"Ο κυκλισμός του τετραγώνου", του Δημήτρη Δημητριάδη

o

16-27 Οκτωβρίου 2013 20:30 Κεντρική Σκηνή

Η Στέγη τιμά φέτος τον διεθνούς κύρους Έλληνα συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη και ένα σπουδαίο έργο Ο κυκλισμός του τετραγώνου, για τις ανθρώπινες σχέσεις ανεβαίνει από τον ταλαντούχο νέο σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά και μία εκλεκτή ομάδα ηθοποιών.
Ο Κυκλισμός του τετραγώνου δεν εξαντλείται σε μια μεταφορά για την κοινοτοπία του πόθου ως ορμή του αδύνατου, του άτοπου, του ανεκπλήρωτου. Περισσότερο παρά ποτέ στο θέατρο του Δημητριάδη, το ερώτημα της δυνατότητας διαφυγής απ’ τον κύκλο –με τετελεσμένη βέβαια την απουσία του θεού και ίσως μάλιστα χάρη σ’ αυτήν– εδώ παραμένει ανοιχτό. Γι’ αυτό ακριβώς κινητοποιείται η επανάληψη: ο ρόλος της είναι άλλος από το να επιβεβαιώσει απλώς την κυριαρχία του Μοιραίου. Αντίθετα, διαμέσου της επανάληψης των ίδιων λαθών, συμπεριφορών, παθογενειών –αφού έτσι είμαστε οι άνθρωποι, μοιάζει να λέει ο συγγραφέας, επίμονοι, εγκλωβισμένοι σε αγχογόνα και αυτοκαταστροφικά συστήματα σκέψης που ενώ κινητοποιούνται για να παράγουν λύσεις απλώς αναπαράγουν τον εαυτό τους–, αποδεικνύεται ότι υπάρχει πράγματι ένας παράγοντας ικανός να κλονίσει τη σπείρα του λάθους: Ο Χρόνος.

Δ.Κ.

«Η ζωή είναι κάτι το αμείλικτο, κάτι πολύ πιο εχθρικό από αυτό που νομίζουμε», έχει πει ο Δημήτρης Δημητριάδης, ο δημιουργός του κειμένου-ορόσημο Πεθαίνω σαν χώρα, ο κορυφαίος αυτός συγγραφέας και στοχαστής με τη διεθνή αναγνώριση. Για το αμείλικτο της ζωής και το εξίσου αμείλικτο του έρωτα μιλά στο –γεμάτο στροφές, αντιστροφές και επαναλήψεις– αριστουργηματικό έργο του που ανεβαίνει στη Στέγη σε πανελλήνια πρώτη.

Σαν ένα αέναο χορικό της προσμονής και της ματαίωσης το αντιμετωπίζει ο καινοτόμος 26χρονος σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς, διατηρώντας άρρηκτη τη σχέση αφήγησης, κίνησης και ήχου. Μια ερωτική εξίσωση του πόθου και της απελπισίας είναι ο Κυκλισμός, τον οποίο ο συγγραφέας αφιερώνει «σ’ αυτούς που ζουν», παρουσιάζοντας έντεκα πρόσωπα διαφορετικών φύλων, γενιών και σεξουαλικών προτιμήσεων, αλλά με μια κοινή και αδήριτη ανάγκη: να αγαπηθούν. Όπως, όμως, λέει ένα από αυτά τα πρόσωπα, ο Μωβ: 
«Πάντα αναζητούμε αυτό που δεν υπάρχει. Δεν μας αρκεί το υπαρκτό. Αυτό είναι το λάθος μας, αναπόφευκτο όμως, είναι στη φύση μας… Έτσι χάνουμε τις ζωές μας, αλλά και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να τις κερδίσουμε». 
Έτσι εκφράζει ο Δημητριάδης το ανέφικτο της ύπαρξής μας και εξωθεί τους ήρωές του στα άκρα. Αυτοπυροβολούνται και αλληλοσκοτώνονται, για να αναστηθούν λίγο μετά με μία και μόνη ελπίδα: μήπως αυτή τη φορά αγαπηθούν.

