Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

«My only love, my only hate»



Leighton, Reconciliation of Montagues & Capulets over Dead Romeo & Juliet 1855

*«My only love, my only hate», της Julia Kristeva  

Παρομοιάζουν πολλές φορές το ζεύγος Ρωμαίου και Ιουλιέτας με τον Τριστάνο και την Ιζόλδη, για να αναφερθούν σε έναν έρωτα που παρεμποδίζεται από τους κοινωνικούς κανόνες, για να τονίσουν με ποιον τρόπο η χριστιανοσύνη καταριέται και καταστρέφει το ζευγάρι, πνίγοντας το πάθος μέσα στον γάμο, για να αναζητήσουν την αποκάλυψη του θανάτου που δεσπόζει στην καρδιά της ερωτικής απόλαυσης.

Το σαιξπηρικό κείμενο εμπεριέχει, μαζί με όλα αυτά, ένα ακόμη πιο καυστικό στοιχείο, που το χειρίζεται με δόλια μανία στην καρδιά ακριβώς της πιο έντονης ερωτικής εξύμνησης, χάρη στην τέχνη της αμφισημίας και της ανατροπής των αξιών που το διαπερνά.Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του κειμένου είναι ολοφάνερο ότι μέσω του σαρκικού έρωτα θριαμβεύει το μίσος.>Από την πρώτη στιγμή, οι στολισμένες με λογοπαίγνια και χυδαιότητες κουβέντες των δύο ακολούθων κάνουν να πλανιέται πάνω από αυτό το υποτιθέμενο αμόλυντο ειδύλλιο η σκιά του σαρκικού έρωτα και των αντιστροφών κάθε είδους.Είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε τον Ρωμαίο να αποκρίνεται ότι η αγάπη είναι «τρέλλα γνωστικά καλοκρυμμένη» (Ι, Ι, 184), και μάλιστα «πολύ τραχιά, πολύ σκληρή, σαν μπόρα πέφτει κι αγκυλώνει σαν αγκάθι» (Ι, IV, 25-26).Λίγο μετά, θα περιγραφεί από τον Μερκούτιο (ολέθριο πρόσωπο που οδηγεί με τον Μπενβόλιο σε μια αλυσίδα βίας και του οποίου ο θάνατος στην τρίτη πράξη θα αναγκάσει τον Ρωμαίο να πάρει εκδίκηση σκοτώνοντας τον Τυβάλτο) με τη μορφή της νεράιδας μαμής, της βασίλισσας Μάβας. Γνωμικό φάντασμα, γοητευτική και αποκρουστική, κυρίαρχος των ερωτευμένων σωμάτων, η νυχτερινή, μεθυσμένη και φονική άλλη όψη της ερωτικής φωτεινότητας, η βασίλισσα Μάβα έχει το πρόσταγμα με το «μαστίγιό της ποδάρι γρύλου με μονή κλωνά» (Ι, ΙV, 65).Αλλά τις πιο εντυπωσιακές διατυπώσεις που αποδεικνύουν πόσο πολύ αυτός ο έρωτας στηρίζεται από ένα μίσος, θα τις ακούσουμε από την Ιουλιέτα.Μπορούμε να διακρίνουμε, στα λόγια της νεαρής αριστοκράτισσας, μια απλή ρητορική μέθοδο που προαναγγέλλει τον τελικό θάνατο, είτε πάλι μια αμφίσημη προτασιακή διάταξη που συνδυάζει αντιτιθέμενους όρους και η οποία εμφανίζεται τόσο σε άλλα χωρία του έργου όσο και γενικότερα στην αισθητική του Σαίξπηρ.Αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο, φαίνεται ότι πρόκειται για ένα μίσος που βρίσκεται στην απαρχή του ερωτικού σκιρτήματος. Είναι ένα μίσος που προϋπάρχει του πέπλου της ερωτικής εξιδανίκευσηςΝα επισημάνουμε ότι είναι μια γυναίκα, η Ιουλιέτα, που έχει την πιο άμεση ασυνειδησία του, που τον αισθάνεται με τη διαύγεια του υπνοβάτη.Έτσι, από την πρώτη τους συνάντηση –και ενώ ο Ρωμαίος ξεχνώντας αίφνης τη Ροζαλίνα που ο έρωτάς της τον βασάνιζε μέχρι πρότινος, ομολογεί ότι τον έχει κυριεύσει φόβος επειδή έμαθε ότι η Ιουλιέτα είναι κόρη της εχθρικής οικογένειας:
