνεί με την Φαινομενολογία της σκέψης αλλά την πολεμάει ώστε να επιτρέψει στην σκέψη να τον αποδώσει στην αμεσότητα του ως πράξη. Ο Άλλος δεν είναι το άπειρο, ο Θάνατος, ούτε το απέναντι πρόσωπο της ανθρωπότητας, είναι η διαδικασία της τομής την στιγμή που σχίζεται η επιφάνεια, την στιγμή που διαρηγνύεται μία ύλη , την στιγμή που καρφώνεται στο έδαφος ένας πάσαλος. Αυτό που φέρνει ο Άλλος είναι το νέο Ένα που αρνείται να προστεθεί στο προυπάρχον σύνολο και επιθυμεί την πλήρη απάλειψη του.

4. Ο Άλλος δεν έχει συνεπώς κανένα πρόσωπο, αυτό που μας ομιλεί ευθέως με την όψη της ανθρωπότητας είναι απλά οι πολλαπλότητες του Εγώ, ο Άλλος δεν ανήκει σε κανένα Εγώ , δεν έχει Εγώ, είναι η δοτικότητα της ουτοπίας και όχι η εαυτότητα κανενός βιολογικού οργανισμού ή εμπράγματου όντος. Ο υλισμός του Άλλου βρίσκεται μέσα στους μετασχηματισμούς, δεν συναντάται στις εξελικτικές διαδικασίες.

Ο Άλλος δεν είναι χρόνος, δεν είναι η φιγούρα που αργά την βλέπουμε να πλησιάζει προς το μέρος μας απο τη γραμμή του ορίζοντα. Αν αναρωτηθούμε τότε γιατί να συνεχίζουμε να αποκαλούμε Άλλο το συμβάν, θα καταλάβουμε την ανάγκη να απελευθερώσουμε την εμφάνιση του Πραγματικού από τα δεσμά του δυισμού που λέει "ότι δεν είναι Εγώ είναι ένα Άλλο". Αυτή η σκέψη κατηγοριοποιεί το Συμβάν σαν κάτι εξαρτημένο απο την ύπαρξη του Εγώ, επι της ουσίας το Εγώ φτιάχνει μία καταστροφική ταυτότητα όταν λέει "οτι δεν είμαι Εγώ είναι ένα Άλλο". Το συμβάν δεν μπορεί να αρκεστεί σε αυτό. Το Άλλο του συμβάντος δεν είναι ως προς την ξενότητα του με ένα Εγώ( το Εγώ-Κόσμος) που υπάρχει αλλά ως προς την καταφατικότητα του που επιβάλεται ακριβώς γιατί παράγεται εκτός κάθε ήδη-Εγώ.

5. Ο Άλλος που δρά ώστε να πάψει να είναι Άλλος είναι το ζητούμενο, που η αυτο-συγκρότηση του έχει ονοματοδοτήσει συνολικά την ύπαρξη του ως μοναδικού νικητή. Ο Άλλος είναι η διαρκής επιστροφή του Απόλυτου ,το Ένα που δεν έχει μετρηθεί ποτέ πανω από όλα, μια απώθηση της επιθυμίας για μία και αδιαίρετη Πολιτεία που θα εγκατασταθεί το Όν. Για αυτό το Άλλο είναι πραγματικά τέτοιο εφόσον λειτουργεί με σκοπό να επικυριαρχήσει ως ένα συγκεκριμένο υποκείμενο και όχι ως αιώνια παρευρισκόμενο στην κατάσταση της μη-ταυτότητας με τον εαυτό του.

Μπροστά στο φόβο να μην μετατραπεί σε ένα νέο Εγώ δεν μπορεί ο Άλλος να αποδέχεται ότι είναι αδύνατο να συγκροτηθεί ως το υποκείμενο της εξαφάνισης του Εγώ, να στραφεί στην κατάσταση του ως το τελευταίο Εγώ.

Μόνο αν θεωρούμε και στοχαζόμαστε ένα τέτοιο Συμβάν μπορούμε να σχηματοποιήσουμε την έννοια ενός Άλλου που αξίζει να αναφέρεται ως τέτοιος. Η όποια άλλη νομιμοποίηση στο σκέπτεσθαι της ρευστής πολλαπλότητας των όντων και των πραγμάτων που ανάγεται στο επίπεδο μίας ριζικής υποκειμενοποίησης, αποτελεί τύφλωση και καθυστέρηση προσανατολισμού σε αυτό που πραγματικά οδηγεί την φιλοσοφία σε ένα διαρκές τέλος...το μη-φιλοσοφικό Πραγματικό που -ακόμα δεν έχει κυριαρχήσει.

Και ας μην ξεχνάμε πως το επέκεινα του Πλάτωνα κάποια στιγμή έπαψε όταν ο ίδιος απέδωσε την Πολιτεία του μέσα στην θεωρία και ο Άλλος ,απο ιδέα και γενική επίκληση μορφικά εξαρτημένη , έγινε μία Χώρα μέσα στη Χώρα , ένας κόσμος μέσα και ενάντια στον τότε ήδη-σχεδιασμένο κόσμο. Αυτή ήταν και η αδυναμία του Λεβινάς , αποπειράθηκε να μας εκφέρει τον Άλλο χωρίς-Πολιτεία, δηλαδή άοπλο και ριγμένο εντός του κόσμου να μεταβληθεί σε ένα εξιδανικευμένο συνομιλητή της κυριαρχίας του Ίδιου.

Από αυτή την άποψη πρέπει -επείγει- να ισχυροποιήσουμε την έννοια του κόσμου δίπλα στον Άλλο. Να μιλάμε για Άλλο -κόσμο, να τον σκεφτόμαστε, να τον περιγράφουμε, να στοχαζόμαστε την ζωή του (όπως ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του).

πηγη blog ΣΥΜΒΑΝΤΑ
http://symvanta.blogspot.com/2010/07/blog-post_10.html