tickethour 

Δημήτρης Δημητριάδης - "Ο κυκλισμός του τετραγώνου"
Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ
Εισαγωγή: Δήμητρα Κονδυλάκη
Σειρά: Η γλώσσα του θεάτρου | Διεύθ. σειράς: Δ. Κονδυλάκη

_

Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου…

Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου… (Δημήτρης Δημητριάδης)
Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου.
Πρέπει να συντριβεί ανηλεώς. Το έλεος ας επακολουθήσει.
Ας πρώτα όμως συντριβεί ανηλεώς.
Πρέπει ο άνθρωπος να χάσει,
να δει τον εαυτό του να ρίχνει τα ζάρια
και να πιάνει περισσότερα ο άλλος,
ο άλλος να πιάνει περισσότερα,
και τότε να σηκωθεί
και να τα δώσει όλα και να μείνει
μόνο με τα κόκαλά του, μόνο με τα κόκαλά του,
μόνο με τα κόκαλά του,
και να ξανακουμπήσει το άδειο χέρι του στο χώμα
και να ξανανιώσει τη δύναμη του χώματος
πιο μεγάλη απ’ τη δική του
που δε θα είναι πια δύναμη
αλλά παραδοχή μιας άλλης.
Πρέπει ο άνθρωπος να συντριβεί
και να πεινάσει όσο δεν πείνασε ποτέ
για να διατηρήσει το νέο χορτασμό του
που θα διατηρεί την πείνα του ατόφια.
Γιατί ο άνθρωπος είναι προς συντριβήν
κι αυτό δεν ξεχνιέται.
Όση νιότη κι αν κοσμεί τα κόκαλα.

Μα τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.

Πάθος παράνομο, ντυμένο στα κουρέλια, τα πόδια ανήμπορα να τρέξουν άλλο,
όλο το σώμα πληγωμένο από τ’ αγκάθια,
τα χέρια εξουσιασμένα απ’ το πείσμα των νεύρων και των κλειδώσεων,
πάθος λαχανιασμένο, μελανιασμένο,
αναζητώντας κρυψώνες μέσα στα φτερά των εντόμων,
μέσα στις κοιλιές των ερπετών,
στα δαιδαλώδη πετάγματα των πουλιών, στις μυθικές αποδημίες τους,
μες στους καρπούς και μέσα στους κορμούς,
στη σιωπή του χόρτου, στην απόκοσμη απομόνωση της ρίζας,
πάθος που χαράζει τη γραμμή του για ν’ αφήνει το σημάδι του
και τα ’χει όλα εναντίον του και είναι εναντίον όλων
και λέει τ’ όνομά του και πνίγεται μες στ’ όνομά του και δεν υποχωρεί
και φτάνει ως εκεί που φτάνει το τέλος εκείνου που το κυνηγάει,
για ν’ αρχίσει από κει τη δική του ζωή,
ζωή μιας άλλης ζωής που τίποτε δεν κυνηγάει.

Το πάθος που,
όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,
παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.
Από σήμερα,
ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,
είναι ζωή.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη

πηγή  

Basiliki Moustaferi
Ποιος είν' τρελός από έρωτα -Φ.Νταντωνάκη
                          
                         *

Η ενότητα με το video ίσως είναι ασύνδετη με το ποίημα.
                 Ενότητα χωρίς νόημα..
                                       χωρίς λογική..

                          * 

Πάθος κατατρεγμένο - Δ.Δημητριάδης

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη 

Auguste Rodin, Fallen Angel (detail),bronze (Legion of Honor, SF).

και στα βρεμένα δέντρα…
(Δημήτρης Δημητριάδης)

Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από χωριό σε χωριό,
κυκλωμένο από κοφτερή πέτρα,
με τις κάλτσες ξεσχισμένες από τ’ αγκάθια και τις άγριες ρίζες,
σάρκα μωλωπισμένη, αβάσταχτα τυραννισμένη
από τα μαστιγώματα των σκέψεων και τα γαυγίσματα της καρδιάς,
κατεβαίνοντας απόκρημνες χαράδρες, ρεματιές, ρουμάνια,
γλιστερά βράχια, ανήλιαγα φαράγγια, ράχες σαν ανθρώπινες πλάτες,
πάθος απαγορευμένο που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία
και στάθηκε εκεί απ’ όπου κοιτάζοντας
αναπτύσσεται το μιασμένο καβάλο των νόμων.