«Πολύ φοβάμαι, η αγωνία μου τώρα αρχίζει»-
η Ιουλιέτα λέει με κάθε ειλικρίνεια:
«Μόνη μου αγάπη από τον μόνο εχτρό»
(My only love sprung from my only hate, I, V, 136).
Ωστόσο, ο Ρωμαίος δεν πήγαινε στη γιορτή των Καπουλέτων γνωρίζοντας ότι πηγαίνει σε ένα γλέντι μίσους; Ας ακούσουμε πάλι την Ιουλιέτα: «Τ’ όνομά σου μόνον είναι εχτρός μου» (ΙΙ, ΙΙ, 38).Ή επίσης, στο αποκορύφωμα του ερωτικού μονόλογου που παρουσιάζει το πάθος της προσμονής και εξυμνεί τις αρετές των εραστών («Έλα νύχτα! Έλα, Ρωμαίο! Έλα ημέρα μου στη νύχτα!...»), η Ιουλιέτα συνεχίζει αθώα:
«Έλα, καλή μου νύχτα. (…) / Κι όταν πεθάνει, πάρ’ τον, σκόρπα τον αστράκια / και τόσο του ουρανού την όψη θα λαμπρύνει, / που όλος ο κόσμος θα ερωτευτεί…» (ΙΙΙ, ΙΙ, 20-23). «Κι όταν πεθάνει, πάρ’ τον, σκόρπα τον αστράκια».
Είναι σαν να ακούμε μια συγκρατημένη εκδοχή της ιαπωνικής Αυτοκρατορίας των αισθήσεων. Αυτή η έχθρα περνά απαρατήρητη επειδή επισκιάζεται από ένα μίσος που μπορεί κανείς να το αντικρίσει κατάματα –η οικογενειακή και κοινωνική κατάρα είναι περισσότερο ομολογήσιμη και υποφερτή από το ασυνείδητο μίσος μεταξύ των εραστών.Γεγονός είναι πάντως ότι η απόλαυση της Ιουλιέτας αναγγέλλεται συχνά ως πρόβλεψη –ή μήπως επιθυμία;- του θανάτου του Ρωμαίου, πολύ πριν η ύπνωσή της ξεγελάσει τον Ρωμαίο οδηγώντας τον μέχρι την αυτοκτονία, και πολύ πριν αυτή η επιθυμία θανάτου επιστρέψει στην ίδια την Ιουλιέτα, τη στιγμή που αυτοκτονεί και η ίδια στη θέα του νεκρού σώματος του Ρωμαίου: «Σε βλέπω τώρα καθώς είσαι χαμηλά, νεκρός μέσα σε τάφο κείτεσαι βαθιά», λέει ήδη από την Τρίτη πράξη (ΙΙΙ, V, 55-56).Ακόμη βαθύτερα, ακόμη πιο παθιασμένα, φαίνεται ότι έχουμε να κάνουμε με την εγγενή παρουσία του μίσους στο ερωτικό συναίσθημα.
Κατά τον Φρόυντ, στη σχέση με ένα αντικείμενο, με έναν άλλον, το μίσος προηγείται της αγάπης.
Αφ’ ης στιγμής κάποιος άλλος φαίνεται στα μάτια μου διαφορετικός από εμένα, είναι για εμένα κάτι ξένο, αποκρουστικό, απεχθές, αποκείμενο: κάτι μισητό.Ακόμη και ο παραισθητικός έρωτας, που διαφέρει από την αυτοερωτική ικανοποίηση, ως πρώιμο συναίσθημα ναρκισσιστικής πληρότητας, όπου ο άλλος δεν είναι ευκρινώς χωρισμένος από εμένα, δεν λαμβάνει χώρα στη σχέση με αυτόν τον άλλον παρά πολύ αργότερα, μέσα από την ικανότητα για πρωτογενή εξιδανίκευση.Αλλά, αφ’ ης στιγμής η δύναμη της επιθυμίας που συνυφαίνεται με τον έρωτα περικλείει την ολότητα του εγώ [moi], αφ’ ης στιγμής θίγει την αντοχή του χάρη στον ενορμητικό χείμαρρο του πάθους, το μίσος –ως πρωτογενές ορόσημο της αντικειμενότροπης σχέσης- αναδύεται μέσα από την απώθηση.