Πρέπει να χτυπηθεί η γέννα στη ρίζα της
για να γεννηθεί μια νέα γέννα.
Πρέπει να ανατραπεί η παρούσα πίστη
για το μέσα του κρανίου
ώστε να μετατραπεί η τρύπα των βόθρων
σε μήτρα θαυμάτων, σε ρήτρα εξαγνιστικών δραμάτων, σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός ανήκει στον μέλλοντα κόσμο,
σ’ αυτόν που θα ’ρθει ανατρέποντας με κλάματα και πένθη,
φέρνοντας και την ανατροπή του.
Γιατί σε κάθε κόσμο υπάρχει πάντα
ένας άνθρωπος που είναι εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός μόνο θα μιλήσει για ν’ ακουστεί απ’ όλους,
θα μιλήσει όπως δε μίλησε ποτέ κανείς.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός θα δοξαστεί και θα κερδίσει την άλλη όραση
που μόνη αυτή σώζει
από το εκτελεστικό θέαμα των ανθρώπων.
Πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα η ίδια η ζωή
για να γεννηθεί μια νέα ζωή.
Η ζωή είναι προς ζωήν θανάτου.
Γιατί η ζωή
κυνηγά σαν πάθος απαγορευμένο τη ζωή,
με βίτσες, λογχοφόρους και συντάγματα ιππέων,
συμμορίες εκτραχηλισμένων αλητών,
φυλάκων και αξιωματούχων
που κρατούν στα χέρια τους γερά τα ψίχουλα
της εξουσίας που ανήκει σε άλλους,
με πολύπλοκες παγίδες,
εξοντωτικές διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς και ορκισμένο μίσος,
από χωριό σε χωριό,
δεν την αφήνει να πιει από κανένα πηγάδι,
μαντρώνει τα δέντρα, ξαμολά τα σκυλιά της
δείχνοντάς την απ’ όλες τις μεριές με το δάχτυλο,
σπέρνοντας μέσα της την τύψη
και τον αξερίζωτο τρόμο του φαντάσματος με το άσβηστο αίμα επάνω του,
εξαπολύει όλο τον ευπρεπή πληθυσμό
που δεν ξέρει από ζωή
και που την κυνηγά σα θάνατο.
Η ζωή είναι προς ζωήν του θανάτου,
αυτή όμως η ζωή, αυτή που κυνηγά τη ζωή,
αυτή που δεν αφήνει σε ησυχία τη ζωή και την απαγορεύει,
αυτήν που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία.
Ένα σαρωτικό τρεχαλητό πίσω απ’ το κατατρεγμένο πάθος,
από ξηρά και θάλασσα, σμήνη πολυκέφαλων αερικών να οργώνουν τα ύψη,
εκστρατευτικές επιχειρήσεις απ’ όλες τις μονιές της γης,
σκάβοντας τις ερήμους, ισοπεδώνοντας τις κορυφές,
λειαίνοντας τα δάση, ζεύοντας τους λαούς με τον εκτραχηλισμό,
Να χτυπηθεί ο εχθρός ίσια στο κέντρο της αναπαραγωγής του,
στην καρδιά της ανακύκλισης του σπέρματός του,
εκεί που είναι γλυκιά η μυρωδιά της βαθιάς μασχάλης,
εκεί που τα λόγια του έρωτα σπέρνονται σα σώματα στο σώμα,
εκεί που τρώγεται ο άνθρωπος από αγάπη,
εκεί που η επίπεδη εικόνα του μυαλού γκρεμίζεται
και βασιλεύει η θέα των πύρινων σωματώσεων,
Να διαμελιστεί, να αποτεφρωθεί, να σκορπιστεί
στις ριπές των ανέμων που αναστατώνουν τους ωκεανούς,
αλλά ποιος κοίταξε μέσα του,
οι ίδιος μέσα του, και είπε  Το δέχομαι;
Ποιος τόλμησε ν’ ακούσει την άφατη σιγαλιά,
την ανήκουστη απουσία που κάνει τόσο ελλιπείς τις παρουσίες;