Το μίσος είναι η κύρια νότα στην παθιασμένη μελωδία του ζευγαριού –είτε έχει ερωτικοποιηθεί με βάση τις παραλλαγές του σαδομαζοχισμού , είτε έχει καταστεί ψυχρά κυριαρχικό σε πιο μακροχρόνιες σχέσεις που έχουν ήδη εξαντλήσει τις ηδονές της παραπλανητικής όσο και σαγηνευτικής απιστίας.
Το ζευγάρι, ανεξαρτήτως αν είναι ετεροφυλοφιλικό ή ομοφυλοφιλικό, είναι αυτό το ουτοπικό στοίχημα που επιδιώκει να καταστήσει διαρκή τον χαμένο παράδεισο (μήπως όμως είναι κάτι που απλώς επιθυμείται αλλά που ποτέ κανείς δεν γνώρισε;) της αγαπητικής σύμπνοιας μεταξύ του παιδιού και των γονιών του.Το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, φαντάζεται παραισθητικά την ένωσή του με μια μητέρα-τροφό και έναν ιδεώδη-πατέρα, και ως εκ τούτου με ένα συσφαίρωμα που συμπυκνώνει ήδη τις δύο πλευρές σε μία.Αυτό το παιδί, το ερωτευμένο παιδί, μέσω της μανίας του για το ζεύγος, θα επιχειρήσει να υπάρξουν δύο εκεί που ήταν τρεις.Είτε το ερωτευμένο πρόσωπο είναι άντρας είτε γυναίκα, τη στιγμή που ποθεί να είναι μέρος ενός ζευγαριού, διασχίζει τον αντικατοπτρισμό που τον/την καθιστά «σύζυγο» ενός ιδεώδους πατέρα: τόσο πολύ το εξιδανικευμένο αντικείμενο αγάπης φορά τα στολίδια αυτού του «πατέρα της ατομικής προϊστορίας», γι’ αυτόν οποίο μιλά ο Φρόυντ και ο οποίος απορροφά αυτές τις απολαυστικές πρωτογενείς ταυτίσεις.Μέσω ενός τέτοιου «ζευγαρώματος» με το ιδεώδες το οποίο υποστηρίζεται από μια ευτυχή και γαλήνια πατρότητα, ο άντρας εκθηλύνεται. Πράγματι, τι πιο αρσενικοθήλυκο, ή μάλλον τι πιο θηλυκό από τον έφηβο που έχει ερωτευτεί τρελά την έφηβη;
Διαπιστώνει όμως κανείς, σε τελική ανάλυση (δηλαδή αν το ζευγάρι γίνει πραγματικά ένα, δηλαδή αν διαρκέσει στο χρόνο), ότι καθένας από τους πρωταγωνιστές, εκείνος και εκείνη, παντρεύτηκε, στο πρόσωπο του άλλου/της άλλης, τη μητέρα του/της.
Απόσπασμα από το βιβλίο της Julia Kristeva, Ιστορίες αγάπης, εκδ. Κέδρος (κεφ.: Ρωμαίος και Ιουλιέτα: Το ζεύγος αγάπης - μίσους, σελ. 298-301).Μετάφραση: Τάσος Μπέτζελος
"Όσο πίσω κι αν γυρίζω αναπολώντας τους έρωτές μου, δυσκολεύομαι να μιλήσω γι' αυτούς. Τούτη η έξαψη βρίσκεται πέραν του ερωτισμού, ως υπέρμετρη ευτυχία αλλά και καθαρή οδύνη: αμφότερες μετατρέπουν τις λέξεις σε πάθος. Η ερωτική γλώσσα είναι αδύνατη, ανεπαρκής, έντονα υπαινικτική τη στιγμή που θα τη θέλαμε άμεση, στο μέτρο του δυνατού. Είναι σμήνος μεταφορών, είναι λογοτεχνία. Λόγω του ενικού χαρακτήρα της, την αποδέχομαι μόνο σε πρώτο πρόσωπο. Ωστόσο, αυτό που θα ήθελα να συζητήσουμε εδώ είναι ένα είδος φιλοσοφίας του έρωτα. Καθότι, τι άλλο είναι η ψυχανάλυση, αν όχι μια ατέρμονη αναζήτηση αναγεννήσεων μέσω της ερωτικής εμπειρίας που ξαναρχίζει μόνο για να μετατοπιστεί, να ανανεωθεί και αν όχι να εκτονωθεί, τουλάχιστον να συσσωρευτεί και να εγκατασταθεί στην καρδιά της μεταγενέστερης ζωής του αναλυόμενου ως ευοίωνη προϋπόθεση για την ατελεύτητη ανανέωσή του, για το μη θάνατό του;"
Στο πιο προσωπικό βιβλίο της, η θεωρητικός και ψυχαναλύτρια Julia Kristeva αποπειράται να διερευνήσει ένα από τα πιο δύσκολα ανθρώπινα θέματα: τον έρωτα σε όλες τις εκφάνσεις του. Εκκινώντας από την παραδοχή ότι η ερωτική γλώσσα είναι ανεπαρκής για να εκφράσει το πάθος, την οδύνη, την ευτυχία του έρωτα, η Κρίστεβα επιχειρεί να συνθέσει μια νέα φιλοσοφία του έρωτα.

 *My only love, my only hate = Μοναδική μου αγάπη, μοναδικό μου μίσος.

____________________________
_____________


5 σχόλια:


  1. ΠΡΑΞΙΣ II, ΣΚΗΝΗ II

    [..]
    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Ρωμαίε, ω Ρωμαίε! Αχ! τι λέγεσαι Ρωμαίος;
    Αρνήσου τον πατέρα σου, παραίτα τ' όνομά σου,
    ή αν δεν θέλης, μοναχά πως μ' αγαπάς ορκίσου
    και έπαυσα να λέγομαι του Καπουλέτου κόρη (33)

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Ν' ακούσω κι’ άλλα; ή αυτά με φθάνουν;

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Τ' όνομά σου
    είναι ο μόνος μου εχθρός. Μοντέκης αν δεν ήσουν,
    μη άλλος θα εγίνεσο; τι θα ειπή Μοντέκης;
    Μη τύχη κ' είναι πρόσωπον, ή χέρι, ή ποδάρι,
    ή άλλο μέρος του κορμιού; Ω! τ' όνομα ν' αλλάξης!
    Και τι σημαίνει τ’ όνομα; τ' άνθος που λέγουν ρόδον,
    με οποίαν λέξιν κι’ αν το 'πουν, το ίδιον θα μυρίζη.
    Και ο Ρωμαίος, τ' όνομα Ρωμαίος αν δεν είχε,
    την χάριν δεν θα έχανε που έχει φυσικήν του.
    Λοιπόν παραίτησε και συ, Ρωμαίε, τ' όνομά σου,
    και δι’ αυτό σου τ’ όνομα, που μέλος σου δεν είναι,
    εμένα όλην πάρε με.