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη
πηγή

~*~

Δημήτρης Δημητριάδης - Κατάλογοι 2

Giannis Doganis

κατάλογοι 2 (απόσπασμα)

Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους
γιατί το λάθος είναι ο διωγμός
κι ο διωγμός η κατεύθυνση του ανθρώπου.
Κανείς δε θα γλιτώσει απ' την κατεύθυνση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου
κι αυτό δεν έχει παρηγοριά. Καθετί που έρχεται,
δε φέρνει την παρηγοριά, φέρνει την κατεύθυνση του ανθρώπου,
και ο άνθρωπος δε θα γλιτώσει ποτέ απ' τον άνθρωπο.
Γιατί ο άνθρωπος είναι το λάθος του ανθρώπου.
Όποιος επιχειρήσει να βγει απ΄το λάθος,
θα εισχωρήσει βαθύτερα μέσα στο λάθος,
κι όποιος επιχειρήσει να διώξει το λάθος,
θα διώξει τον άνθρωπο εισχωρώντας βαθύτερα μέσα στον άνθρωπο.
Γιατί όποιος επιχειρήσει να βγει απ' το λάθος,
θα διώξει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου,
μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από πλανήτη σε πλανήτη.

Δάση του ανθρώπινου μυαλού πριν γίνετε μαύρη πέτρα,
εξιστορήστε τώρα εσείς
τη στάχτη του πάθους
που δέχτηκε την απαγόρευση σε μια αυτογνωσία.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

_______________________________

_________________

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - Ο πόνος ως πόλη

Ο Δημήτρης Δημητριάδης γράφει για τον πόνο ως προεξάρχουσα ανθρώπινη έκφραση και πως μπορεί να μεταβληθεί σε κινητήριο μοχλό αλλαγής της ανθρώπινης κατάστασης.

Ο πόνος είναι ιδιωτικό γεγονός δημόσιου διαμετρήματος.


Όταν ο πόνος αποκτήσει διάσταση πρωτεύοντος δημόσιου γεγονότος, με την έννοια της θεσμοθέτησής του ως παράγωγου συλλογικών συμπεριφορών, όταν ο πόνος αντικαταστήσει την πόλη και γίνει πόλη αυτός, όταν η πολιτική γίνει πονετική, όταν όλα θα κρίνονται με αφετηρία τη φύση και την ουσία του πόνου, όταν ο πόνος αποτελέσει το θεμέλιο κάθε ανθρώπινης συναναστροφής, τότε θ' αρχίσει η πραγματική και μόνη αληθινή απογείωση διότι θα έχει προηγηθεί η αληθινή προσγείωση· κι αυτή η απογείωση, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη γείωσή της, θα είναι πολύτροπη, αλλά με προεξάρχουσα την καλλιτεχνική έκφραση. Τότε η τέχνη δεν θα είναι παράλληλη ή δευτερεύουσα ως προς τη θέση της μέσα στην πόλη, αφού η πόλη που θα είναι πόνη, θα έχει αυτά τα δύο ως θεμελιώδεις άξονές της, τον πόνο και την τέχνη.


Κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα είναι ένα τέτοιο ανθρώπινο μόρφωμα, πώς και τι θα γίνεται με το χρήμα, τη διατροφή, την εργασία, την παραγωγή, τις συγκοινωνίες, την παιδεία, την υγεία· αρκεί όμως να τοποθετήσει πίσω από όλα αυτά ως προϋπόθεση τη λειτουργία του πόνου ως αφετηριακού τρόπου αξιολόγησης των πάντων, και τότε θα εμφανιστεί εκείνο που έλειπε μέχρι τώρα, και που η έλλειψή του ήταν και είναι η αιτία των περισσότερων δημόσιων και ιδιωτικών δεινών: η υποτίμηση, αλλά και η διαστρέβλωση από την υποτίμηση αυτή, μιας ανθρώπινης συντεταγμένης που συνιστά το ίδιον του ανθρώπου, τον ίδιο τον άνθρωπο και που, μολονότι κανείς δεν μπορεί να το εξαλείψει από την ανθρώπινη κατάσταση, εντούτοις, για λόγους εθελοτυφλίας και δειλίας, κερδοσκοπίας και ψευδολογίας, δεν βρήκε την καθαρή και κυρίαρχη θέση του στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ιστορίας.


Το ίδιον του ανθρώπου είναι αυτό που ο άνθρωπος φοβάται στον άνθρωπο, στον άλλον άνθρωπο και στον εαυτό του.

Αυτός ο φόβος καταστρατηγεί το σύνολο της ανθρώπινης συνύπαρξης και στη θέση του συν έχει βάλει ένα πλην. Ο πόνος επαναφέρει τον άνθρωπο σ' αυτό που φοβάται και τον αναγκάζει να το υποστεί. Αν ο πόνος αυτός είναι διαρκής και πρωταρχικός, τότε εκείνο που φοβάται ο άνθρωπος στον εαυτό του και στον άλλον μετατρέπεται σε ανάγκη του εαυτού του και του άλλου.

Aς υποθέσουμε ότι αυτή η πόλη που είναι ο πόνος ως πόλη, ας υποθέσουμε ότι υπάρχει, ότι έχει ήδη ιδρυθεί και λειτουργεί, και ότι είμαστε μέσα της. Η μοναδική γείωση που είναι αυτός ο πόνος, συνιστά τα θεμέλια αυτής της πόλης, σαν να έχει δημιουργηθεί ειδικά γι’ αυτήν ένα νέο έδαφος πάνω στο οποίο έχει βρει τη θέση της. Αλλά και το ίδιο το ρυμοτομικό της σύστημα είναι δομημένο με τα υλικά του πόνου. Έχουμε δηλαδή μια πλήρη κατασκευή μέσα στην οποία η ανθρώπινη συμβίωση διέπεται από τους κανόνες της συνεχούς προειδοποίησης μιας κεντρικής συνισταμένης: ο άνθρωπος είναι μια ακατάπαυστη ανάγκη η οποία δεν επιτρέπει καμιά παρέκκλιση από την ανεύρεση μιας ικανοποίησης που δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτήν τίποτε άλλο παρά μόνον ένας άλλος άνθρωπος, ο οποίος με τη σειρά του είναι στην ίδια θέση με εκείνον που ζητάει απ’ αυτόν να ικανοποιηθεί η ανάγκη του.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει η ανάγκη αυτή να είναι μέγιστη και ανεξάντλητη. Ο πόνος είναι ο τροφοδότης αυτής της ανάγκης. Κανένα άλλο κίνητρο δεν λειτουργεί σε διαπροσωπικό επίπεδο απ’ αυτήν την εκ πόνου ανάγκη που ζητά από τον άλλον να ανταποκριθεί. Και επειδή αυτή η εκ πόνου ανάγκη είναι αμοιβαία και συλλογική, κάθε βασική ανθρώπινη σχέση καθορίζεται από αυτό τον αρχικό παράγοντα.

[Απόσπασμα από ομιλία του Δημήτρη Δημητριάδη(16.04.2010), δημοσιευμένη ολόκληρη στο Εντευκτήριο, τ. 92: «Ο πόνος ως πόλη»]

αναδημοσίευση από lifo

________________

Ο ακατάλυτος θρόνος... Δημήτρης Δημητριάδης

   Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

" Σώματα " - Νικολάου

Ο ακατάλυτος θρόνος

για την αυτοκρατορική στέψη του Χρόνου.
Διηγήσεις μεγάλων καταστροφών από λεηλατημένα στόματα,
μ’ ένα μυαλό που δεν αντέχει την ίδια την ουσία του
και αναζητά την αφήγηση πέρα απ’ την αφήγηση,
την αναπαράσταση πέρα από την επανάληψη,
την ενσάρκωση πέρα από τη σάρκα,
εκεί που καταλήγει κάθε περιπλάνηση και κάθε διέξοδος,
στο τέλος της ανθισμένης μέθης και στην αρχή της εξιστόρησης του γήρατος.
Η αγιάτρευτη νοσταλγία του παρελθόντος για το παρόν,
έτσι θ’ ανοίξει ο νέος κύκλος.
Όποιος δεν έχει βρει τη φωνή του,
ας αφήσει πίσω ξεκλείδωτη την πόρτα του σπιτιού του
κι ας χύσει όλο το αίμα του για να τη βρει
σε μαχαιροβγάλτες δρόμους, σε ολέθρια σκέλια,
σε φτυσιές και σε βόθρους,
ας χάσει τ’ όνομά του, την τιμή του και τη θέση του στο ιερατείο
κι ας χύσει όλο το αίμα του για να τη βρει,
γιατί μόνον η φωνή αυτή δε θα τον χλευάσει τη μέρα του απολογισμού,
αυτή θα σταθεί δίπλα στον ίλιγγο της ακοής του
και θα κατευνάσει το σπαρτάρισμα του αποτυχημένου σώματος,
μόνον αυτή,
γιατί κάθε λέξη τώρα πρέπει να λέγεται
με τη συνειδητή απόφαση της εγκληματικής ενέργειας
που σχεδιάστηκε με παράφρονη τελειότητα
από την πρώτη μέρα που σχηματίστηκε το στόμα μέσα στη μήτρα.
Για την αποκατάσταση εκείνου που δεν υπήρξε ακόμα
αλλά που θα υπάρξει αλλιώς,
επειδή το θέλει η ανάγκη,
επειδή το θέλει αυτή.
Κάθε λέξη πρέπει να γράφεται
εφοδιασμένη τώρα με τον αλάθητο μηχανισμό πυροδοτήσεως
ώστε να μην υπάρχει στο τέλος καμιά αμφιβολία
ότι ακόμα κι οι πιο ανήμπορες ψυχές,
οι πιο εξαμβλωμένες,
εκείνες που σέρνονται μ’ όλα τα κόκαλά τους συντριμμένα
και το σαρκίο τους σαν το κρανίο νεκρού
που του έχουν πλύνει προ αιώνων με θάλασσα 

όσα αφήνει πίσω του ο θάνατος,
θα φτύσουν το δηλητηριώδες αίμα τους
μέσα στις άγιες γούρνες του γένους
για την επίτευξη του οξύτερου κακού επί γης.
Έτσι θα γράφεται κάθε λέξη.
Μετά θ’ αρχίσουν οι ύμνοι, οι χοροί μέσα στα πέπλα,
οι γλειφικές ενώσεις επάνω στα μαλακά κρεβάτια με τη θέα στη μαύρη κοπριά,
το ζωντάνεμα των παγωμένων τοίχων,
τα κουλουριάσματα των βλαστήσεων του εφιάλτη μέσα στα μαξιλάρια,
η δόξα, τα επινίκια και η αθάνατη μουσική.
Έτσι θα λέγεται κάθε λέξη –
ανυπέρβλητη πλεκτάνη τού τώρα.
Όλοι οι πόνοι αθροισμένοι σαν τυφλές πεταλούδες
μέσα σ’ ένα μόνο σώμα που χτυπιέται πάνω στην άγρια κουβέρτα.
Δόντια μπηγμένα σα δόντια λύκου
εκεί που αναβλύζει η μνήμη σταλάζοντας γλυκά
όπως στον ύπνο μέσα το σάλιο στο προσκέφαλο.

Μα τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.

 ______________________

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη

αναδημοσίευση από το Δημήτρης Δημητριάδης

____________________________________________

Δημήτρης Δημητριάδης - Συγγραφέας

                                      από YouTube

το ανυπόφορο - το ασύμπτωτο - το αντίστροφο

_____________________________________________