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    'Σ τον λόγον σου σε παίρνω·
    'πέ με αγάπην σου, κ' ευθύς μ' εβάπτισες εκ νέου·
    από εδώ κ' εμπρός εγώ δεν είμαι ο Ρωμαίος.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Ποιος είσαι συ, που έρχεσαι κρυμμένος ‘ς το σκοτάδι,
    και χώνεσαι ‘ς τα μυστικά κρυφομιλήματά μου;

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Δεν' ξεύρω με τι όνομα να σου ειπώ ποιος είμαι·
    το όνομα μου το μισώ, ω δέσποινα γλυκειά μου,
    διότι το εχθρεύεσαι. Γραμμένον αν το είχα,
    θα το εξέσχιζα εδώ.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Τ' αυτιά μου μόλις ήπιαν
    ως τώρα λέξεις εκατόν από αυτό το στόμα,
    αλλά γνωρίζω την φωνήν. — Δεν είσαι ο Ρωμαίος;
    Δεν είσαι του Μοντέκη υιός;

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Κανέν από τα δύο,
    αφού εσύ δεν τ' αγαπάς, ω κόρη γλυκυτάτη.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Εδώ πώς ήλθες; λέγε μου· και διατί να έλθης;
    Ο τοίχος είναι υψηλός και δύσκολα πηδάται,
    και δι’ εσένα θάνατος αυτός ο κήπος είναι,
    αν σ' εύρη έξαφνα εδώ κανένας συγγενής μου.

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Με τα πτερά του Έρωτος επήδησα τον τοίχον.
    Με λίθινα εμπόδια δεν κλείεται ο Έρως,
    κι ό,τι του είναι δυνατόν τολμά και να το κάμη·
    κι ούτε μου ήλθεν εις τον νουν των συγγενών σου φόβος.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Εάν σ' ιδούν σ' εσκότωσαν!

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Αλλοίμονον 'ς εμένα!
    Φοβούμαι περισσότερον το ιδικόν σου μάτι,
    παρά σπαθιά των είκοσι. — Με γλύκαν κύτταξέ με,
    και ούτε συλλογίζομαι την ιδικήν των έχθραν.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Δεν ήθελα να σε ιδούν διά τον κόσμον όλον.

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Δεν έχει φόβον της νυκτός το ράσον με σκεπάζει,
    φθάνει εσύ να μ' αγαπάς, κι’ ας μ' εύρουν δεν με μέλει!
    Καλλίτερα η έχθρα των να κόψη την ζωήν μου,
    παρά να μη με αγαπάς, κι’ ο θάνατος ν' αργήση.

    ΙΟΥΛΙΕΤΑ
    Και ποιος σ' ωδήγησεν εδώ τον δρόμον σου να εύρης;

    ΡΩΜΑΙΟΣ
    Ο Έρως, που μου έδειξε τον τρόπον να τον μάθω·
    εκείνος έβαλε τον νουν, κ' έβαλα 'γώ τα μάτια.
    Δεν είμ' εγώ θαλασσινός, αλλά και εις την άκρην
    του κόσμου αν ευρίσκεσο, — και έως τ' ακρογιάλι
    που βρέχει του ωκεανού το τελευταίον κύμα
    δι’ ένα τέτοιον θησαυρόν τολμούσα ν' αρμενίσω.
    [..]


    ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το σχήμα «μητέρα - πατέρας - παιδί», κυριαρχεί τα τελευταία δύο με τρεις χιλιάδες χρόνια, όχι πάντα και παντού και όχι προφανώς με τον ίδιο, πανομοιότυπο και απαράλλαχτο τρόπο. Για τις σεξουαλικές σχέσεις κάποιων φυλών του Αμαζονίου, για παράδειγμα, ή της κεντρικής Αφρικής στις οποίες δεν κυριαρχεί το δυτικού τύπου σχήμα «μητέρα -πατέρας - παιδί», προφανώς και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως ισχύουν τα ίδια. (Σκέφτομαι, ας πούμε, τι ωραία που θα ήταν αν είχα γεννηθεί στη ζούγκλα και είχα μεγαλώσει από λύκαινα, όχι μόνο για να απαλλαγώ από τη δική μου οικογένεια, αλλά κυρίως για να απαλλαγώ από τις οικογένειες όλων των άλλων – κι αναλογίζομαι: πώς θα ερωτευόμουν τότε;:). Αν όμως υποθέσουμε πως αυτό το σχήμα έχει συμβάλλει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ώστε να μπορούν, αναλύσεις σαν τις παραπάνω, να διεκδικούν την όποια «επιστημονικότατα», στον χώρο του δυτικού πολιτισμού, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πώς επί εκατομμύρια χρόνια πριν την κυριάρχηση αυτού του σχήματος, η πατρότητα, για παράδειγμα, δεν σήμαινε απολύτως τίποτα, δεν υφίστατο καν ως έννοια. Η δε μητρότητα, ήταν οπωσδήποτε εντελώς διαφορετικής μορφής. Δοξασίες που έχουν μείνει μέχρι τα σήμερα, απέδιδαν τη γονιμοποίηση στον άνεμο, το δε παιδί δεν ήταν προσκολλημένο στη μητέρα με την σημερινή έννοια, ανήκε άλλοτε σε όλη τη φυλή και μεγάλωνε (αν δεν τρωγόταν ζωντανό σε κάποια τελετή) με εντελώς διαφορετικό τρόπο και υπό διαφορετικά σχήματα. Αν επομένως μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα από το γεγονός πως ο τρόπος ζωής των τελευταίων χιλιάδων ετών, μέσω του σχήματος «μητέρα - πατέρας - παιδί» καθορίζει τις ερωτικο-σεξουαλικές σχέσεων όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων του δυτικού κόσμου, που μάλλον τσουβαλιάζονται έτσι με τη μεγαλύτερη ευκολία σε αναπόδεικτες θεωρίες που μπορεί ο καθένας ελεύθερα να σκαρώσει, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως τα εκατομμύρια χρόνια που προηγήθηκαν, ενδέχεται, μέσω των σχημάτων που κυριάρχησαν σε αυτά, να καθορίζουν πολύ περισσότερο, βαθύτερα, εντονότερα και με ποικίλους τρόπους , τις ίδιες σχέσεις.

    Η ερωτική καταδίωξη, για παράδειγμα, την οποία ακολουθούσε συνήθως η ανθρωποφαγία, γινόταν ανέκαθεν από μαινάδες προς τα σεξουαλικά θηράματά τους, τους άντρες, επί μητριαρχίας, και όλοι οι μύθοι όπου θεοί κυνηγούν και βιάζουν θεές, νύμφες ή θνητές, είναι μετατροπή παλαιότερων μητριαρχικών πρακτικών. Στο μεταίχμιο δε, μεταξύ μητριαρχίας και πατριαρχίας, το να νυμφευτεί ένα αρσενικό παιδί τη μητέρα του, να τεκνοποιήσει μαζί της και να σκοτώσει τον πατέρα του, ακολούθησε ως εξέλιξη, τη συνήθεια να θυσιάζουν οι βασιλείς-πατεράδες τους γιούς τους στη θέση τους, προκειμένου να παραμείνουν οι ίδιοι ζωντανοί, η οποία, με τη σειρά της, ακολούθησε ως εξέλιξη τη συνήθεια να θυσιάζονται οι βασιλείς-εραστές, προκειμένου να αναγεννηθούν υπό τη μορφή του νέου βασιλιά-εραστή της ιέρειας/βασίλισσας/θεάς. Τια ανθρωποθυσίες αντικατέστησαν κάποια στιγμή οι θυσίες ζώων προς τους θεούς, ενώ τις ευωχίες με ανθρώπινη σάρκα και αίμα, αντικατέστησε η βρώση της σάρκας και η πόση του αίματος του Θεανθρώπου, μέσω της Θείας Κοινωνίας.

    Οπωσδήποτε όμως, άλλο είναι το να ερωτεύεσαι τον άλλο (την άλλη, στην περίπτωσή μου) και άλλο το να ερωτεύεσαι μέσα στα πλαίσια μιας μηχανικής φυσικής διαδικασίας με σκοπό τη διαιώνιση του είδους. Υπήρξε λατρευτική μορφή της Αρτέμιδος η οποία δεχόταν εκατόμβες ανθρωποθυσιών προκειμένου να κατευναστεί το άσβεστο μίσος της για τα παιδιά. Εξαρτάται λοιπόν, ποιο είναι το αντικείμενο – κάθε φορά – του Έρωτα/Πόθου:)

    Εξαιρετική ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάπου στη μέση, που γράφω «τις ερωτικο-σεξουαλικές σχέσεων» θα έπρεπε να έχω γράψει «τις ερωτικο-σεξουαλικές σχέσεις», όπως και προς το τέλος της προτελευταίας παραγράφου εκεί που γράφω «Τια ανθρωποθυσίες» θα έπρεπε να έχω γράψει «Τις».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το σχήμα "μητέρα-πατέρας-παιδί" είναι σύμφυτο με την εμφάνιση του ανθρώπου.Ο καταγωγικός του τόπος είναι η πνοή η ζωή ενώ η διαμόρφωσή της η πρωταρχική έλλειψη.
    Η σχέση των μερών του σχήματος(συνδετικές ή διαχωριστές παύλες)ισχύει ανεξάρτητα από τον τρόπο οργάνωσης του περιβάλλοντος -κοινωνικού ή μη / Δυτικού τύπου ή Ανατολικού-
    μέσα στο οποίο δημιουργείται και διαμορφώνεται.

    Aυτό για τη ζούγκλα και την τροφό λύκαινα είναι ό,τι καλύτερο.Αυτό κι αν είναι σχήμα! :)
    Εάν συνεχίσεις "το ταξίδι σου" σ' αυτήν τη σκέψη την παρακολουθώ ευχαρίστως -δεν έχω πάει και στη ζούγκλα...:)
    Ωστόσο δεν είναι απαραίτητο να γεννηθείς στη ζούγκλα για να απαλλαγείς από τις οικογένειες των άλλων...
    "..κι αναλογίζομαι πώς θα ερωτευόμουν τότε;"
    Μα γιατί; Πιστεύεις ότι θα ερωτευόσουν διαφορετικά;
    Νομίζω ότι όπου και να πήγαινα και όπως και να μεγάλωνα,θα ερωτεύομουνα με την ίδια ένταση το ίδιο αίσθημα.Πιθανόν να διέφερε ο τρόπος που θα εκδήλωνα το έρωτά μου.

    Η ερωτική καταδίωξη νομίζω όπως και να ειδωθεί (είτε απο την πλευρά του διώκτη είτε από του διωκόμενου) είναι ο κανιβαλισμός στον οποίο επιθυμείς να αφεθείς.
    Αυτός είναι από τους αγαπημένους μου πίνακες...
    "Autumn Cannibalism", 1936. Salvador Dalí (Spanish, 1904-1989)
    http://0.tqn.com/d/arthistory/1/0/X/2/1/Salvador-Dali-Autumn-Cannibalism-1936.jpg

    Η αγάπη /μίσος ,η ζωή/θάνατος,η ελευθερία/δεσμός ,οδύνη/ηδονή...Ακόμη και μέσα στις αντιθέσεις και την αμφισημία τους,ποιος δεν επιθύμησε να βιώσει;
    Τον εντός πλαισίων έρωτα /πόθο ,συνυφασμένο με την ικανοποίηση των κοινωνικών συμβάσεων και υποχρεώσεων),μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ονομάσω "έρωτα".

    "..Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
    Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου.."

    Σ' ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι "ερωτικο-σεξουαλικές σχέσεις" συνήθως χρειάζονται μια δεύτερη γραφή,διορθωτική της πρώτης.

    Συνδαιτυμόνες με "Τις ανθρωποθυσίες" ..

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή